I SA/Kr 873/13

|Sygn. akt I SA/Kr 873/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant st.sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r., sprawy ze skarg L.S., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 9 kwietnia 2013 r. Nr [...],, Nr [...],, Nr [...],, Nr [...],, Nr [...],, Nr [...],, w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej spadkobiercy za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień, 1999 r.,, luty, marzec, kwiecień, czerwiec i lipiec 2000 r., - s k a r g i o d d a l a - Zaskarżonymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 kwietnia 2013 r. od nr [...] do nr [...] utrzymano w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 stycznia 2013 r. nr [...] nr systemowy [...],[...],[...],[...],[...],i [...] , w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej L. S. jako spadkobiercy za zobowiązania podatkowe spadkodawcy J. S. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. okres od lutego do kwietnia, a także czerwiec i lipiec 2000 r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowań podatkowych, organ I instancji opisanymi powyżej decyzjami orzekł o odpowiedzialności podatkowej L. S., w oparciu o art. 100 § 1, 2 i 3, art. 97 § 1 oraz art. 98 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). Podstawą faktyczną tych rozstrzygnięć było ustalenie, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w L. Wydział I Cywilny z dnia 10 listopada 2011 r. (sygn. akt I Ns 647/11) spadek po zmarłej w dniu 26 stycznia 2011 r. J. S. na podstawie ustawy nabyli mąż L. S. oraz dzieci M. S., W. S. i A. S. po 1/4 części każde z nich, przy czym wszyscy spadkobiercy przyjęli spadek wprost. W dniu 23 czerwca 2012 r. umową sporządzoną w formie aktu notarialnego dokonano działu powyższego spadku, którego przedmiotem był majątek o wartości 30.000 zł. Mając na względzie treść art. 1034 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny organ wskazał, że suma zaległości podatkowych po zmarłej (na dzień wydania decyzji) wynosiła 19.307,44 zł, a więc udział przypadający na każdego ze spadkobierców, w tym L. S. wynosił po 4.826,86 zł. Od powyższych decyzji L. S. złożył odwołania, w których zarzucił, że postępowanie egzekucyjne, które doprowadziło do przerwania biegu terminu przedawnienia było prowadzone w sposób nieudolny. Nie doprowadziło ono do wyegzekwowania zaległych kwot lecz do przyrostu odsetek i kosztów, które w chwili obecnej przewyższają kilkakrotnie należność główną. Jego zdaniem podjęte przez organ czynności służyły wyłącznie przerwaniu biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań. Odwołujący się stwierdził, że jego żona nie była świadoma dokonywanych czynności egzekucyjnych, a on nie wiedział o rosnącym zadłużeniu. Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując w mocy zaskarżone decyzje przedstawił na wstępie zasady odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy, wynikające z art. 97 § 1, art. 100 § 1-3, art. 98 § 1 i 2 oraz art. 101 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy analizując akta sprawy pod kątem przedawnienia wskazanych zobowiązań w podatku od towarów i usług doszedł do przekonania, że zaległości te nie uległy przedawnieniu, gdyż zostały zastosowane dwa środki egzekucyjne przerywające bieg terminu przedawnienia. Pierwszy skutecznie zastosowany środek egzekucyjny, powodujący przerwanie biegu przedawnienia został zastosowany w dniu 9 września 2005 r. - zajęcie wierzytelności zobowiązanej z tytułu zwrotu nadpłaty podatku za rok 2004 r. Drugi zaś w dniu 9 września 2009 r. poprzez zajęcie świadczeń otrzymywanych przez J. S. z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N.. W związku z tym data przedawnienia opisanych zobowiązań podatkowych przypada na dzień 9 września 2014 r. Ponadto, organ uznał zarzuty dotyczące nieudolnie prowadzonej egzekucji oraz braku wiedzy spadkobierców na temat przedmiotowej zaległości za nieuzasadnione. W przeprowadzonym postępowaniu egzekucyjnym organ nie dopatrzył się nieprawidłowości. W szczególności organy podatkowe wysyłały do J. S. wszelką korespondencję związaną z przedmiotowym zadłużeniem (upomnienia, tytuły egzekucyjne, zawiadomienia o zajęciu). Była ona informowana o tych zaległościach, a dodatkowo powstały one w wyniku samoobliczenia podatku poprzez obliczenie i złożenie deklaracji VAT-7 za poszczególne okresy. Natomiast brak wiedzy spadkobierców na temat tych zaległości wynika z faktu, że organy podatkowe nie są zobligowane do informowania rodziny podatnika o jego zaległościach podatkowych. Dopiero z chwilą wszczęcia postępowań z urzędu w celu orzeczenia o