I SA/Kr 88/15

|Sygn. akt I SA/Kr 88/15 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 marca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r., sprawy ze skargi Parafii Rzymskokatolickiej w K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia 13 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej - skargę oddala- Parafia Rzymskokatolicka pw. Św. W. w K. złożyła wniosek o przyznanie pomocy na realizację operacji pn. "Odnowa centrum wsi należących do Parafii K. poprzez utwardzenie terenu przy świetlicy parafialnej i cmentarzu parafialnym w miejscowości" w ramach działania 413 "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" dla operacji, które odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działania "Odnowa i rozwój wsi" objętego PROW na lata 2007 - 2013. Pismem z dnia 13 października 2014 r. Instytucja Wdrażająca PROW odmówiła przyznania pomocy stwierdzając, że wnioskodawca nie dostarczył w terminie wymaganych uzupełnień wniosku, albowiem wezwanie do złożenia uzupełnień parafia odebrała w dniu 22 września 2014 r., podczas gdy uzupełnienie zostało złożone w dniu 8 października 2014 r. tj. po upływie, wynikającego z przepisów § 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Odnowa i rozwój wsi" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 501), czternastodniowego terminu na jego złożenie. Wnioskodawca wezwał Instytucję do usunięcia naruszenia prawa związanego z wydanym rozstrzygnięciem, żądając rozpoznania wniosku zgodnie z jego treścią. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że wnioskodawca poinformował Instytucję o zmianie osób uprawnionych do reprezentowania wnioskodawcy, podczas gdy wezwanie do uzupełnienia wniosku skierowano do osoby, która w chwili tej nie była już umocowana do działania w imieniu Parafii. W ocenie wnioskodawcy działanie takie było zatem bezskuteczne i nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania pomocy. Pismem z dnia 20 listopada 2014 r. organ poinformował wnioskodawcę, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało rozpatrzone negatywnie. Organ podniósł, że zgodnie z zapisami Instrukcji do wypełniania Wniosku załącznikiem obligatoryjnym dla wnioskodawcy, który jest osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, działającą na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów lub związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania jest "Zaświadczenie o posiadaniu osobowości prawnej przez kościelną jednostkę organizacyjną i o pełnieniu funkcji organu osoby prawnej" - wystawione przez właściwego terytorialnie Wojewodę (w przypadku jednostek organizacyjnych kościoła np. parafii) lub przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji (w przypadku innych związków wyznaniowych), wydane nie wcześniej niż 3 miesiące przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy. Wnioskodawca w ramach I uzupełnienia (pismo z dnia 19 sierpnia 2014 roku) w pkt. II. 10 wniosku dokonał zmiany danych osoby upoważnionej do reprezentowania Wnioskodawcy wpisując dane ks. A.K.. Jednocześnie jako załącznik do ww. 7 uzupełnień przedłożył ww. zaświadczenie o posiadaniu osobowości prawnej przez kościelną jednostkę organizacyjną i o pełnieniu funkcji organu wystawione przez Wojewodę, gdzie osobą uprawnioną i upoważnioną do reprezentowania Parafii p.w. św. W. w K. jest ks. J.M., nie dostarczył analogicznego zaświadczenia dla ks. A. K.. Wnioskodawca dołączył jedynie dokument wewnętrzny Kościoła katolickiego z Kurii Diecezjalnej (z dnia 18 czerwca 2014 roku), który nie jest załącznikiem obligatoryjnym do wniosku w ramach przedmiotowego działania. Organ zaznaczył, że zarówno wnioskodawcę jak i Samorząd Województwa obowiązują dokumenty wskazane w Instrukcji do wypełnienia Wniosku i tylko takie dokumenty stanowią podstawę zaakceptowania ewentualnych zmian dotyczących danych osoby upoważnionej do reprezentowania wnioskodawcy. Wnioskodawca w ramach I uzupełnienia przedstawił ww. obligatoryjny załącznik do wniosku (dokument urzędowy), z którego wynikało niezbicie, iż osobą uprawnioną do działania w imieniu wnioskodawcy jest ks. J. M., a równocześnie nie przedstawił żadnych wyjaśnień dotyczących dokonanej zmiany osoby upoważnionej do reprezentowania wnioskodawcy w pkt. 11.10 Wniosku. Wobec tego brak było podstaw do przyjęcia, iż osobą uprawnioną do działania