I SA/Kr 832/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skarg C.G. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 marca 2012 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...]. oraz ze skarg J.G. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 marca 2012 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002, 2003, 2004 rok, od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonych decyzji. Skarżący domagali się wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 marca 2012 r. utrzymujących w mocy decyzje organu I instancji ustalające skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002, 2003 i 2004 r. Uzasadniając wniosek skarżący podali, że prowadzą działalność gospodarczą w zakresie produkcji bram garażowych i przemysłowych. Działalność ta stanowi ich jedyne źródło utrzymania. Wskazali, że na wdrożenie pionierskiej w skali światowej, technologii produkcji nowego typu bramy garażowej, z uwagi na innowacyjność produktu otrzymali dotację w kwocie 8 787 310,50 zł ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego przydzielonych w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Działanie – pkt. 4.4. Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym. Skarżący podali, że w celu nabycia specjalistycznej zgrzewarki, stanowiącej kluczowe urządzenie w realizacji projektu, zawarli umowę z PPH "T" S.A. Firma ta miała dostarczyć, zamontować i uruchomić kompletną maszynerię zgrzewarki. Niestety, pomimo wpłacenia kontrahentowi kwoty tj. 1 994 980 zł nie wywiązał się on do chwili obecnej w całości z zawartej umowy. Powyższe spowodowało konieczność odstąpienia przez skarżących od umowy w całości i skierowania do Sądu Okręgowego w K. pozwu przeciwko nierzetelnemu kontrahentowi. Złożono również zawiadomienie do Prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Skarżący podali, że uregulowali już 2/3 zaległości ustalonych ww. decyzjami, jednak dalsze wykonywanie zobowiązań rodzi ryzyko powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody poprzez konieczność zwrotu otrzymanej dotacji, a w konsekwencji załamanie stabilności finansowej przedsiębiorstwa. Zdaniem skarżących, dalsze wykonanie zobowiązań uniemożliwi im zapłatę wynagrodzeń na rzecz innych podmiotów, które mogą wykonać moduł zgrzewarki na tyle szybko, aby implementacja linii technologicznej odbyła się przed upływem terminu wskazanego w warunkach udzielenia dotacji. Ponadto zaznaczyli, że w celu realizacji opisanej inwestycji zaciągnęli kredyt inwestycyjny, którego spłata, w sytuacji gdy z wyżej opisanych powodów inwestycja nie mogłaby zostać zakończona, w istotny sposób pogorszy ich sytuację finansową. Skarżący podali również, że należność Skarbu Państwa z tytułu wymienionych zaległości podatkowych została zabezpieczona poprzez wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości stanowiącej ich wspólność ustawową, co ich zdaniem, stanowi wystarczającą gwarancję tego, że zobowiązanie zostanie wyegzekwowane. Podnieśli także, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego, rodzi dalece niepewność co do ich przyszłej sytuacji, a brak możliwości obracania środkami pieniężnymi mógłby uniemożliwić przedsiębiorstwu wykorzystanie "przełomowej szansy biznesowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz.270) – zwanej dalej "ppsa" - sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 ppsa). Z kolei zgodnie z art.127 § 3 ppsa podczas zawieszenia sąd nie podejmuje żadnych czynności z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie – uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował jednakże co należy rozumieć pod tymi pojęciami, zatem ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem należy do sądu (tak. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", red. prof. dr hab. Roman Hauser, red. prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck 2011 r.). W orzecznictwie natomiast przyjmuje się, że pod pojęciem "wyrządzenia znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Odnosząc powyższe do rozpoznawanego wniosku, zdaniem Sądu, skarżący uprawdopodobnili w stopniu wystarczającym istnienie obu przesłanek wskazanych w powołany przepisie. Skarżący są obecnie na etapie realizacji inwestycji finansowej znacznym nakładem środków z funduszów strukturalnych Unii Europejskiej. Otrzymanie takich dotacji, jak również możliwość dalszego jej wykorzystania uzależniona jest od spełnienia szeregu warunków. Uzyskane w ten sposób środki muszą być przeznaczone na ścisłe oznaczony cel, wykorzystane w sposób efektywny, terminowy a przede wszystkim zgodny z założeniami przedstawionymi we wniosku o dofinansowanie. Zdaniem Sądu, wykonanie zaskarżonych decyzji, poprzez między innymi zajęcie wolnych środków uniemożliwiłoby skarżącym wywiązanie się z zobowiązań wobec kontrahentów, a to z kolei mogłoby doprowadzić do cofnięcia uzyskanej dotacji. Utrata tak znaczącego źródła finansowania inwestycji, jak również zachwianie wiarygodności wśród kontrahentów, z pewnością spowodowałyby trudne do odwrócenia skutki, prowadzące do znacznego uszczerbek w działalności gospodarczej skarżących lub nawet utratę jedynego źródła utrzymania całej rodziny. Sąd wziął przy tym pod uwagę, że zgodnie z zapewnieniami skarżących 2/3 należności zostało zapłacone, a Skarb Państwa zabezpieczył się poprzez wpis hipoteki przymusowej z tytułu zaległości ustalonych zaskarżonymi decyzjami. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji.