I SA/Kr 845/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 5 maja 2016 r., nr [...], w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić zażalenie W. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 listopada 2017 r. utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2017 r. oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo z dnia 20 grudnia 2017 r. zatytułowane "Zażalenie/Sprzeciw", adresowane do "Sądu Odwoławczego poprzez" WSA w Krakowie, na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 listopada 2017 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 197 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, szczegółowo wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zaś chodzi o kwestię prawa pomocy, to w myśl art. 258 § 1 i § 4 P.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, zaś środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 P.p.s.a.). Sprzeciw ten rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro więc właściwy miejscowo sąd, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego postanowienie, na podstawie art. 260 P.p.s.a. jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Nie budzi przy tym wątpliwości, że prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcia nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2017 r., jest prawomocne, w związku z tym skarżącemu nie przysługuje prawo do wniesienia od niego zażalenia. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl zaś art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając zatem na uwadze to, że wniesione w niniejszej sprawie przez Skarżącego zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż taki środek odwoławczy nie przysługuje od prawomocnych postanowień, Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.