w imieniu Wnioskodawcy jest podmiot inny niż ks. J.M., tym bardziej, że sam wnioskodawca nie wykazał w piśmie z dnia 19 sierpnia 2014r., iż dane wynikające z zaświadczenia Wojewody uległy zmianie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnioskodawca zarzuca organowi naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., powoływanej dalej jako: "k.p.a.") poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, art. 40 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie nastąpiło skuteczne doręczenie pisma przedstawicielowi strony oraz art. 7 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r., nr 51, poz. 318) poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się wadliwym określeniu osoby upoważnionej do reprezentacji Parafii Rzymskokatolickiej. Strona skarżąca zarzuciła, iż nie może być w niniejszej sprawie mowy o niedostarczeniu wymaganych uzupełnień w terminie, albowiem wezwanie do uzupełnienia wniosku zostało doręczone osobie nie będącej przedstawicielem parafii, a zatem nie można mówić w ogóle o skutecznym doręczeniu tego wezwania, względnie o skutecznym doręczeniu można mówić dopiero z datą przekazania ww. pisma osobie uprawnionej do działania w imieniu parafii, czyli jej proboszczowi, przy czym sama strona nie potrafi sprecyzować, kiedy miało to miejsce. Strona wskazuje równocześnie, iż przedstawiła dokument kościelny potwierdzający, iż ks. A.K. jest obecnie proboszczem parafii, a zaświadczenie Wojewody ma wyłącznie charakter "wtórny" i decydujące znaczenie ma tutaj akt kościelny. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazano, iż art. 22 ust. 2 (bliżej nieokreślonej ustawy) wyraźnie wskazuje, że przepisy k.p.a. do przedmiotowego postępowania stosuje się jedynie w ograniczonym zakresie, a wśród przepisów mających zastosowanie nie zawarto powołanych w skardze art. 7 i 8 k.p.a. W kontekście zarzutu naruszenia art. 40 k.p.a. wskazano na treść art. 45 k.p.a., przypominając, iż wezwanie zostało doręczone na adres parafii, a zatem na adres lokalu siedziby parafii. Zostało ono również odebrane przez obecnego tam księdza (będącego rezydentem tejże parafii, co potwierdza sama strona w złożonej skardze), który nie kwestionował wobec doręczającego swoich uprawnień do odbioru korespondencji, a zatem doręczający mógł zasadnie domniemywać, iż jest osobą uprawnioną do odbioru korespondencji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 7 Konkordatu wskazano, iż z treści skargi trudno dociec, na czym naruszenie tego przepisu przez organ miałoby polegać, albowiem organ w niniejszej sprawie nie ingerował w kompetencje władz kościelnych do powoływania organów kościelnych osób prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w szczególności przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, a także zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i § 2 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika nadto z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie kontroli sądów administracyjnych poddano akt rozstrzygania przez podmiot wdrażający, wniosków o przyznanie pomocy w oparciu o tryb regulowany przepisami art. 22 i 23 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.). W świetle przepisów art. 22 ust. 3 i 4 tej ustawy w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy, a wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonym dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego aktu w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu, w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada on prawu, gdyż nie narusza ani przepisów materialnoprawnych, ani przepisów procesowych. Na wstępie podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, przy czym przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Ostatnie zastrzeżenie oznacza, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy podmiot wdrażający, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 21ust. 2 ustawy o wsparciu). Ponadto strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ustawy o wsparciu). Szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy w ramach działania objętego wnioskiem strony skarżącej, zostały natomiast uregulowane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy. Zgodnie z § 11 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2008r., w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Odnowa