I SA/Kr 801/09

Sygn. akt I SA/Kr 801/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009 r., sprawy ze skarg Z. P., J. P., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 30 marca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, - skargi oddala - Postanowieniem z dnia 7 listopada 2001r. Nr [...]Urząd Skarbowy wznowił z urzędu postępowanie podatkowe zakończone decyzją Urzędu Skarbowego z dnia 15 stycznia 1998r. nr [...]w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że wznowienie postępowania podatkowego nastąpiło w związku z ujawnieniem nowych dowodów istotnych dla sprawy tj. otrzymaniem z Prokuratury Rejonowej w C. postanowienia z dnia 15 listopada 2000r. oraz pisma z dnia 22 października 2001r. w sprawie dochodów uzyskanych w 1995r. przez W. P. ze sprzedaży przedwojennych obligacji stanowiących wartość numizmatyczną. Dochody te nie zostały wykazane w złożonym przez Z. P. i W. P. zeznaniu podatkowym za 1995r. oraz nie ujawniono ich w trakcie toczącego się w Urzędzie Skarbowym postępowania podatkowego. Decyzją z dnia 7 grudnia 2001r. Nr [...]Urząd Skarbowy uchylił w całości decyzję z dnia 15 stycznia 1998r. nr [...] w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 1995r. i określił: - zobowiązanie w podatku dochodowym za 1995r. w kwocie 20.235,60 zł, - zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. w kwocie 17.512,60 zł, - odsetki za zwłokę w kwocie 44.120,19 zł. Przesyłka z przedmiotowa decyzją była dwukrotnie awizowana w Urzędzie Pocztowym C., a to w dniu 10 grudnia 2001r. oraz w dniu 19 grudnia 2001r., lecz nie została przez adresatów podjęta. Pismem z dnia 25 listopada 2002r. W. P. wniósł do Izby Skarbowej zażalenie, dotyczące egzekucji administracyjnej wydanej przez Urząd Skarbowy znak [...]z 18 grudnia 2001r., podnosząc w nim także szereg zastrzeżeń wobec Urzędu Skarbowego, co do wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995r. Pismo to zostało zakwalifikowane jako skarga na czynność egzekucyjną Urzędu Skarbowego, polegającą na zajęciu świadczenia z ubezpieczenia społecznego Z. P. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C.. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2003r. Nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej oddalił skargę na czynność egzekucyjną z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Powyższe postanowienie zawierało błędne pouczenie o przysługującej stronie skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podczas, gdy zgodnie z art. 54 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na postanowienie o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne przysługuje zażalenie do Ministra Finansów. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem podatnicy złożyli zażalenie do Ministra Finansów wraz z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 lutego 2003r. Nr [...]oddalające skargę na czynności egzekucyjne. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2007r. Nr [...] Minister Finansów przywrócił termin do wniesienia zażalenia na wspomniane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Z kolei postanowieniem z dnia 11 grudnia 2007r. Nr [...]Minister Finansów uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uzasadnieniem, że organ I instancji nie podjął działań, które umożliwiłyby jednoznaczne ustalenie treści żądania strony. Zgodnie z powyższym zaleceniem Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 18 stycznia 2008r. wezwał Z. i W. P. do sprecyzowania, jakiego postanowienia dotyczy pismo z dnia 25 listopada 2002r. zatytułowane "zażalenie". Pismem z dnia 24 stycznia 2008r. Z. P. i W. P. poinformowali, że przedmiotowe zażalenie dotyczy postanowienia Urzędu Skarbowego z dnia 7 listopada 2001r. dotyczącego wznowienia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. i wydania decyzji kończącej to postanowienie z dnia 7 grudnia 2001r. Nr[...]. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2008r. Nr [...]stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W dniu 16 maja 2008r. Z. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 kwietnia 2008r. w całości i stwierdzenia jego nieważności, bowiem zostało wydane z naruszeniem zasad ogólnych zawartych w rozdziale II Kodeksu postępowania administracyjnego oraz o przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego od decyzji [...]z dnia 7 grudnia 2001r. Do skargi dołączono odpis skrócony aktu zgonu W. P., który zmarł 14 kwietnia 2008r. Wyrokiem z dnia 3 października 2008r. sygn. akt I SA/Kr 775/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 kwietnia 2008r. Nr[...]. Podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia był ujawniony w toku postępowania sądowego fakt, iż postanowienie zostało wydane na osobę nieżyjącą. Jak wynika z aktu zgonu, W. P. zmarł w dniu 14 kwietnia 2008r., a zaskarżone postanowienie wydane zostało w dniu 16 kwietnia 2008r., zaś doręczone dnia 18 kwietnia 2008r. Organ wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie spadkobierców W. P.. Ustalono, że postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z dnia 17 października 2008r. sygn. akt [...]Z. P. (żona) i J. P. (syn) nabyli spadek po W. P. po 1/2 części. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu 30 marca 2009r. postanowienie nr [...] skierowane do Z. P. oraz spadkobierców W. P., w którym ponownie stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, że zgodnie z przepisem art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność wniesienia zażalenia, przy czym postanowienie to jest ostateczne. Jednocześnie Ordynacja podatkowa przyjęła w stosunku do postanowień organu I instancji odmienne aniżeli w odniesieniu do decyzji organu I instancji zasadę, w myśl której zażalenie na postanowienie organu I instancji przysługuje jedynie wówczas, gdy ustawa tak stanowi (art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej). Na postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania Ordynacja podatkowa nie przewiduje zażalenia. Zatem zażalenie z dnia 25 listopada 2002r. było niedopuszczalne. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie w sprawie, i nie rozstrzyga sprawy wznowienia postępowania, natomiast podatnicy mieli prawo do wniesienia odwołania od decyzji wydanej wskutek przeprowadzenia owego postępowania, z którego nie skorzystali. Odnosząc się do tej części pisma, w której podatnicy podnieśli, że z przyczyn obiektywnych nie mogli uczestniczyć w postępowaniu oraz że do dnia dzisiejszego nie otrzymali decyzji Urzędu Skarbowego organ stwierdził, że w świetle akt sprawy decyzja Urzędu Skarbowego z dnia 7 grudnia 2001r. nr [...]została doręczona prawidłowo (doręczenie zastępcze) pomimo nieodebrania jej przez podatników w określonym terminie. W przypadku zastępczego doręczenia decyzji termin do wniesienia odwołania liczy się zawsze od dnia następującego po dniu uznania przesyłki za doręczoną. Organ II instancji przywołał także treść art. 162 i art. 163 Ordynacji podatkowej regulujących kwestię przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 240 § l pkt 4 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a żądanie strony zostanie wniesione w terminie jednego miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. W konkluzji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie podatnicy nie skorzystali z żadnej z wymienionych możliwości, a wszelkie składane przez nich pisma zostały wniesione z uchybieniem wszystkich dopuszczalnych terminów. Z. P. i J. P. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na to postanowienie zarzucając mu naruszenie zasad ogólnych zawartych w art. 7, 8, 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego i wnieśli o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarg stwierdzono, że okoliczności prawne, o których podatnicy nie mieli najmniejszego pojęcia, a o których od początku postępowania organ administracji państwowej obowiązany był ich szczegółowo poinformować zostały jasno i wyczerpująco przedstawione dopiero w uzasadnieniach niekorzystnych dla nich postanowień, w tym uzasadnieniu postanowienia będącego przedmiotem niniejszej skargi. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skarg. W piśmie procesowym z dnia 15 października 2009r. pełnomocnik skarżącej poparł w całości skargę oraz uzupełniając skargę zarzucił, że podstawowym i najistotniejszym uchybieniem organów podatkowych było niewyjaśnienie istoty pisma skarżącej z dnia 25 listopada 2002r. Zamiarem skarżącej bowiem w tym piśmie było podważenie decyzji o wznowieniu postępowania z dnia 7 listopada 2001r., ale także zaskarżenie w drodze odwołania decyzji z dnia 7 grudnia 2001r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 21 października 2009r. postanowił sprawy o sygn. akt I SA/Kr 801/09 i I SA/Kr 802/09 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 801/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja bądź postanowienie odpowiadają prawu i czy postępowanie prowadzące do ich wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe, tj. dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, a więc badając zaskarżone rozstrzygnięcie pod względem jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa w tym głównie przepisami Ordynacji podatkowej oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Zaskarżone do sądu administracyjnego zostało postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. zakończonego decyzją Urzędu Skarbowego z dnia 15 stycznia 1998r. Stosownie do art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Z kolei art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2 art. 243 Ordynacji podatkowej). Przytoczone przepisy jak również żadne inne przepisy regulujące instytucję