I SA/Kr 896/16

|Sygn. akt I SA/Kr 896/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Paweł Dąbek, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 14 września 2016 r., sprawy ze skargi A.U., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 30 czerwca 2016 r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, , I. uchyla zaskarżone postanowienie,, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych)., , , Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia 13.05.2016r. nr [...] odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) w związku z art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2016r. poz. 599 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jak wynika z treści przywołanego postanowienia Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku pana A. U. na podstawie własnych tytułów wykonawczych obejmujących należność wynikającą z prawomocnej decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu nieopłaconych przez "G " sp. z o.o. składek ZUS. Pismem z dnia 16.02.2016r. zobowiązany złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując jako jego podstawę art. 59 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym, postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Strona podniosła, iż "doszło do przedawnienia należności objętych decyzją ZUS z 21.12.2009r. na skutek 5 letniego okresu przedawnienia w dniu 31 grudnia 2014r.". Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydał w dniu 01.03.2016r. postanowienie nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu uznając, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja tożsamości żądań wskazanych w zarzutach na prowadzone postępowanie egzekucyjne sformułowanych w piśmie z dnia 17 listopada 2015r. oraz we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z dnia 16 lutego 2016r. Wskazano, że w obu środkach zaskarżenia Pan A.U. podniósł przedawnienie należności. Nie zgadzając się z wydanym postanowieniem, zobowiązany pismem z dnia 10.03.2016r., uzupełnionym pismem z dnia 29.03.2016r. wniósł zażalenie. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ instancji. W uzasadnieniu wskazano, że Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C, będąc organem I instancji, wydał zaskarżone postanowienie jako wierzyciel, a powinien wydać jako organ egzekucyjny. Ponadto wskazano, że wniosek strony z dnia 16.02.2016r. winien być rozpatrzony wydaniem stosownego postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, a nie jak zostało orzeczone postanowieniem w sprawie zarzutu. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 13.05.2016r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego stwierdzając, że obowiązki w nich określone nie uległy przedawnieniu i są wymagalne. Na powyższe postanowienie, zobowiązany złożył zażalenie zarzucając ponownie, że dochodzone należności wynikające z decyzji ZUS z dnia 21.12.2009r. uległy przedawnieniu w dniu 31.12.2014r. Dyrektor Izby Skarbowej, po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, stwierdził, iż zgodnie z przepisem art. 24 ust. 5f ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz.U. z 2015r. poz. 121 ze zm.) pięcioletni termin przedawnienia z art. 24 ust. 5d zaczyna biec dopiero po uprawomocnieniu się decyzji przenoszącej odpowiedzialność na osobę trzecią. Przepis ten znajduje zastosowanie tylko w sytuacji, gdy decyzja o przeniesieniu odpowiedzialności na osobę trzecią może podlegać wykonaniu. Warunkiem rozpoczęcia biegu pięcioletniego terminu przedawnienia, liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym wydano decyzję, jest niewniesienie w określonym terminie odwołania przez stronę albo uprawomocnienie się decyzji w następstwie odwołania do sądu. W przypadku wniesienia odwołania, decyzja może podlegać wykonaniu po wydaniu ostatecznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, tym samym pięcioletni termin przedawnienia zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym orzeczenie sądu uległo uprawomocnieniu. Wydana przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. decyzja z dnia 21.12.2009r. o przeniesieniu na Pana A.U. odpowiedzialności za zobowiązania, stała się prawomocna z dniem 10.03.2015r. tj. w dniu wydania prawomocnego wyroku przez Sąd Apelacyjny w K. Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt III UAUa 1516/14. Podnoszone przez stronę przedawnienie zaległości nie znajduje więc uzasadnienia w sprawie, gdyż bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wydania przez ZUS decyzji ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym do dnia uprawomocnienia się w/w decyzji. Odnosząc się natomiast do powołanego przez zobowiązanego przepisu art 118 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie znajduje on zastosowania. Nadmieniono również, że zarzut przedawnienia należności był przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne zgodnie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji i Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 31.12.2015r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, w którym odmówiono uwzględnienia zarzutu przedawnienia. Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który do dnia wydania niniejszego postanowienia nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 24 ust. 5f ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych polegające na przyjęciu, iż do rozstrzygnięć w sprawach o ustalenie obowiązku o odpowiedzialności osoby trzeciej z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, w/w przepis ma zastosowanie, a bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia wniesienia odwołania do dnia, w którym decyzja stała się prawomocna, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż należności wynikające z decyzji Zakładu Ubezpieczeń z dnia 21 grudnia 2009 roku nie uległy przedawnieniu, - art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wskutek przyjęcia, iż pięcioletni termin przedawnienia z art. 24 ust. 5d wobec treści art. 24 ust. 5f zaczyna biec dopiero po uprawomocnieniu się decyzji przenoszącej odpowiedzialność na osobę, a nie zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu od końca roku kalendarzowego w którym decyzja została wydana, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż należności wynikające z decyzji Zakładu Ubezpieczeń z dnia 21 grudnia 2009 roku nie uległy