i rozwój wsi" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 38 poz. 220 z pózn. zm.), jeżeli złożony wniosek o przyznanie pomocy jest wypełniony nieprawidłowo lub zawiera braki, wzywa się wnioskodawcę, na piśmie, do usunięcia nieprawidłowości lub braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 1: 1. nie usunął w terminie żadnych nieprawidłowości lub braków, pomocy nie przyznaje się, o czym wnioskodawcę informuje się na piśmie, podając przyczyny nieprzyznania pomocy; 2. usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, wzywa się go ponownie, na piśmie, do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast, jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, nie usunął w terminie pozostałych nieprawidłowości lub braków, pomocy nie przyznaje się, o czym wnioskodawcę informuje się na piśmie, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. Równocześnie, zgodnie z § 23 rozporządzenia do obliczania i oznaczania terminów związanych z wykonywaniem czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy i wypłaty środków finansowych z tytułu pomocy dokonuje się zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego dotyczącymi terminów. Zatem termin do wykonania określonych czynności w toku postępowania uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, z wyłączeniem czynności określonych w § 7 ust. 1 i § 19 ust. 3. Nadto, 14 dniowy termin do uzupełnienia braków ma charakter terminu materialnoprawnego, co w konsekwencji oznacza, że w przypadku uchybienia temu terminowi, nie stosuje się instytucji przywrócenia terminu przewidzianej w k.p.a. gdyż stosowanie tych przepisów wyklucza powołany powyżej art. 22 ust. 2 ustawy. Wniosek Parafii K., w treści którego znajdowały się podpisy proboszcza ks. J. M. (oraz zaświadczenie o powołaniu go na ten urząd) został złożony w Urzędzie Marszałkowskim w dniu 14 lipca 2014r. Pismem z dnia 1 sierpnia 2014r. Zarząd Województwa w wyniku weryfikacji wniosku Parafii o przyznanie pomocy wezwał wnioskodawcę do usunięcia nieprawidłowości oraz braków i wskazał w jaki sposób ma to uczynić, pouczając ją jednocześnie o treści § 11 rozporządzenia. Przedmiotowe pismo zostało odebrane przez ks. J. M. osobiście w dniu 6 sierpnia 2014r., natomiast uzupełnienie wniosku zostało złożone osobiście w dniu 19 sierpnia 2014r, a więc zakreślonym terminie. W ramach tego uzupełnienia złożono zaświadczenie Wojewody z 9 czerwca 2014r. wydane na podstawie art. 7 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła katolickiego w RP (Dz. U. z 2013r. poz. 1169) o tym, że Parafia pw. Św. W. w K. posiada osobowość prawną a osobą upoważnioną do jej reprezentowania jest ks. J. M.. Złożono też zaświadczenie Kurii Diecezjalnej z 18 czerwca 2014r. o tym, że ks. A. K. pełni funkcję proboszcza parafii i jest jej organem prawnym. W tej sytuacji organ postąpił prawidłowo, kierując kolejne (drugie) wezwanie do usunięcia braków na ten sam co poprzednio adres tj. "Wielebny Ksiądz J. M.Proboszcz Parafii Rzymskokatolickiej w K. 103". Za prawidłowością tego działania przemawiają zapisy "Instrukcji do wypełniania wniosku" wedle, której załącznikiem obligatoryjnym dla wnioskodawcy, który jest osobą prawną, działającą na podstawie przepisów ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej..., jest "Zaświadczenie o posiadaniu osobowości prawnej przez kościelną jednostkę organizacyjną i o pełnieniu funkcji organu osoby prawnej" - wystawione przez właściwego terytorialnie Wojewodę (w przypadku jednostek organizacyjnych kościoła np. parafii) wydane nie wcześniej niż 3 miesiące przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy. Wnioskodawca w ramach I uzupełnienia (pismo z dnia 19 sierpnia 2014 roku) w pkt. II. 10 wniosku wskazał dane ks. A. K. lecz jednocześnie jako załącznik do ww. 7 uzupełnień przedłożył ww. zaświadczenie o posiadaniu osobowości prawnej przez kościelną jednostkę organizacyjną i o pełnieniu funkcji organu wystawione przez Wojewodę gdzie osobą uprawnioną i upoważnioną do reprezentowania Parafii p.w. św. W. w K. jest ks. J. M., nie dostarczając analogicznego zaświadczenia dla ks. A. K.. Wnioskodawca dołączył jedynie dokument wewnętrzny Kościoła katolickiego z Kurii Diecezjalnej (z dnia 18 czerwca 2014 roku), który nie jest załącznikiem obligatoryjnym do wniosku w ramach