wznowienia postępowania zawarte w rozdziale 14 działu IV Ordynacji podatkowej, nie przewidują możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia. Postanowienie takie stosownie do art. 237 Ordynacji podatkowej, może strona zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji. Organ podatkowy I instancji w wydanym w dniu 7 listopada 2001r. postanowieniu o wznowieniu postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. prawidłowo pouczył strony, że na to postanowienie nie służy zażalenie. Postanowienie to, zawierające stosowne pouczenie zostało odebrane przez Z. P. w dniu 8 listopada 2001r. Efektem wznowienia postępowania była wydana w dniu 7 grudnia 2001r. decyzja, którą Urząd Skarbowy uchylił w całości własną decyzję z dnia 15 stycznia 1998r. i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. w wysokości 20.235.60 zł oraz zaległość podatkową w wysokości 17.512,60 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 44.120,19 zł. Decyzja ta została skutecznie doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Od przedmiotowej decyzji strony odwołania nie złożyły. Wobec powyższego przedmiotowa decyzja została przekazana do wykonania w trybie egzekucji administracyjnej. Powyższe okoliczności są w sprawie bezsporne i niekwestionowane również przez skarżących. Bezspornym jest również fakt, że pismem z dnia 25 listopada 2002r. skierowanym do Izby Skarbowej zostało złożone zażalenie z odnośnikiem, że dotyczy ono "egzekucji administracyjnej wydanej przez Urząd Skarbowy znak [...]z 18.12. 2001r.". Pismo to w swojej treści niejednoznaczne i wielowątkowe wymagało niewątpliwie sprecyzowania, co do przedmiotu zaskarżenia i jego zakresu. Dlatego potraktowanie go jako skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego było przedwczesne i dowolne, co słuszne wytknął Minister Finansów w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2007r., którym uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 lutego 2003r. w sprawie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 stycznia 2008r. o sprecyzowanie, jakiego postanowienia dotyczy zażalenie z dnia 25 listopada 2002r. W. i Z. P. w piśmie z dnia 24 stycznia 2008r. poinformowali, że "przedmiotowe zażalenie dotyczy postanowienia Urzędu Skarbowego z dnia 7.11. 2001r. dotyczącego wznowienia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1995 i wydania decyzji kończącej to postępowanie z dnia 7.12.2001r. Nr[...]". Po przeanalizowaniu treści obu pism tj. z dnia 25 listopada 2002r. oraz z dnia 24 stycznia 2008r. należy w ocenie Sądu, uznać za uprawnione przyjęcie przez Dyrektora Izby Skarbowej, że zażalenie z dnia 25 listopada 2002r. dotyczyło postanowienia z dnia 7 listopada 2001r. o wznowieniu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r., które w świetle wyżej przytoczonych przepisów było niezaskarżalne, co skutkowało koniecznością wydania postanowienia na podstawie art. 228 § 2 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej o niedopuszczalności zażalenia. Takie stanowisko organu znalazło w zasadzie potwierdzenie także w skargach, gdzie w uzasadnieniu zawarto stwierdzenie, że "Strona w piśmie z dnia 24 stycznia 2008r. stwierdziła zatem, że ma na względzie tak postanowienie z dnia 7.11.2001r. jak i decyzję końcową tego postanowienia z dnia 7.12.2001r.", co wskazywało ewidentnie, że przedmiotowe pismo zawierało w swojej treści także zażalenie na postanowienie o wznowieniu postępowania podatkowego. Z kolei w piśmie procesowym z dnia 15 października 2009r. pełnomocnik skarżącej stwierdził, że cyt. "Pismo z dnia 25 listopada 2002r. winno być traktowane zatem – pomimo zatytułowania go "zażalenie" – jako odwołanie od decyzji z dnia 07.12.2001 roku". Argumentacja, że pismo z dnia 25 listopada 2001r. uzupełnione pismem z dnia 24 stycznia 2008r. winno być potraktowane wyłącznie jako odwołanie od decyzji z dnia 7 grudnia 2001r. nie znajduje potwierdzenia w treści tych pism. W piśmie z dnia 24 stycznia 2008r. podatnicy w ostatnim zdaniu informują, że "wskazanej wyżej decyzji do dnia dzisiejszego nie otrzymano". Trudno zatem przyjąć za uzasadnione twierdzenie, że powyższe pismo jest odwołaniem od decyzji, której jak sami przyznają, nie otrzymali. Natomiast w piśmie z dnia 25 listopada 2002r. stwierdzono, że "o decyzji podjętej przez Urząd Skarbowy dowiedzieliśmy się wówczas, gdy żona dostała zawiadomienie z ZUS o zajęciu części renty z powodu egzekucji administracyjnej". Zajęcie to miało miejsce w grudniu 2001r. (zawiadomienie z dnia 18 grudnia 2001r. o zajęciu renty), a pierwsza realizacja zajęcia nastąpiła w styczniu 2002r. Jak z powyższego wynika o wydaniu decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995r. strony wiedziały już z początkiem 2002r., nie podjęły jednak żadnych kroków w celu np. zapoznania się z treścią tej decyzji i jej zaskarżenia