I SA/Kr 898/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - skargę oddala - Decyzją z dnia 12 czerwca 2018r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 28 marca 2018r., nr [...], określającej S. S. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie od 1 lipca 2013r. do 31 grudnia 2013r.w wysokości [...] zł za każdy miesiąc, w okresie od 1 stycznia 2014r. do nadal w wysokości [...] zł za każdy miesiąc. Powyższe rozstrzygnięcie miało miejsce w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych; S. S. w ww. okresie pozostawał właścicielem lokalu mieszkalnego o pow. 155,02 m2, który położony jest w budynku, przy ulicy [...]. P. Ś. w K.. Z własnością lokalu związany jest udział [...] cz. w częściach wspólnych budynku oraz działkach nr [...] i [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna P. o łącznej powierzchni 319 m2. Nieruchomość zabudowana jest budynkiem oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków, jako budynek mieszkalny, w którym ustanowiono samodzielny lokal mieszkalny nr [...] oraz samodzielny lokal niemieszkalny nr [...] o powierzchni 109,29 m2, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza (salon fryzjerski). Powierzchnia lokalu użytkowego przekracza 30% powierzchni budynku (267,88 m2 x 30% = 80,36 m2). Ponadto w skład budynku wchodzi pomieszczenie nr [...] o powierzchni 3,57 m2 stanowiące część wspólną budynku. Budynek składa się z dwóch lokali tj. nr [...] W wyniku czynności sprawdzających, przeprowadzonych przez pracowników M. w K. w dniu 28 listopada 2016r. ustalono, iż nie została złożona deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zakresie ww. nieruchomości. Nieruchomość ta ma charakter zabudowy, na której w części zamieszkują mieszkańcy, a w części, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Powyższe dane potwierdziła kontrola przeprowadzona przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej Miasta K. w dniu 4 kwietnia 2017r. Ustalono, że nieruchomość stanowi zamieszkały przez jedną osobę dom jednorodzinny, a w drugiej części znajduje się salon fryzjerski. Zobowiązany został poinformowany o konieczności złożenia deklaracji za gospodarowanie odpadami komunalnymi, lecz tego obowiązku nie wykonał (pisma z dnia 24 lutego 2017r., 15 maja 2017r., 10 lipca 2017r., 6 września 2017r., 6 grudnia 2017r. wystosowane przez M. w K. oraz Urząd Miasta K.). W odpowiedzi na ww. wezwania zobowiązany wyjaśnił, iż w odniesieniu do swojej nieruchomości dopiero pismem z dnia 24 lutego 2017r. został poinformowany o konieczności złożenia druku deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ponadto wskazał, iż generuje bardzo małą ilość odpadów komunalnych, bowiem żywi się głównie poza miejscem zamieszkania, a także nie znajduje podstaw faktycznych, aby M. było organem właściwym, do którego należy złożyć deklarację, jak również nie jest podmiotem, odpowiadającym za odbiór odpadów komunalnych, ponieważ z rejonu, na którym zamieszkuje, odbierane są one przez inne firmy. Zobowiązany zadeklarował jednorazowy odbiór odpadów, z pojemnika o pojemności 0,12 m3, w kwocie [...]zł/raz na kwartał, a następnie w kolejnych pismach w wysokości [...] zł/m-c, zgodnie z § 3 ust. 4 lit. a uchwały Rady Miasta Krakowa Nr LXXXVIII/1313/13 z dnia 6 listopada 2013r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty, począwszy od dnia 1 czerwca 2017r. Złożył on ponadto wniosek o wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie, jednocześnie jeszcze raz podkreślając brak legitymacji M. do załatwiania spraw dotyczących opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W dniu 6 lutego 2018r. wszczęto postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec ww. za okres od dnia 1 lipca 2013r. i nadal. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, organ I instancji wydał decyzję z dnia 28 marca 2018r. Wskazał, iż w zakresie nieruchomości stanowiącej lokal nr [...], położony przy ul. ks. P. Ś. została złożona deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w dniu 12 kwietnia 2017r., jednak w odniesieniu tylko i wyłącznie do lokalu nr [...]. W trakcie prowadzonych czynności sprawdzających M. ustaliło, iż przedmiotowa nieruchomość jest zamieszkała (pisma z M. SA, T. sp. z o.o., Urzędu Miasta K.). Organ I instancji podał, że ww. zobowiązany nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zakresie nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]. P. Ś. [...], do czego był zobowiązany. Wskazano także, że zamiennie z formularzem deklaracji nie można dopuścić stosowania pisemnego wyboru stawki i kwoty zobowiązania, jak to zobowiązany próbował czynić, bowiem wzory deklaracji zostały określone stosownymi uchwałami Rady Miasta K.. W związku z niezłożeniem deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ, w drodze decyzji, określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na powyższą decyzję odwołanie złożył S. S., wnosząc o uchylenie decyzji w zakresie obowiązku podatkowego za okres poprzedzający wydanie decyzji, czyli do dnia 1 kwietnia 2018r. W uzasadnieniu stwierdził, iż uznaje wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określoną w decyzji w wysokości [...] zł za miesiąc, jednak dopiero od daty jej doręczenia, czyli od 13 kwietnia 2018r. Ponadto odwołujący nie uznał M. , jako instytucji uprawnionej do wymierzania podatku oraz uważa, że żądanie złożenia deklaracji przez M. było bezzasadne, a pisemna deklaracja była zgodna z decyzją. Stwierdził, że powinien być powiadomiony o nałożeniu obowiązku podatkowego przez Urząd Miasta K., tym bardziej, że dotyczyło to podatku lokalnego. