I SA/Kr 844/15

Sygnatura akt l SA/Kr 844/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: sprostować wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2015 r. l SA/Kr 844/15 poprzez wpisanie w sentencji oraz na karcie 5 uzasadnienia prawidłowego numeru zaskarżonej interpretacji - Nr [...] w miejsce: Nr [...] (sentencja) i Nr [...] (uzasadnienie). I SA/Kr 844/15 Uzasadnienie Zgodnie z treścią art. 156 § 1 oraz art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2012, póz.270 ze zm.) - w skrócie "p.p.s.a.", Sąd może zarówno z urzędu jak i na wniosek prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości podgląd, że prostować można również uzasadnienie wyroku. Aby można było jednakże dokonać sprostowania wyroku (uzasadnienia wyroku) wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 23 października 2013 r. II OSK 990/12, publ. www.cbois. nsa.gov.pl). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W rozpoznawanej sprawie Sąd nieprawidłowo oznaczył numer zaskarżonej interpretacji, tym samym, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.