I SA/Kr 842/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. działającego przez pełnomocnika z urzędu adwokat D. R.-K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 14.04.2010 r., złożonym osobiście w siedzibie Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 15.04.2010 r. (k: 2 akt sądowych), R. M. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14.01.2010 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 12.10.2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 41.179,00 zł. Wraz ze skargą R. M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia – bez uzasadnienia. Z odpowiedzi na skargę oraz z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa decyzja została doręczona pełnoletniemu domownikowi – żonie skarżącego – w dniu 19.01.2010 roku. (k: 9 akt podatkowych). Decyzja zawiera stosowne pouczenie o terminie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. M. R. pismem nadanym w dniu 22.02.2010 r. złożył od tej decyzji ponownie odwołanie, będące kopią poprzedniego odwołania złożonego od decyzji organu I instancji w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 05.03.2010 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność takiego odwołania w sprawie, w której został już wyczerpany tok instancji, tj. podatnik odwołanie złożył, a jego sprawa została przez organ odwoławczy ostatecznie rozpatrzona. W/w postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 09.03.2010 r. Jednakże na powyższe postanowienie nie wniesiono skargi. W toku postępowania przed tut. Sądem, postanowieniem z dnia 27.07.2010 r., skarżącemu przyznano prawo pomocy w pełnym zakresie – został zwolniony od kosztów sądowych oraz ustanowiono dla niego pełnomocnika z urzędu (k: 36 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 11.08.2010 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla M. R. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokat D. R.-K. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącemu za pośrednictwem tut. Sądu w dniu 25.08.2010 r. Pismem z dnia 07.09.2010 r. (nadanym w tym samym dniu) pełnomocnik skarżącego – adwokat D. R.- K – podtrzymała w całości wniesioną przez skarżącego osobiście w dniu 15.04.2010 r. skargę, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Podtrzymano również skargę na decyzję organu I instancji dotyczącą zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007. Pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. W w/w piśmie w pkt I sformułowano zarzuty skargi wobec wymienionych w niej decyzji podatkowych, natomiast w pkt II zawarto zwięzły wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Podniesiono, iż skarżący jest człowiek bardzo schorowanym, rencistą II grupy (jak wynika z akt dotyczących prawa pomocy – przyp. tut. Sądu), w tym przeszedł dwa udary mózgu, ostatni w lutym 2010 r., co stanowiło przeszkodę uniemożliwiającą mu wniesienia skargi w terminie. Od lutego 2010 r. skarżący pozostaje w stałym leczeniu w Poradni Neurologicznej NZOZ Centrum. W załączeniu przedłożono zaświadczenie z w/w NZOZ-u, wystawione w dniu 03.09.2010 r., w którym stwierdza się, iż skarżący cierpi m.in. na ostry zespół bólowy kręgosłupa szyjnego, pozostaje pod opieką Poradni od 2008 r., a dolegliwości nasiliły się od stycznia 2010 r. Na zaświadczeniu, poza pieczątką w/w Poradni Neurologicznej, brak jest pieczątki lekarza oraz podpisu (jedynie parafa na odwrocie). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu, jako złożony po upływie 7-dniowego terminu od ustania przyczyny uchybienia, należy odrzucić. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") czynność sądowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Dotyczy to również skargi na decyzję bądź inny akt administracyjny – zgodnie bowiem z art. 53 § 1 powołanej ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, pod rygorem odrzucenia skargi przez sąd, co wynika wprost z przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa przesłanki, które należy łącznie spełnić, aby sąd mógł przywrócić uchybiony termin. W świetle postanowień art. 86 i 87 p.p.s.a. termin należy przywrócić, jeżeli: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu; 5) uchybienie terminowi powoduje ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. W tym miejscu należy podkreślić, iż przewidziany w art. 87 § 1 siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej (w tym przypadku do wniesienia skargi), jest terminem procesowym, a jego dochowanie warunkuje możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, w tym ocenę, czy strona skarżąca w sposób wystarczający uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminowi. Natomiast jego przekroczenie powoduje odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu. W/w termin liczy się od daty ustania przyczyny uchybienia. W przedmiotowej sprawie tut. Sąd stwierdza, iż skarżący spełnił jedynie część przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu, tj. złożył stosowny wniosek (uzasadniony przez pełnomocnika), dokonał czynności dla której określony był termin (wniósł skargę, rozwiniętą przez pełnomocnika) oraz niewątpliwie uchybienie w tym zakresie może mieć dla skarżącego negatywne skutki procesowe, a to w postaci odrzucenia jego skargi wniesionej do tut. Sądu. Jednakże należy zwrócić uwagę na bezsporne fakty, iż: po pierwsze zaskarżona decyzja organu II instancji została doręczona w dniu 19.01.2010 r. pełnoletniemu domownikowi, tj. żonie skarżącego (art. 72 § 1 p.p.s.a.), a termin do złożenia skargi upłynął w dniu 18.02.2010 r. (czwartek, dzień roboczy). Po drugie natomiast M. R. pismem nadanym w dniu 22.02.2010 r. złożył od zaskarżonej decyzji ponownie odwołanie, które w odrębnym postępowaniu zostało uznane przez Dyrektora Izby Skarbowej za niedopuszczalne. Nawet jeśli stanowiło ona kopię odwołania wniesionego od decyzji I instancji w rozpatrywanej sprawie podatkowej, to zostało przez skarżącego osobiście podpisane oraz nadane w urzędzie pocztowym. Wskazuje to bezsprzecznie na to, iż skarżący był w tym okresie aktywny, przynajmniej na tyle, by sporządzić i podpisać proste pismo, zaadresować kopertę, oraz, jeśli nie osobiście, to zlecić jego nadanie członkowi rodziny. Wniosek o przywrócenie terminu, złożony wraz ze skargą w dniu 15.04.2010 r., został uzasadniony (uszczegółowiony) następnie przez profesjonalnego pełnomocnika, który z racji wykonywanego zawodu winien znać zasady przywracania terminów, zwłaszcza że zostały one recypowane do cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z k.p.c. W przedmiotowej sprawie skarżący winien wykazać brak swej winy w uchybieniu terminowi, a także, albo przede wszystkim, wykazać, iż stosowny wniosek został złożony do 7 dni od ustania przyczyny uchybienia. Zatem, nawet wykazując maksimum dobrej woli i zakładając, iż skarżący rzeczywiście w lutym 2010 r. doznał udaru mózgu, co nie zostało jednak w żaden sposób wykazane, to skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, złożona w połowie kwietnia 2010 r., została niechybnie złożona po upływie 7-dniowego terminu od ustania przyczyny uchybienia, przewidzianego na dokonanie czynności procesowej. Jednakże z akt sprawy wynika, iż skarżący w drugiej połowie lutego 2010 r., jak to podkreślono powyżej, był na tyle aktywny, aby złożyć odwołanie. Wynika z tego, iż w tamtym okresie mógł również złożyć skargę, będąc, co nie ulega żadnej wątpliwości, prawidłowo pouczony o sposobie i terminie jej wniesienia. Należy zatem przyjąć, iż przyczyna uchybienia ustała najpóźniej w dniu 22.02.2010 r., skargę wraz z wnioskiem złożono zaś dopiero w dniu 15.04.2010 r. Strona skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia, działając na zasadzie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 p.p.s.a.