przedmiotowego działania. Prawidłowość działania organu potwierdza także i to, że mimo nieudolnie wykazywanej w tym postępowaniu zmiany na stanowisku proboszcza co najmniej od 18 czerwca 2014r. nadal w postępowaniu przed organem działał poprzedni proboszcz ks. J. M.. On to bowiem odebrał wezwanie o pierwsze uzupełnienie i zapewne doprowadził do tego, iż uzupełnienie to zostało dokonane w zakreślonym 14-dniowym terminie. Skierowanie do niego wezwania o drugie uzupełnienie nie może więc dziwić, zwłaszcza w sytuacji gdy w sprawie nadal brak było stosownego zaświadczenia Wojewody Małopolskiego. Reasumując, uznać więc należy, iż – w świetle dokumentów dołączonych przez stronę skarżącą do akt sprawy do momentu dokonania pierwszego uzupełnienia – prawidłowym było skierowanie wezwania o drugie uzupełnienie na wskazywany poprzednio, przez samą stronę adres. W tych okolicznościach uznać więc należy dokonanie doręczenia do rąk księdza J. M.na adres Parafii za skuteczne. Jak wynika z załączonego dowodu doręczenia ks. J. M. odebrał to wezwanie pod adresem Parafii (takim samym jak poprzednio) w dniu 22 września 2014r. Obecny przedstawiciel Parafii ks. A.K. twierdził początkowo, iż pismo to przekazane mu zostało z 2-3 dniowym opóźnieniem a następnie (prawdopodobnie w związku ze zwróceniem uwagi przez organ na złożenie pisma z opóźnieniem), iż nie pamięta kiedy to pismo zostało mu przekazane. Nawet więc przyjmując, że to opóźnienie w przekazaniu pisma wyniosło nie więcej niż 2-3 dni to i tak nie można uznać, że fakt ten uniemożliwił wykonanie nałożonego obowiązku w terminie. Drugie uzupełnienie zostało natomiast złożone w Urzędzie Marszałkowskim w dniu 8 października 2014r. podczas gdy termin jego złożenia upłynął 6 października. Skoro więc czynność ta zastała dokonana po upływie terminu wskazanego w § 11 ust 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2008r., w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Odnowa i rozwój wsi" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 zasadnym było wyciągnięcie przez organ konsekwencji i zastosowanie rygoru określonego w przepisie § 11 ust 3 tego rozporządzenia. Nieuprawnione jest więc twierdzenie, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z dnia 13 października 2014r. odmawiające przyznania pomocy na realizację zamierzonej inwestycji, wydane zostało bez podstawy prawnej i w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami. Za niezasadne uznać także należy zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych w trakcie prowadzonego postepowania a w szczególności art. 7 i 8 Kodeksu postepowania administracyjnego, które nie miały w ogóle w sprawie zastosowania na podstawie art. art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zamiast tego organ zobowiązany był - jak wyżej wykazano - do stania na straży praworządności, rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, udzielania stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych oraz zapewnienia im czynnego udziału w prowadzonym postepowaniu. W ocenie Sądu organ prowadzący postepowanie z obowiązków tych wywiązał się w sposób prawidłowy, nie naruszając w żaden sposób opisanych wyżej zasad. Za takie naruszenie nie mogła być też uznana wadliwość doręczenia wezwania do uzupełnienia wniosku skoro – jak wyżej wykazano – wadliwość taka nie zaistniała. W tej ostatniej kwestii zaznaczyć jeszcze końcowo należy, że gdyby podzielić argumenty strony skarżącej o wadliwości doręczenia wezwania o drugie uzupełnienie opierające się na założeniu, że od 18 czerwca 2014r. uprawnionym do działania w imieniu Parafii był – w oparciu o zaświadczenie władz kościelnych – jedynie obecny proboszcz ks. A.; K. to także podważyć by należało pierwsze uzupełnienie jak również samo złożenie wniosku 14 lipca 2014r. skoro już wówczas jednie ta osoba uprawniona była do reprezentowania Parafii, a tej reprezentacji nie wykonywała. Pozostawałoby wówczas pytanie o skuteczność wszystkich podjętych w sprawie czynności, czego jednak organ nie kwestionuje opierając się zasadnie na legalnym i prawotwórczym zaświadczeniu Wojewody , określającym tą reprezentację w sposób przewidziany przez przepisy prawa a to art. 7 ust 1 pkt 5 w zw. z art. 14 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła katolickiego w RP. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.