zakresie ich odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spadkodawcy zostali stronami tych właśnie postępowań. Niemniej jednak Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji w sposób nieuprawniony oznaczono kwotowo górną granicę odpowiedzialności spadkobierców. Wniosek taki byłby prawidłowy jedynie w sytuacji przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Jak wskazują akta sprawy wszyscy spadkobiercy przyjęli spadek wprost, a więc obowiązuje zasada odpowiedzialności spadkobierców od chwili działu spadku do wysokości udziału spadkowego. Oznacza to obowiązek odniesienia długu do ułamka przypadającego spadkobiercy w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku. Określenie "wielkość udziałów" o jakim mowa w przepisie art. 1034 § 2 Kodeksu cywilnego należy rozumieć tak jak w art. 931 do 934 tego kodeksu. W żadnym zaś razie na zakres odpowiedzialności spadkobiercy w takim wypadku nie ma wpływu wartość rzeczywiście otrzymanej schedy spadkowej. Powyższe uchybienie nie ma jednak zdaniem organu odwoławczego wpływu na prawidłowość zaskarżonych decyzji. Na końcu stwierdzono, że skoro J. S. posiadała nieuregulowane zaległości z tytułu podatku od towarów i usług, które nie uległy przedawnieniu, to L. S. ponosi odpowiedzialność podatkową za zobowiązania spadkodawcy w ¼ ich wysokości, gdyż tyle wynosi jego udział w spadku. Od powyższych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej L. S. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zwrócił w nich uwagę, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zmarłej J. S. toczyło się bez jakiejkolwiek wiedzy spadkobierców. Co istotne, pisma, na które powołuje się organ, mające doprowadzić do przerwania biegu terminu przedawnienia nie zostały również faktycznie odebrane przez samą podatniczkę, a podjęte w oparciu o nie działania egzekucyjne były nieskuteczne. Wskutek całkowitej niewiedzy o prowadzonym wobec podatniczki postępowaniu na przestrzeni trzynastu lat odsetki od przedmiotowych zaległości podatkowych urosły do niebotycznych rozmiarów, podczas gdy posiadając odpowiednią wiedzę spadkobiercy mogliby zawczasu zadośćuczynić należnym obciążeniom. W tym kontekście przypomniano również, że w 2005 r. podatniczka została dotknięta śmiertelną chorobą, która wykluczała jej zdolność do samodzielnej egzystencji, co zostało zresztą stwierdzone orzeczeniem lekarskim. Świadomy tej okoliczności był również organ podatkowy, który doprowadził do zajęcia pochodzących z ubezpieczenia społecznego środków na opiekę na chorą. W tych okolicznościach rodzina podatnika powinna być informowana o zaległościach podatkowych chorej. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł w odpowiedzi o oddalenie skarg. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach i wskazał, że nie mógł poinformować rodziny spadkodawczyni o ciążących na niej zaległościach podatkowych przed wszczęciem postępowania w celu orzeczenia o odpowiedzialności spadkobierców, gdyż na przeszkodzie stoją przepisy Działu VII Ordynacji podatkowej, regulujące tajemnicę skarbową. W piśmie z dnia 13 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że z uwagi na kilkakrotną zmianę miejsca zamieszkania zmarłej J. S. organy winny wyjaśnić i zbadać kwestię prawidłowości doręczenia podatniczce w trybie zastępczym korespondencji związanej z prowadzonym postepowaniem egzekucyjnym, gdyż nie wiadomo, czy faktycznie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, który w niniejszej sprawie upływał z dniem 1 stycznia 2005 r. Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 873/13 do I SA/Kr 878/13 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 873/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie decyzje organów obydwu instancji wydane zostały w oparciu o przepisy art. 97 § 1, art. 98 oraz art. 100 § 1, § 2, § 3 i 101 §1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012, poz. 749 z późn. zm.), które regulują na gruncie prawa podatkowego kwestie związane ze śmiercią podatnika i następstwem prawnym na skutek dziedziczenia. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 przedmiotowej ustawy spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy (z wyjątkiem, o którym mowa w art. 97 § 2 Ordynacji, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). Dziedziczący spadkobierca podatnika przejmuje zatem jego obowiązki podatkowe. Jak stanowi art. 100 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe właściwe ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy orzekają w odrębnych decyzjach m. inn. o zakresie odpowiedzialności poszczególnych spadkobierców. W decyzji organ podatkowy określa wysokość znanych w dniu otwarcia spadku zobowiązań spadkodawcy, o których mowa w art. 98 § 1 i 2, z zastrzeżeniem § 2a (art. 100 § 2 Ordynacji podatkowej). Natomiast zgodnie z art. 98 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe (§ 1), zaś w § 2 stwierdza się, że przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności spadkobierców za: 1) zaległości podatkowe, w tym również za zaległości, o których mowa w art. 52 § 1; 2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy; 3) pobrane, a niewpłacone podatki z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę funkcji płatnika lub inkasenta; 4) niezwrócone przez spadkodawcę zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług oraz ich oprocentowanie; 5) opłatę prolongacyjną; 6) koszty postępowania podatkowego; 7) koszty upomnienia i koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spadkodawcy powstałe do dnia otwarcia spadku. Z przepisów Kodeksu cywilnego wynika, że od chwili działu spadku (który miał miejsce w niniejszej sprawie) spadkobiercy ponoszą odpowiedzialność za długi spadkowe w stosunku do wielkości udziałów (art. 1034 § 2 Kodeksu cywilnego). Z kolei zgodnie z art. 100 § 3 Ordynacji termin płatności przez spadkobiercę zobowiązań, o których mowa w § 2, wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Zaś z treści art. 101 § 1 cytowanej ustawy wynika, że odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy oraz oprocentowanie niezwróconych zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług naliczane są do dnia otwarcia spadku. Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w § 1, naliczane są nadal w przypadku niedotrzymania przez spadkobierców terminu określonego w art. 100 § 3 (art. 101 § 2). Jak wynika z akt sprawy zmarła w dniu 26 stycznia 2011 r. J. S. prowadziła działalność gospodarczą, w toku której składała stosowne deklaracje w podatku od towarów i usług, jednakże nie odprowadzała wykazanego w nich podatku do zapłaty, przez co doprowadziła do powstania zaległości podatkowych. W związku z powyższym w stosunku do zmarłej podatniczki wszczęto postępowanie egzekucyjne, uprzednio doręczając jej upomnienia. Następnie wystawiono tytuły wykonawcze i podjęto czynności zmierzające do przymusowego wyegzekwowania przedmiotowych zaległości, które jednak nie zostały uregulowane do jej śmierci. W oparciu zatem o wskazane wyżej przepisy organy prawidłowo i zasadnie wydały decyzje o odpowiedzialności podatkowej spadkobierców ustalonych na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt [...]. Wbrew twierdzeniom skargi oraz pisma pełnomocnika z dnia 13 grudnia 2013 r. całość korespondencji związanej z prowadzoną egzekucją została prawidłowo doręczona zmarłej podatniczce. Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z przedłożonych na wezwanie Sądu przez pełnomocnika organu na rozprawie dokumentów, tj. zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki [..] oraz z kopii koperty, w której przesłano odpisy m. inn. tytułów egzekucyjnych o nr [...] do [...] , przedmiotowe odpisy tytułów egzekucyjnych zostały zmarłej J. S. prawidłowo doręczone w trybie przewidzianym w art. 44 kodeksu postępowania administracyjnego (dwukrotnie awizowano w dniach 31 sierpnia 2005 r. oraz 8 września 2005 r. i z adnotacja "nie podjęto w terminie" zwrócono przesyłkę nadawcy). Zatem doszło do wszczęcia egzekucji administracyjnej zgodnie z art. 26 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w toku której następnie – wbrew twierdzeniom skarżącego - zostały skutecznie zastosowane środki egzekucyjne. Jak bowiem wynika z akt sprawy w dniu 9 września 2005 r. doszło do zajęcia wierzytelności zobowiązanej z tytułu zwrotu nadpłaty podatku za rok 2004 r. Z kolei w dniu 9 września 2009 r. zajęto świadczenie otrzymywane przez J. S. z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W obu przypadkach podatniczka została o zastosowanych środkach egzekucyjnych skutecznie zawiadomiona w trybie art. 44 k.p.a. – przesyłki dwukrotnie awizowane, nie podjęte w terminie. Jeśli natomiast chodzi o upomnienia, to zmarła podatniczka odebrała je osobiście lub w jej imieniu korespondencję w zgodzie z treścią art. 149 Ordynacji podatkowej podjął domownik – M. S.. Przy czym z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że M. S. jest synem zmarłej podatniczki oraz, że w chwili odbioru korespondencji był osobą dorosłą. Skarżący w toku postepowania nie kwestionował tej okoliczności, jak również nie przeprowadził żadnego przeciwdowodu. Jeśli chodzi zaś o zarzuty dotyczące adresu, na jaki organy doręczały korespondencję, to wskazać należy, że