I SA/Kr 898/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] "I. " Sp. z o. o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 czerwca 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedsiębiorstwo [...] "I. " Sp. z o. o. w R. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 czerwca 2017r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014r., w której jednocześnie zawarło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano, że w związku z bardzo wysoką kwotą zobowiązania podatkowego oraz ewentualną kwotą odsetek, zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W chwili obecnej Spółka znajduje się w ciężkiej sytuacji majątkowej i nie zatrudnia pracowników. Podjęcie wobec niej działań egzekucyjnych, uniemożliwi jej jakąkolwiek działalność w przyszłości. Potencjał gospodarczy Spółki jest bardzo duży i w przypadku wznowienia działalności może być jednym z większych pracodawców w okolicy. Wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje, że Spółka pozostanie bez środków niezbędnych do podjęcia na nowo działalności gospodarczej. Ponadto dodano, że spłata zobowiązania podatkowego dobrowolna lub w drodze postępowania egzekucyjnego będzie skutkować upadłością i likwidacją Spółki, gdyż nie będzie miała żadnych środków do podjęcia działalności gospodarczej. Ostatecznie będzie miało to negatywne przełożenie na budżet samorządu lokalnego, do którego odprowadzanych jest szereg podatków od przedsiębiorcy oraz zatrudnionych u niego pracowników. Stan likwidacji Spółki jest sytuacją niemożliwą do odwrócenia, zatem przesłanka wstrzymania wykonalności ostatecznych decyzji została zrealizowana w przedmiotowej sprawie. Powołano się na poglądy doktryny i uznano, że zważając na wysokość zobowiązania podatkowego oraz obecne problemy finansowe spółki, wykonanie w chwili obecnej zaskarżonych decyzji będzie skutkować szkodą, która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym terminie. Zdaniem spółki, mając na uwadze wysokość zobowiązania podatkowego oraz kondycję finansową spółki, wykonanie zaskarżonych decyzji, skutkować będzie likwidacją spółki. Tym samym w ocenie strony skarżącej, wystąpią skutki, które są niemożliwe do odwrócenia. W świetle powyższego wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi, co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że z tak brzmiących przepisów wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego, przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany: "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami, na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącego wniosku, wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2011r., sygn. akt II FZ 106/11, LEX nr 795365). Jak wynika z powyższego, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy. W sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenie majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek, wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010r., I FZ 481/09). Na gruncie przedmiotowej sprawy, wnioskodawca podał, iż spółka znajduje się w ciężkiej sytuacji majątkowej, a wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, że pozostanie bez środków niezbędnych do podjęcia na nowo działalności gospodarczej. Sąd ma na uwadze fakt, że strona podkreślała ciężką kondycję finansową spółki, jednakże nie można tracić z pola widzenia, iż nie wskazała ona na żadne konkretne dane, z których wynikałoby, że zostały spełnione przesłanki, wynikające z powyższych regulacji. Sąd podkreśla, że same twierdzenia skarżącej spółki, niepoparte stosownymi dokumentami i wiarygodnymi danymi nie mogą bowiem stanowić podstawy do uwzględnienia jej wniosku. Nie ulega wątpliwości, że przy wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, strona skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów źródłowych i danych, które mogłyby wskazywać na jej aktualną sytuację materialną, finansową i bytową. Kondycja finansowa spółki oraz pełny obraz jej prosperowania na rynku nie są Sądowi znane, gdyż na te okoliczności nie dołączyła ona do wniosku żadnych konkretnych dokumentów. Na uwagę zasługuje również fakt, że w kontekście bieżącego regulowania zobowiązań, istotne znaczenie ma utrwalona linia orzecznicza sądów administracyjnych, zgodnie z którą, jakiekolwiek prywatnoprawne zobowiązania nie mają pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi. Argumentacja, którą przedstawiła we wniosku strona skarżąca nie jest przekonująca. Nie można także pominąć faktu, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stanowi wyjątek od zasady wykonalności decyzji. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że Spółka w jednym miejscu podaje, iż w chwili obecnej nie zatrudnia pracowników, a w drugim argumentuje, że spłata zobowiązania podatkowego dobrowolna lub w drodze postępowania egzekucyjnego będzie skutkować upadłością i likwidacją Spółki, gdyż nie będzie miała żadnych środków do podjęcia działalności gospodarczej. Ostatecznie będzie miało to negatywne przełożenie na budżet samorządu lokalnego, do którego odprowadzanych jest szereg podatków od przedsiębiorcy oraz zatrudnionych u niego pracowników. Twierdzenia strony skarżącej są zatem niespójne i niekonsekwentne, powodując argumentację spółki niewystarczającą do uznania jej za wiarygodną i stanowiącą podstawę do uznania jej wniosku za zasadny. Kwestia podjęcia wobec Spółki działań egzekucyjnych, uniemożliwiających jej jakąkolwiek działalność w przyszłości, skutkująca w konsekwencji upadłością i likwidacją jest sytuacją, na którą strona powołuje się hipotetycznie. Sama bowiem wskazała, że potencjał gospodarczy Spółki jest bardzo duży. Należy również wskazać, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna, zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682). Podać nadto należy, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd winien mieć na uwadze interesy wszystkich stron postępowania, także i organu, który stoi na straży przestrzegania przepisów podatkowych, dba także o to, by nie doszło do nieuzasadnionego uszczuplenia wpływu do budżetu państwa należności podatkowych. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.