I SA/Kr 882/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku fiskalnego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 czerwca 2016 r., nr [...] poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200,00 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis ww wezwania skarżący odebrał w dniu 7 września 2016 r. W dniu 14 września 2016 r. skarżący zwrócił się do tutejszego Sądu o przyznanie mu w niniejsze sprawie prawa pomocy. Wniosek ten został oddalony postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r., które – na skutek sprzeciwu skarżącego, utrzymano w mocy postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r. Następnie w wykonaniu zarządzenia z dnia 20 lutego 2017 r. ponownie wezwano skarżącego do uiszczenia ww kwoty wpisu (wykonania zarządzania z dnia 30 sierpnia 2016 r.) a odpis wskazanego zarządzenia skarżący otrzymał w dniu 10 marca 2017 r. Postanowieniem z dnia 30 maja 2017 r. tutejszy Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 14 lutego 2017 r. Natomiast postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2017 r. został oddalony kolejny wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie pełnomocnika z urzędu. Postanowienie utrzymano w mocy postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r. Skarżący do chwili obecnej nie uiścił wymaganego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. 2017, poz. 1369) – określanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Z kolei art. 230 § 1 p.p.s.a. stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Skarżący został wezwany do uiszczenia stosownego wpisu zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2016 r. Natomiast jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, został oddalony prawomocnym postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. Również kolejne postępowanie zainicjowane nowym wnioskiem w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych i przyznania pełnomocnika z urzędu zakończyło się prawomocnym postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2017 r. W orzecznictwie podnosi się, że w takiej sytuacji, tj. po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy i odmowie zwolnienia strony z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, Sąd ma obowiązek stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. ponownie wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania, co też uczyniono na gruncie niniejszej sprawy. Jeżeli natomiast strona po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wówczas bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany (tak: postanowienie NSA z dnia 21 marca 2012 r., II GZ 95/12, LEX nr 1138008). Należy bowiem podkreślić, że o ile postanowienia wydane w przedmiocie prawa pomocy jako niekończące postępowania w danej sprawie nie posiadają atrybutu powagi rzeczy osądzonej i można je - stosownie do art. 165 cytowanej ustawy - uchylać i zmieniać wskutek zmiany okoliczności sprawy, to nie można twierdzić, że postanowienia wydane w tym przedmiocie nie posiadają cechy prawomocności (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2014 r. I SA/Kr 383/12, publ. www.orzeczenia.nsa. gov.pl). Stosownie bowiem do art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu, a więc także i postanowienie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy (m. in. od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych zapadłych po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie referendarzy w przedmiocie przyznania prawa pomocy, jak to miało miejsce na gruncie tej sprawy). Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. postanowienie SN z dnia 9 grudnia 2002 r. III RN 144/02, publ. LEX 81387). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 p.p.s.a. Należy zatem w konsekwencji uznać, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2010 r., II FZ 115/10). Odmienne postępowanie Sądu mogłoby prowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy i skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, a nawet trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do meritum. Jeżeli zatem Sąd po rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowi prawomocnym orzeczeniem odmówić stronie zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów oraz wezwie stronę do uiszczenia należnej opłaty, wystąpienie z kolejnym wnioskiem w tym przedmiocie, nie zwalnia strony od skutków niezastosowania się do tego wezwania Sądu. Mając na względzie powyższe uwagi stwierdzić należy zatem, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do wykonania zarządzenia z dnia 30 sierpnia 2016 r. do uiszczenia wpisu od skargi skarżący nie uiścił wpisu w wyznaczonym terminie, dlatego też skargę należało odrzucić, zgodnie z art. 220 § 3 cytowanej ustawy, o czym orzeczono jak w sentencji.