w drodze odwołania, natomiast skoncentrowano się na postępowaniu egzekucyjnym. W opisanej sytuacji trudno uznać za poprawne rozumowanie, że dopiero w piśmie z dnia 25 listopada 2002r. wyrażona została ich wola (zamiar) odwołania się od tej decyzji. Organ II instancji nie mógł w żaden sposób uznać powyższego pisma za odwołanie, także i z tego powodu, że zostało ono złożone wiele miesięcy po wydaniu decyzji i zwrocie przez urząd pocztowy przesyłki z decyzją z adnotacją o jej niepodjęciu (odwołanie wnosi się w terminie 14 dni – art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej). Należy przy tym zauważyć, że ani w zażaleniu z dnia 25 listopada 2002r., ani w piśmie z dnia 24 stycznia 2008r., strony nie wnioskowały o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W skargach podniesiono zarzut, że na skutek niewłaściwej informacji podatnicy nie byli świadomi, jaki środek zaskarżenia i od jakiego rozstrzygnięcia (postanowienie, decyzja) powinien być złożony, gdyż okoliczności prawne sprawy zostały jasno i wyczerpująco przedstawione dopiero w uzasadnieniach niekorzystnych dla nich postanowień, w tym w zaskarżonym postanowieniu. Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że zarzut ten należy odrzucić jako niezasadny. Organ podatkowy I instancji szczegółowo informował podatników o przebiegu wznowionego postępowania m.in. w piśmie z dnia 12 lutego 2002r. wskazał, że zostały wydane decyzje z dnia 7 grudnia 2001r. i wyjaśnił, dlaczego uznaje się te decyzje za skutecznie doręczone z powołaniem się na mający w sprawie zastosowanie przepis art. 150 Ordynacji podatkowej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy niezbicie wynika, że stronom znane były przepisy, na podstawie których prowadzone było postępowanie, świadczy o tym chociażby pismo z dnia 25 lutego 2002r. skierowane do Urzędu Skarbowego, w którym powołując się na Ordynację podatkową ze wskazaniem numeru i pozycji Dziennika Ustaw, przytaczają pełne brzmienie art. 150 § 1 i 2 tejże Ordynacji podatkowej. Ponadto jak wynika z akt sprawy decyzja z dnia 7 grudnia 2001r. nie była pierwsza decyzją, z jaką Z. i W. P. mieli do czynienia (wcześniej przecież otrzymali np. decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 15 stycznia 1998r. w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r., która zawierała pouczenie co do trybu jej zaskarżenia. Dlatego w ocenie Sądu nie może być przyjęte za wiarygodne twierdzenie, że w/w nie byli świadomi różnicy pomiędzy decyzją a postanowieniem. Należy również zauważyć, że pismo (zażalenie) z dnia 25 listopada 2002r. jest w swojej treści identyczne z pismem (zażaleniem) z dnia 3 lipca 2002r. kierowanym do Izby Skarbowej za pośrednictwem Urzędu Skarbowego. Organ I instancji pismem z dnia 22 lipca 2002r. działając na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wezwał wówczas Z. i W. P. do usunięcia braków przedmiotowego wniosku przez wskazanie kwestionowanego rozstrzygnięcia, względnie przez modyfikację jego zakresu w terminie 7 dni. W odpowiedzi na to wezwanie z dnia 31 lipca 2002r. w/w nie zajęli jednoznacznego stanowiska i nie wskazali, jakiego rozstrzygnięcia przedmiotowe zażalenie dotyczy, a bynajmniej z treści tej odpowiedzi nie da się wywieść, że w istocie jest odwołaniem od decyzji z dnia 7 grudnia 2001r. Powyższe przeczy zatem zaprezentowanemu w piśmie procesowym poglądowi, że pismo z dnia 25 listopada 2002r. powinno być potraktowane jako odwołanie od decyzji z dnia 7 grudnia 2001r. Nie od rzeczy będzie przywołanie – pamiętając o tym, że postępowanie podatkowe jest postępowaniem sformalizowanym – art. 222 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie oraz art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, według którego organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej. W kontekście powyższych rozważań należy odrzucić jako bezzasadny zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 122 Ordynacji podatkowej oraz innych przepisów zamieszczonych w rozdziale I działu IV Ordynacji podatkowej stanowiących zasady ogólne postępowania podatkowego odpowiadających wskazanym w skargach przepisom rozdziału II Kodeksu postępowania administracyjnego. Końcowo Sąd wyjaśnia, że wojewódzki sąd administracyjny posiada wyłącznie uprawnienia kasacyjne tzn. w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa może zaskarżony akt administracyjny (decyzję, postanowienie) uchylić. W związku z tym zawarty w skargach, a podtrzymany na rozprawie przez pełnomocników skarżących wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 7 grudnia 2001r. nawet w przypadku uchylenia zaskarżonego postanowienia nie mógłby być przez Sąd uwzględniony. Stosownie do art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia rozstrzyga w formie ostatecznego postanowienia organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.