I SA/Kr 86/06

|Sygn. akt I SA/Kr 86/06 | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 września 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędziowie: WSA Ewa Długosz – Ślusarczyk (spr), Asesor WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Iwona Sadowska – Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2007r., sprawy ze skarg "I" w [...], na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], z dnia 21 października 2005r nr Kol. Odw. [...] nr Kol. Odw. [...]nr Kol. Odw [...], z dnia 24 października 2005r., z dnia 24 października 2005r, w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2000, 2001 i 2002, - skargi oddala - Sygn. I S.A./Kr 86/06 UZASADNIENIE Decyzjami z dnia 20 stycznia 2005 r. Prezydent Miasta [...] określił stronie skarżącej "I" S.A wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2000 w wysokości [...] zł, za rok 2001 w wysokości [...] zł oraz za rok 2002 w wysokości [...] zł. Podatek ten dotyczył nieruchomości zlokalizowanej w [...] , przy ulicy [...] Decyzje te były wynikiem przeprowadzonej kontroli, która ujawniła że podatnik oprócz wymienionych przez siebie gruntów i budynków posiada także budowle takie jak instalacja sanitarna, kanalizacja deszczowa , instalacja wodna , gazowa stacja SN , rozdzielnia energii NN , ogrodzenie , parkingi i chodniki, które stanowią całość techniczno- użytkową. W związku z powyższym określono podatnikowi zobowiązanie podatkowe mając na uwadze ujawnione okoliczności. Z decyzjami tymi podatnik się nie zgodził, kwestionując je w tej części która dotyczyła naliczenia podatku od nieruchomości za budowle w postaci parkingu i chodnika. Wg odwołującego się podatnika, naliczenie podatku za parking i chodnik jest naruszeniem art. 3 ust 1 pkt.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 roku. Odwołujący się stwierdza , że przedmiotowa ustawa nie zawiera definicji budowli, a więc w pełni uprawnione jest użycie definicji znajdującej się w prawie budowlanym. Zgodnie z art. 3 pkt.3 w zw. z art. 3 pkt. 1 lit. b prawa budowlanego , budowla jest to obiekt budowlany stanowiący całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast ani chodnik ani parking nie posiadaj ą własnych instalacji i urządzeń ani też nie stanowią całości techniczno- użytkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po uzupełnieniu materiału dowodowego decyzjami z dnia 24 października utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W ich uzasadnieniu podano , iż faktem jest iż ustawa która stanowi podstawę materialno-prawną w orzekaniu co od określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości, nie zawiera definicji budowli , stąd prawidłowe było sięgnięcie do definicji takiego obiektu znajdującej się w ustawie .prawo budowlane / DZ. U. z 1999 r. Nr.62 , poz.682/. W jej świetle budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. W art. 3 tej ustawy stwierdzono , że obiektem budowlanym jest: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury. Wbrew twierdzeniom podatnika iż chodniki i parkingi nie są budowlami bo nie posiadaj ą własnych instalacji i urządzeń i nie są całością techniczno użytkową ,wedle organu odwoławczego otrzymana kserokopia planszy inwentaryzacyjnej wskazuje na fakt wyposażenia ich w kanalizację deszczową odprowadzoną do sieci miejskiej oraz instalację oświetleniową, w tym sieci podziemne zasilające lampy oświetleniowe. Stanowią też samodzielną całość służącą poruszaniu się pieszych oraz pojazdów. Wydana na wniosek strony skarżącej decyzja wz i decyzja -pozwolenie na budowę, dotyczą pawilonu I wraz z infrastrukturą techniczną, parkingami, ogrodzeniem i drogami dojazdowymi pomiędzy ulicą [...] i [...] w [...]. Świadczy to również o tym , iż przedmiotowe chodniki i parking muszą należeć do kategorii " budowla". Z tych względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało , iż organ podatkowy I instancji prawidłowo zaliczył je do budowli i to związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od których w myśl art. 3 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 1201.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych , w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r. należało wymierzyć podatek od nieruchomości. Przedmiotowe decyzje zostały zaskarżone przez Inter "I". do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z podniesionym w skargach zarzutem naruszenia prawa materialnego to jest art. 3 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r. zw. z art.3 pkt.3 i 9 ustawy Prawo budowlane. Strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonych decyzji. Z uzasadnienia skargi wynika , iż kwestionowana jest zgodność z prawem określenia zobowiązania podatkowego w tej części która dotyczy chodnika i parkingu jako budowli. Wedle strony skarżącej ani chodnik ani parking nie są budowlą w rozumieniu prawa budowlanego , które miało zastosowanie. W stanowisku organu odwoławczego dopatruje się błędu polegającego na tym , że nie zastosowano / pominięto / przepis art. 3 pkt. 9 prawa budowlanego, który definiuje pojęcie " urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym". W pojęciu tym z uwagi na otwarty katalog tych urządzeń technicznych , mieści się także chodnik , jeżeli zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Z uwagi na to , że katalog art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu sprzed 1.01 2003 r. nie obejmował " urządzeń budowlanych " a jedynie budynki, budowle i grunty, przeto parkingi oraz chodniki stanowiące część infrastruktury centrum handlowego n, nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za lata 2000-2002. