I SA/Kr 830/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu "I" sp. z o.o. w likwidacji w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Zakład "I" sp. z o.o. w likwidacji w K. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 maja 2013 r. wezwano likwidatora strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi, poprzez przedłożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi tj. odpisu KRS, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone likwidatorowi w dniu 11 czerwca 2013r. Strona nie uzupełniła tego braku formalnego skargi. Postanowieniem z dnia 5 września 2013r., doręczonym likwidatorowi w dniu 13 września 2013r., Sąd odrzucił skargę Spółki na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi. W dniu 20 września 2013r. likwidator skierował do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie żądanego odpisu z KRS, składając jednocześnie sam ten dokument. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom opisanego postanowienia nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi o odpis z KRS, a jedynie wezwanie do uiszczenia należnego w sprawie wpisu, któremu zresztą zadośćuczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w świetle § 3 tego artykułu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z regulacji tej wynika, że przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Mając na uwadze zawarte we wniosku o przywrócenie terminu wyjaśnienia należy przyjąć, że dochowano określonego przepisem art. 87 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowego terminu, którego początek stanowiła data doręczenia likwidatorowi postanowienia tut. Sądu o odrzuceniu skargi z powodu braku formalnego w dniu 13 września 2013r. Niewątpliwie dołączając do tego pisma odpis z KRS dotyczący Spółki uczyniono również zadość powinności dokonania równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której nie dokonał w terminie. Mając na uwadze ustanowione w wymienionych przepisach przesłanki przywrócenia terminu i stwierdzając, że warunki formalne złożenia wniosku o przywrócenie terminu zostały spełnione – ocenie Sądu poddana być musiała merytoryczna przesłanka decydująca o zasadności wniosku o przywrócenie terminu, a mianowicie kryterium braku winy w uchybieniu terminu. Merytoryczna ocena okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku doprowadziła jednak Sąd do przekonania, że żądanie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Likwidator nie wskazał na żadne obiektywne i niezależne od niego przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności w przewidzianym terminie. W aktach sprawy znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego i formalnego skargi, opatrzone podpisem osoby działającej w imieniu likwidatora, na którym wyraźnie wyszczególniono zawartość skierowanej doń przesyłki, a to w postaci odpisów zarządzeń o wezwaniu do uiszczenia wpisu i usunięcia braku formalnego skargi oraz dodatkowo jeszcze odpisu odpowiedzi na skargę. W tym miejscu przypomnieć należy, że doręczenie stanowi czynność materialno-techniczną, wywołującą określone skutki prawne. Polega ono na zgodnym z przepisami umożliwieniu określonej osobie zapoznania się z treścią przeznaczonej dla niej korespondencji. Sąd dokonując, jak w niniejszej sprawie oceny prawidłowości i daty doręczenia, z natury rzeczy opierać się musi na treści akt postępowania, przyjmując w braku nasuwających się wątpliwości stan faktyczny wynikający ze ściśle określonej procedury doręczenia korespondencji sądowej. Twierdzenia likwidatora o niedoręczeniu mu wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, niepoparte żadnymi dowodami, pozostają zatem w rażącej sprzeczności z obrazem stanu faktycznego zrekonstruowanym w oparciu o akta postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie Sądu stanowią one nieudaną próbę stworzenia podstaw faktycznych dla uzyskania pożądanego skutku procesowego w sprawie o przywrócenie terminu i w związku z tym nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia sądu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia