I SA/Kr 88/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.J. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 grudnia 2016r. nr [...] w przedmiocie renty strukturalnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. J.J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 grudnia 2016r. nr [...] w przedmiocie renty strukturalnej. W treści skargi zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Tym niemniej należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006r. o sygn. akt II FZ 882/05). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 14 grudnia 2016r., nr [...], Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C, stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa decyzji Kierownika ww. Biura Powiatowego z dnia 26 lipca 2006r. o przyznaniu renty strukturalnej dla J.J. Decyzja ta stwierdza określone naruszenie prawa, nie tworzy natomiast po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego. Zatem nie jest możliwe wstrzymanie takiej decyzji, nie nosi ona bowiem znamion wykonalności. Decyzja ta nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania i nie może być również wykonana w trybie przymusowym, poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Podkreślić należy, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności, pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Jednak w przedmiotowym przypadku wydana decyzja nie zobowiązuje skarżącego do uiszczenia należności i nie wpływa na jego finanse. Zaskarżona decyzja stwierdza wydanie z naruszeniem prawa decyzji o przyznaniu renty strukturalnej, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych zobowiązań, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków. Przedmiotowa decyzja nie jest decyzją wymiarową, nie orzeka o danej kwocie pieniężnej, nie dotyczy świadczenia pieniężnego, nie określa też zobowiązania o charakterze materialnym, nie ustala również kwoty nadmiernie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, lecz stwierdza wydanie z naruszeniem prawa decyzji o przyznaniu renty strukturalnej, co dopiero będzie przedmiotem kontroli sądu w płaszczyźnie jej zgodności z prawem na etapie postępowania sądowego. Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest w tym przypadku możliwe. Wobec powyższego wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, albowiem dotyczy decyzji, która nie podlega wykonaniu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.