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, organ II instancji wydał decyzję z dnia 12 czerwca 2018r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 60, art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1289), § 1 ust. 1 i § 3 ust. 4 lit. a uchwały nr LXIX/996/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 13 marca 2013r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty (Dz. Ust. Województwa Małopolskiego z 2013r. poz. 2321), § 1 ust. 1 i § 3 ust. 4 lit. a uchwały nr LXXXVIII/1313/13 z dnia 6 listopada 2013r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty (Dz. Ust. Województwa Małopolskiego z 2013r. poz. 6682). Poparto stanowisko organu I instancji, że pisma odwołującego się dotyczące wyboru wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie mogą zastąpić deklaracji, którą ww. był zobowiązany złożyć do M. w K.. Poparto też ustalenia organu I instancji, co do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości znajdującej się przy ul. [...]. P. Ś. [...] Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podał, że odbiór odpadów komunalnych jest obowiązkowy i mieszkańcy, od których odpady te są odbierane, mają obowiązek uiścić opłatę za odbiór tych odpadów. Wysokość opłaty wyliczana jest na podstawie deklaracji, którą strona powinna złożyć do M. . M. bowiem, zgodnie z Uchwałą nr LII/698/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 lipca 2012r. w sprawie upoważnienia Zarządu Spółki M. z o.o. w K. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, od dnia 1 października 2012r. było upoważnione do przyjmowania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z powyższą uchwałą M. było także upoważnione do określania w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w razie nie złożenia przez właściciela nieruchomości deklaracji o wysokości tej opłaty oraz do określania w drodze decyzji wysokości zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Odnosząc się do uznania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi określonej w decyzji w wysokości [...] zł za miesiąc, jednak dopiero od daty jej doręczenia, czyli od 13 kwietnia 2018r. – Kolegium wyjaśniło, iż odwołujący miał obowiązek złożyć deklarację oraz wnieść opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi wraz z wejściem w życie uchwały nr LXIX/996/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 13 marca 2013r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty, która to taki obowiązek na stronę nakładała. Dodatkowo, zgodnie z art. 51 § 1 o.p., zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie. Artykuł 53 § 1 stanowi natomiast, iż od zaległości podatkowych z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. W związku z powyższym, odwołujący musi uiścić zaległą opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, począwszy od dnia 1 lipca 2013r. wraz z odsetkami. Natomiast w sytuacji zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zgodnie z art. 67a o.p. można wnioskować o ich umorzenie, odroczenie terminu płatności lub rozłożenie na raty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił, że organ nie uwzględnił i nie ustosunkował się do jego pisma z dnia 25 maja 2018r., w którym skarżący wykazał, że w uchwale SN II FPS 3/16 z dnia 19 grudnia 2016r. stwierdzono, iż wykonywanie zadań z zakresu ustalania i poboru opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a także przyjmowanie i weryfikowanie deklaracji o wysokości opłat przez osoby niebędące pracownikami urzędu gminy np. pracowników lub organy spółek komunalnych z powołaniem się na przepisy art. 39 u.s.g. jest niedopuszczalne. Zatem w ocenie skarżącego, Prezydent przekroczył swoje uprawnienia, czyniąc M. , organem administracji państwowej. Co więcej w M. powołał specjalny organ podatkowy UMK przy M. . Twierdzenie SKO, jakoby M. miało uprawnienia podatkowe, świadczy o nieznajomości przytoczonej uchwały NSA lub jej lekceważenia, jak to zrobił Prezydent, przenosząc dopiero po roku organ podatkowy z M. do UMK mimo, że uchwała SN obowiązywała od daty podjęcia. W tym czasie, Prezydent nie uwzględniał "błagań" skarżącego o wydanie decyzji. Dopiero po pisemnej informacji, że skarżący będzie zmuszony skorzystać z profesjonalnej pomocy prawnej, został poinformowany, że w wyniku rzekomej skargi, po raz pierwszy z up. Prezydenta, decyzja będzie wydana i została wydana, jednak z żądaniem zapłaty za okres niedopełniania obowiązku przez Prezydenta. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do wyroku Sądu Najwyższego wyjaśniono, iż wszedł on w życie dnia 19 grudnia 2016r., natomiast zgodnie z Uchwałą nr LII/698/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 lipca 2012r., od dnia 1 października 2012r. Zarząd Spółki M. był upoważniony do przyjmowania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z powyższą uchwałą M. było także upoważnione do określania w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w razie nie złożenia przez właściciela nieruchomości deklaracji o wysokości tej opłaty oraz do określania w drodze decyzji wysokości zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w związku z powyższym skarżący od dnia 1 lipca 2013r., zgodnie z uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 13 marca 2013r. nr LXIX/996/13 był zobowiązany złożyć deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi do M. w K.. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1369), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. określającą S. S. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonych w K. przy ul. [...]. P. Ś. [...] za okres od 1 lipca 2013 r. do nadal. Zaskarżone decyzje wydane zostały w postępowaniu wszczętym w dniu 6 lutego 2018r. przez Prezydenta Miasta K., który w wyniku dokonanych ustaleń i stwierdzenia, że Skarżący nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zakresie będącej jego własnością i przez niego zamieszkiwanej nieruchomości, wydał w decyzję w I instancji. Skarżący w toku postępowania przed organami administracyjnymi, jak i w postępowaniu sądowym konsekwentnie wywodził, iż w odniesieniu do swojej nieruchomości dopiero pismem z dnia 24 lutego 2017r. został poinformowany o konieczności złożenia druku deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ponadto wskazywał, iż generuje bardzo małą ilość odpadów komunalnych, bowiem żywi się głównie poza miejscem zamieszkania, a także nie znajduje podstaw faktycznych, aby M. było organem właściwym, do którego należy złożyć deklarację, W toku postępowania (w piśmie) zadeklarował jednorazowy odbiór odpadów, z pojemnika o pojemności 0,12 m3, w kwocie [...]zł/raz na kwartał, a następnie w kolejnych pismach w wysokości [...] zł/m-c, zgodnie z § 3 ust. 4 lit. a uchwały Rady Miasta Krakowa Nr LXXXVIII/1313/13 z dnia 6 listopada 2013r, począwszy od dnia 1 czerwca 2017r. W odwołaniu od decyzji organu I instancji domagał się uchylenia obowiązku podatkowego za okres poprzedzający wydanie decyzji, czyli do dnia 1 kwietnia 2018r., uznając równocześnie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określoną w decyzji w wysokości [...] zł za miesiąc, jednak dopiero od daty jej doręczenia, czyli od 13 kwietnia 2018r. Złożył ponadto wniosek o wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie, która w bezprawny sposób przez lata nie została wydana przez uprawniony organ. W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja S. w K., jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. zostały wydane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1289 ze zm. dalej u.p.c.g.), jak również odpowiednimi przepisami zawartymi w aktach prawa miejscowego Gminy Miasta K., stanowiącymi podstawę wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Niezbędnym dla dokonania prawidłowej oceny spornego zagadnienia jest – w pierwszej kolejności – przywołanie przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Podać zatem należy, że z mocy art. 6c ust. 1 u.c.p.g., gminy zostały zobowiązane do zorganizowania odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z kolei art. 6c ust. 2 u.c.p.g. upoważnił radę gminy, aby w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego rozstrzygnęła o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Ustawa ta nakłada także na właścicieli nieruchomości, obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, za każdy miesiąc w którym powstały odpady na danej nieruchomości. Z kolei w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. zapisano, że Rada gminy w drodze uchwały ustali stawkę opłat za pojemnik o określonej pojemności. Mając na uwadze powyższą podstawę prawną, Rada Miasta Krakowa – uchwałą Nr LXIX/996/13 z dnia 13 marca 2013r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty (Dz. Ust. Województwa Małopolskiego z 2013r. poz. 2321) oraz uchwałą nr LXXXVIII/1313/13 z dnia 6 listopada 2013r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty (Dz. Ust. Województwa Małopolskiego z 2013r. poz. 6682) – dokonała ustalenia wymaganych ustawowo stawek. W tym zakresie należy mieć na uwadze, że uchwała ustalająca stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest aktem prawa miejscowego - wydana została w oparciu o ustawowe upoważnienie. Zakres jej obowiązywania jest powszechny na terenie działania właściwego organu. Ma walor przepisu powszechnie obowiązującego. Określając wysokość stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stanowi ona