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze domagało się ich oddalenia podtrzymując zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do art. 3 par. 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ.U. 2002 r. Nr. 153 , Poz. 1270 ze zm. / sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności t.j. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 145 par 1pkt 1 p.p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie , uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy , gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt prowadzonego postępowania i zarzutów podniesionych w skargach doprowadziła Sąd do przekonania , iż skargi uwzględnione być nie mogą. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny , zaś istota sporu sprowadza się do tego , czy prawidłowo organ podatkowy I instancji a za nim organ odwoławczy t.j. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaliczyły parking i chodniki objęte pozwoleniem na budowę pawilonu "I" przy ulicy [...] w [...] do budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej , od których w myśl art. 3 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r. należało wymierzyć podatek od nieruchomości. Zdaniem podatnika nie są one budowlami ponieważ nie posiadają własnych instalacji i urządzeń , nie są też całością techniczno- użytkową. Tymczasem przeprowadzone postępowanie dowodowe -uzupełniające przez organ odwoławczy, dało podstawę do niekwestionowanego w skardze ustalenia , iż zgodnie z kserokopią planszy inwentaryzacyjnej o nr [...] , parking i chodniki wyposażone są w kanalizację deszczową odprowadzoną do sieci miejskiej oraz instalację oświetleniową, w tym sieci podziemne zasilające lampy oświetleniowe. Poza sporem w niniejszej sprawie było , iż ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych / DZ. U. 02 , Nr. 9 , poz. 84 /, która stanowiła podstawę materialno-prawną w orzekaniu co do określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości , w stanie prawnym obowiązującym w latach 2000 - 2002, nie zawierała definicji budowli. Zgodnie natomiast z jej art. 3 ust. 1 pkt 2 , opodatkowaniu podlegały budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, innej niż działalność rolnicza lub leśna. Wyżej wymieniony przepis art. 3 w ustępie 4 definiował natomiast jedynie pojęcie budynku w rozumieniu niniejszej ustawy jako obiektu umocowanego w ziemi lub na ziemi, posiadającego ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Dlatego zasadnym było / co również nie jest sporne / sięgnięcie do definicji budowli znajdującej się w ustawie - prawo budowlane / DZ.U. z 1999 r. Nr. 62 , poz. 682/ w j ej art. 3. Przepis ten w ust. 3 stanowi, iż przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury i zawiera przykładowe ich wyliczenie. Niewątpliwie sporne obiekty nie mogą być zaliczone do obiektów małej architektury , o których mowa w ust. 4 art. 3 , zatem sięgnąć należy do pojęcia obiektu budowlanego , przez który zgodnie z art. 3 ust l b należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Powyższe , doprowadziło organy podatkowe do wysnucia prawidłowego wniosku , iż chodniki i parking zlokalizowane przy pawilonie "I" w [...] , objęte pozwoleniem na budowę , wyposażone w kanalizację deszczową odprowadzoną do sieci miejskiej oraz instalację oświetleniową, w tym sieci podziemne zasilające lampy oświetleniowe , należy zaliczyć do budowli na gruncie przepisów prawa budowlanego , a tym samym dla potrzeb ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyżej powołanej. Podkreślić należy , iż stanowią one też samodzielną całość służącą poruszaniu się pieszych oraz pojazdów na czas wyładunku , załadunku towarów , bądź postoju pojazdów. Wskazywany w skardze pkt 9 ust. 3 ustawy Prawo budowlane precyzuje ,co na gruncie tej ustawy można zaliczyć do urządzeń budowlanych, są to : urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem takie jak przyłącza i urządzenia instalacyjne w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków , przejazdy, ogrodzenia , place postojowe i place pod śmietniki. Wyliczenie to ma charakter przykładowy tak jak wyliczenie obiektów budowlanych zawarte w art. 3 ust. 3 ustawy lecz nie daje podstaw do podzielenia zarzutu skargi, iż sporny parking i chodniki należy zaliczyć właśnie do tych urządzeń budowlanych a nie do budowli tak jak przyjęły to organy . Istotne było w niniejszej sprawie , czy chodniki i parking można było zakwalifikować na gruncie prawa budowlanego jako budowlę a nie czy stanowiące urządzenia budowlane . Zatem skoro w ocenie Sądu organy prawidłowo zinterpretowały pojęcie budowli , przeto zarzut nie zastosowania pkt 9 art. 3 ustawy Prawo budowlane nie może z powyższych względów odnieść skutku. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrując się zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego , skargę' jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ.U. 2002 r. Nr. 153 , poz. 1270 ze zm./