I SA/Kr 851/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Skarbowej o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 851/13, w sprawie ze skargi Z.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności p o s t a n a w i a : - sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji oraz uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 lutego 2014 r., poprzez wpisanie w sentencji oraz uzasadnieniu postanowienia prawidłowego numeru zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w ten sposób, że zamiast wpisanego numeru "[...]" wpisać "nr [...]". Postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 851/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek Z.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 7 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się do Sądu o sprostowanie ww. postanowienia w zakresie numeru zaskarżonego postanowienia. W ocenie organu "zamiast nr [...] winien być podany nr [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), sąd może – na posiedzeniu niejawnym – sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Podkreślić należy, że o dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. W niniejszej sprawie oczywista omyłka pisarska polegała na błędnym wpisaniu w sentencji i uzasadnieniu postanowienia numeru zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej . Sąd podał bowiem, że zaskarżone postanowienie opatrzone jest nr [...]. Tymczasem zarówno z treści zaskarżonego postanowienia, jak również ze skargi oraz odpowiedzi na skargę wynika, że postanowienie to ma nr [...]. Wpisanie zatem w sentencji i uzasadnieniu postanowienia innego numeru zaskarżonego postanowienia, było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej. Należało w związku z powyższym dokonać sprostowania sentencji i uzasadnienia postanowienia. Ponadto wskazać należy, że ta część postanowienia i uzasadnienia zawiera elementy natury formalnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej w sprawie omyłki nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.