czyniły to posiłkując się danymi wynikającymi z prowadzonych i zarządzanych przez siebie rejestrów podatkowych. Odpisy tytułów wykonawczych oraz pierwszego zawiadomienia o zajęciu przesłane zostały J. S. na adres w K., ul. F.. Był to adres podawany przez samą podatniczkę w dokumentacji składanej do organów podatkowych, skarżący potwierdził również na rozprawie, że w 2005 r. zmarła żona zamieszkiwała pod tym właśnie adresem. Z kolei z pisma procesowego pełnomocnika skarżącego wynika, że od 2008 r. J. S. zamieszkiwała w R. (poczta N.), na ten też adres organ przesłał korespondencję odnośnie do zastosowania drugiego środka egzekucyjnego w 2009 r. Wskazać zatem należy, że doszło do dwukrotnego przerwania biegu terminu przedawnienia, w zgodzie z treścią art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, co oznacza, ze nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych zmarłej J. S., możliwe więc było wydanie w niniejszej sprawie decyzji na rzecz skarżącego jako spadkobiercy. Na marginesie wskazać należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie pełnomocnika z dnia 13 grudnia 2013 r. pierwotny termin przedawnienia przedmiotowych zobowiązań mijał z dniem 31 grudnia 2005 r., a nie w dniu 1 stycznia 2005 r. (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku). Skoro termin płatności podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. upływał w styczniu 2000 r., zaś za luty, marzec, kwiecień czerwiec i lipiec 2000 r. odpowiednio w marcu, kwietniu, maju, lipcu i sierpniu 2000 r., to mając na uwadze pięcioletni okres przedawnienia liczony od końca 2000 r. stwierdzić należy, że upływał on 31 grudnia 2005 r. Z uwagi jednak na skuteczne jego dwukrotne przerwanie nie doszło do przedawnienia w dacie orzekania przez organy podatkowe. Zaznaczyć również należy, że w opinii sadu zmarła podatniczka doskonale wiedziała ona o ciążących na niej zaległościach podatkowych, gdyż – jak słusznie zauważają organy – podatek od towarów i usług jest tzw. podatkiem samoobliczalnym. Składając stosowne deklaracje prowadząca działalność gospodarczą J. S. miała obowiązek dokonywania wpłaty wykazanego w nich podatku do zapłaty, czego nie uczyniła. Skarżący podniósł, że żona w 2005 r. rozchorowała się na śmiertelną chorobę, była niezdolna do samodzielnej egzystencji i nieświadoma toczącego się względem niej postępowania egzekucyjnego. Z pisma Naczelnika US w L. (k. 168 akt administracyjnych) wynika jednak, że jeszcze w 2010 r. podatniczka prowadziła działalność gospodarczą, w związku z którą powstały zaległości podatkowe (ostatnia zaległość za wrzesień 2010 r.), nadto – jak wskazano wcześniej – wiedziała o toczącym się względem niej postępowaniu egzekucyjnym, a z uwagi na zajęcie świadczenia otrzymywanego z ZUS istnieje duże prawdopodobieństwo, że o powyższym wiedział i skarżący. Niemniej jednak okoliczność niewiedzy o zadłużeniu zmarłej podatniczki mogła mieć wyłącznie znaczenie w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku, nie zaś w postępowaniu przed organami podatkowymi, które przed wszczęciem postępowania w przedmiocie o orzeczenie odpowiedzialności podatkowej spadkobiercy za zobowiązania podatkowe spadkodawcy nie mają obowiązku informować tegoż spadkobiercy o istniejących zaległościach. Zwłaszcza, że nie zawsze jest tak, że to poszczególni członkowie rodziny są spadkobiercami. Wskazać nadto należy, że wbrew temu, co twierdzi skarżący o zaległościach podatkowych zmarłej żony nie mógł dowiedzieć się dopiero w dwa lata po jej śmierci, skoro w sierpniu 2011 r., a więc pół roku po zgonie J. S., organ podatkowy złożył wniosek o stwierdzenie nabycia po niej spadku. Z treści skargi wynika, że skarżący w gruncie rzeczy nie kwestionuje samych decyzji, gdyż nie stawia im konkretnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, czy przepisów prawa materialnego, ale nie zgadza się z obowiązującymi w polskim porządku prawnym procedurami związanymi z instytucją przerwania biegu terminu przedawnienia i krzywdzącymi, niesprawiedliwymi zasadami związanymi z następstwem prawnym na skutek dziedziczenia po zmarłym podatniku. Wskazać jednak należy, że organy podatkowe zobowiązane są do respektowania obowiązującego porządku prawnego. Dopóki zatem istnieją w tej materii konkretne przepisy, organy nie mogą odstąpić od ich stosowania. Wszystkie zatem podnoszone przez skarżącego okoliczności, które w istocie mają charakter wyłącznie pozaprawny, nie są uzasadnione i nie mogą wywołać oczekiwanego skutku w postaci uchylenia zaskarżonych decyzji, gdyż rozstrzygnięcia te odpowiadają prawu. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).