przedawnieniu, - naruszenie przepisu art. 130 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych polegające na błędnym przyjęciu, że termin przedawnienia może biec dopiero od uprawomocnienia się orzeczenia sądu rozstrzygającego w przedmiocie odwołania od decyzji, - art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegającego na nieuwzględnieniu przedawnienia należności z tytułu składek dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie decyzji ZUS z dnia 21 grudnia 2009 roku i odmowie umorzenia postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o: - stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz postanowienia Dyrektora ZUS oddział w C. w całości, a to wskutek zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. poprzez wydanie postanowienia z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie: - uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w całości oraz postanowienia Dyrektora ZUS oddział w C., a nadto: - zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, tj. umorzenie postępowania, - zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi. W treści skargi przywołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2016r. sygn. akt I SA/Kr 393/16 wydany w przedmiocie zarzutów skarżącego na postępowanie egzekucyjne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia. Jako uzasadnienie tego wniosku przywołano okoliczność wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku przywołanego powyżej. Wskazano także, iż organ uwzględniając stanowisko Sądu umorzył prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne. Pismem z dnia 26 sierpnia 2016r. sporządzonym przez skarżącego w związku z odpowiedzią na skargę wniesiono o: 1) wydanie wyroku w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2016r. 2) pominięcie bezpodstawnego wniosku organu administracyjnego o zastosowanie art. 161 §1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 3) dokonanie sygnalizacji na podstawie art. 155 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku ze stanem naruszenia praworządności wywołanym przez organ administracyjny i okolicznościami mającymi wpływ na jego powstanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sprawa niniejsza została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zgodnie z treścią przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddala. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Problem prawny niniejszej sprawy został już rozstrzygnięty w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2016r. sygn. akt I SA/Kr 393/16. Sprawa rozpatrywana aktualnie opiera się na tym samym stanie faktycznym i prawnym, zarzuty skargi były niemal identyczne. Różnica sprowadzała się wyłącznie do innego trybu rozpoznania sprawy, bowiem przywołany wyrok został wydany w przedmiocie zarzutów skarżącego na postępowanie egzekucyjne, a niniejszy dotyczy kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutów skarżącego na postępowanie egzekucyjne i wniosku o umorzenie postępowania było przedawnienie, a w konsekwencji bezzasadność wszczęcia i prowadzenia wobec niego egzekucji w oparciu o tytułu wykonawcze wystawione na podstawie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 grudnia 2009r. o przeniesieniu odpowiedzialności na skarżącego jako członka zarządu za zaległości z tytułu należności składkowych ciążących na G.sp. z o.o.. W związku z powyższym Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjmuje za własne tezy zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2016r. sygn. akt I SA/Kr 393/16. Organy egzekucyjne nie uwzględniając zgłoszonego zarzutu oraz odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego przyjęły, że nie nastąpiło przedawnienie należności składkowych wynikających z decyzji z dnia 21 grudnia 2009r., albowiem 5 letni termin przedawnienia należy liczyć od daty kiedy powyższa decyzja stała się prawomocna tj. od dnia 10 marca 2015r., w którym Sąd Apelacyjny w Krakowie wydał w sprawie prawomocny wyrok. W niniejszej sprawie zarówno skarżący jak i organy egzekucyjne odwoływały się w tej kwestii do regulacji art. 24 ust. 5d ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015r., poz. 121 ze zm.), inaczej jednak interpretując powyższy przepis. Stosownie do art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-5d. Na zasadzie wyjątku od przyjętej powyżej reguły został unormowany m.in. termin i bieg przedawnienia zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej z tytułu składek. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przedawnienie należności z tytułu składek wynikających z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej lub następcy prawnego następuje po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja została wydana. Przepis ten jest zrozumiały, a jego treść nie powinna budzić uzasadnionej wątpliwości, że wolą ustawodawcy było odmienne, niż wynika to z art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, uregulowanie tej samej kwestii (przedawnienia odpowiedzialności osób trzecich) za należności z tytułu składek. Nie budzi wątpliwości, że ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zawiera samodzielną regulację dotyczącą przedawnienia odpowiedzialności osób trzecich za zaległości składkowe i w tym wypadku przepisy Ordynacji podatkowej - jak słusznie podnosi się w orzecznictwie – mogą być "odpowiednie stosowanie", do czego uprawnia treść art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Może to mieć jednak miejsce jedynie w sprawach nieuregulowanych inaczej w ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Skoro zatem ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zawiera własną w tym zakresie regulację to tym samym brak jest podstaw prawnych do posiłkowego stosowania art. 118 § 2 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej. Zatem nie budzi wątpliwości, że w sprawie miał zastosowanie przepis art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Dodać także wypada, że z niekwestionowanego w sprawie stanu faktycznego wynika, że decyzja orzekająca o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zobowiązania spółki G. z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wraz z odsetkami za zwłokę została wydana w dniu 21 grudnia 2009r. Oznacza to, że przedmiotowe zobowiązanie obejmujące należności składkowe, co do zasady przedawniło się z końcem 2014r. Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie podziela stanowiska organów orzekających w sprawie, że wykładni art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należy dokonywać w powiązaniu z przepisem art. 24 ust. 5f ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych tzn. że pięcioletni termin przedawnienia z art. 24 ust. 5d zaczyna biec dopiero po uprawomocnieniu się decyzji przenoszącej odpowiedzialność na osobę trzecią, a zatem powyższy przepis znajduje zastosowanie tylko w sytuacji, gdy decyzja o przeniesieniu odpowiedzialności na osobę trzecią może podlegać wykonaniu. Takie rozumienie przepisu art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych pozostaje w oczywistej opozycji do jego literalnego brzmienia i w ocenie Sądu nie znajduje prawnego uzasadnienia. Przepis art. 24 ust. 5f ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stanowi, że w przypadku wydania przez Zakład decyzji ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym, podstawę wymiaru składek lub obowiązek opłacania składek na te ubezpieczenia, bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia wszczęcia postępowania do dnia, w którym decyzja stała się prawomocna. W przepisie tym zostały wymienione trzy rodzaje decyzji wydawanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które są objęte dyspozycja powyższej normy prawnej; (1) decyzja ustalająca obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym, (2) decyzja ustalająca podstawę wymiaru składek, (3) decyzja ustalająca obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. W opinii Sądu wśród wymienionych decyzji nie mieści się decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej, o której mowa w art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Skoro ustawodawca posłużył się w odrębnym przepisie pojęciem "decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej lub następcy prawnego", to gdyby chciał, aby przepis art. 24 ust. 5f ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych obejmował także decyzję o odpowiedzialności za należności z tytułu składek osoby trzeciej, to obok trzech wymienionych decyzji wymieniłby również decyzję o odpowiedzialności osoby trzeciej. Prezentowanego w wydanych postanowieniach stanowiska nie uzasadnia również proponowana przez organy egzekucyjne argumentacja odwołująca się do przepisów postępowania administracyjnego, wskazująca, że ponieważ art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych odnosi się do decyzji administracyjnej, to w sprawie znajdzie zastosowanie art. 130 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Skoro ustawodawca w normie prawa materialnego (art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) wskazał datę początkową biegu terminu przedawnienia (data wydania decyzji), bez żadnych zastrzeżeń i odwołań do innych norm prawnych, to brak jest podstaw do przesuwania w czasie tej daty z powołaniem się na przepisy postępowania administracyjnego regulujące kwestie wykonania decyzji. Należy zauważyć, że art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej zawiera co do zasady tożsamą regulację jak art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (przedawnienie zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. W praktyce orzeczniczej organów podatkowych, a także sądów administracyjnych, występuje jednoznaczny pogląd, że 3 letni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej zaczyna biec od daty w tym przypadku doręczenia decyzji, a nie np. od momentu, gdy decyzja przenosząca odpowiedzialność na osobę trzecią stanie się ostateczna z uwagi na przepis art. 239a Ordynacji podatkowej. Ponieważ jak wynika z akt sprawy skarżącemu dopiero w dniu 14 listopada 2015r. doręczono odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomienie o zajęciu egzekucyjnym, a zatem po upływie ustawowego terminu przedawnienia wynikającego z art. 24 ust. 4d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Należy przy tym wskazać, iż w niniejszej sprawie w odpowiedzi na skargę sam organ wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia, co oznacza, iż zaakceptował wykładnię dokonaną powyżej. Potwierdzeniem niniejszego jest fakt, iż organ nie złożył skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 30 maja 2016r. Odnosząc się natomiast do wniosków sformułowanych przez skarżącego w piśmie z dnia 26 sierpnia 2016r. sporządzonym w związku z odpowiedzią na skargę należy wskazać, iż organ nie wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę zawarto wniosek o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący powinien rozróżnić dwa postępowania, które miały miejsce w niniejszej sprawie. Pierwszym z nich było postępowanie egzekucyjne prowadzone przez organy administracji. Drugim jest postępowanie sądowe wszczęte przez skarżącego poprzez wniesienie skargi. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji publicznej i taka kontrola w niniejszej sprawie ma miejsce. Organ nie wnioskował o umorzenie postępowania sądowego, a wręcz przeciwnie o rozpoznanie przez Sąd sprawy, uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia. To, że organ nie uwzględnił skargi we własnym zakresie na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma i nie może mieć wpływu na skuteczne rozpoznanie przez Sąd skargi wniesionej przez skarżącego. Dodatkowo należy wskazać, iż skarżący nie uzasadnił wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, wskazując jedynie na art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. wydanie postanowienia z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący nie uzasadnił na czym to rażące naruszenie prawa miało polegać, a Sąd w obu sprawach uwzględnił skargę, bowiem nie podzielił wykładni przepisów prawa materialnego w zakresie biegu terminu przedawnienia dokonaną przez organy. Sama błędna wykładnia prawa nie oznacza jego rażącego naruszenia. Dodatkowo z urzędu Sąd zwraca uwagę, iż postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016r. wierzyciel Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego. Postępowanie takie zatem się już nie toczy. Jednak skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przed wydaniem niniejszego postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a to w dniu 8 lipca 2016r. zatem zasadnym było jej rozpoznanie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w/w ustawy.