I SA/Kr 828/13

Dnia 25 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.W., reprezentowanego przez kuratora procesowego adwokata J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 27 marca 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2008r. postanawia skargę odrzucić J.W., reprezentowany przez kuratora procesowego adwokata J.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 27 marca 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2008r. Zarządzeniem z 2 września 2013r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 400,00 zł w terminie 7 dni od otrzymania odpisu zarządzenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo zawierające wezwanie wraz z pouczeniem zostało doręczone w dniu 10 września 2013r., na adres prawidłowo ustanowionego pełnomocnika skarżącego. Żądany wpis nie został jednak uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej- p.p.s.a.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku nieopłaconej skargi, na podstawie art. 220§1 w zw. z § 3 p.p.s.a. przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił odpowiedni wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wynika z akt sądowych sprawy, przedmiotowe wezwanie w dniu 10 września 2013r. zostało doręczone na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika skarżącego. W świetle art. 67§5 p.p.s.a. pismo to należało zatem uznać za skutecznie doręczone. Wobec powyższego, wyznaczony termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 17 września 2013r. (tj. we wtorek). Skoro wpis nie został uiszczony w powyższym terminie, a wcześniejszy wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania, na podstawie art. 220§3 oraz art. 58§3 p.p.s.a. należało odrzucić skargę, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.