prawo i musi być uznawana oraz respektowana jako podstawa prawna decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Aktualnie przyjęta konstrukcja normatywna opiera się na założeniu, że adresaci aktu prawa miejscowego są bezwzględnie związani jego treścią, muszą więc mu się podporządkować, niezależnie od tego, czy uważają dany akt za "legalny", tj. zgodny z prawem, czy też nie. W tym drugim przypadku mają jednak możliwość skorzystania z przyznanych im stosownych środków prawnych przewidzianych dla kwestionowania jego legalności (skarga powszechna, skarga konstytucyjna), co jednak nie zwalnia ich z obowiązku podporządkowania się treści takiego aktu, dopóki nie zostanie uchylona jego moc obowiązująca (wstrzymanie wykonania, stwierdzenie nieważności lub orzeczenie o niezgodności z konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawami). Nawet więc wadliwe z prawnego punktu widzenia przepisy lokalne (tzn. sprzeczne z prawem) obowiązują i wiążą swych adresatów dopóty, dopóki nie zostaną wyeliminowane z porządku prawnego przez uprawnione do tego organy (zob.: D. Dąbek - Prawo miejscowe, Oficyna 2007). Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że przedmiotowe uchwały Rady Miasta K. stanowią obowiązujące prawo miejscowe, a wywody Skarżącego o ich niezgodności z wykładnią prawa zaprezentowaną w uchwale NSA sygn. II FPS 3/16 z dnia 19 grudnia 2016r., nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Powołując się na wskazaną uchwałę Skarżący argumentował, iż wykonywanie zadań z zakresu ustalania i poboru opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a także przyjmowanie i weryfikowanie deklaracji o wysokości opłat przez osoby niebędące pracownikami urzędu gminy np. pracowników lub organy spółek komunalnych z powołaniem się na przepisy art. 39 u.s.g. nie było dopuszczalne a zatem M. nie miało prawa żądać złożenia deklaracji w sprawie odbioru odpadów ani też wydawać żadnych rozstrzygnięć w tego typu sprawach. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu wskazać przede wszystkim należy, iż jest on bezprzedmiotowy w ustalonym i bezspornym stanie faktycznym sprawy. Wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy powyższa okoliczność mogłaby znaleźć tylko wówczas gdyby decyzje w przedmiotowej sprawie wydały organy M. . Tak się jednak nie stało. Postępowanie w sprawie wszczął w dniu 6 lutego 2018r. Prezydent Miasta K. i on też wydał decyzję w I instancji. M. nie było organem decyzyjnym a jedynie z mocy uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 11 lipca 2012r., od dnia 1 października 2012r. - zarząd Spółki M. był upoważniony do przyjmowania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Fakt czy miał także kompetencje do wydawania decyzji i czy ewentualna delegacja w tym zakresie była zgodna z prawem czy nie, nie ma w stanie faktycznym sprawy żadnego znaczenia ponieważ decyzja w sprawie Skarżącego wydana została przez uprawniony organ, Prezydenta Miasta K.. W sprawie nie jest kwestionowane, że Skarżący nie złożył deklaracji "śmieciowej" w rozumieniu art. 6m ust. 1 u.c.p.g, w wymaganym przez powołane akty prawne terminie ani też później, po ujawnieniu tej okoliczności po raz pierwszy w listopadzie 2016r. czy też po wszczęciu postępowania administracyjnego. Nadto żadnego ze złożonych przez niego pism, które znajdują się w aktach sprawy a zawierają wskazanie deklarowanych dobrowolnie do zapłaty kwot, nie można uznać za taką deklarację. Zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak stanowi art. 6m ust. 1a u.c.p.g. W deklaracji to sam właściciel ma określić kwotę z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami po wskazaniu danych decydujących o jej wysokości dotyczących m.in. tego, czy nieruchomość jest zamieszkała, ewentualnie przez ile osób, czy odpady są zbierane selektywnie i do jakiego rodzaju pojemnika. Deklaracja śmieciowa jest składana na urzędowym formularzu według wzoru określonego w powołanych uchwałach. Ustawa nie posługuje się nadto pojęciem deklaracji "zerowej", nie uznając za możliwe by osoba zamieszkująca daną nieruchomość nie generowała żadnych odpadów komunalnych, lub generowała ich na tyle mało by nie była zobowiązana do uiszczania opłat. Niewątpliwie Skarżący deklaracji śmieciowej w rozumieniu wyżej przytoczonych przepisów nie złożył, mimo wielokrotnych wezwań w tym zakresie formułowanych, po ujawnieniu iż nie uiszcza żadnych opłat za odbiór odpadów komunalnych jak również nie złożył w tym zakresie wymaganej przez obowiązujące przepisy deklaracji. W związku z powyższym spełniła się przesłanka do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie bowiem z art. 6o ust. 1 u.c.p.g, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Należy przy tym wskazać, że ustawa nakłada obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie na właścicieli nieruchomości, zgodnie bowiem z art. 6h u.c.p.g, właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości zamieszkałych - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec a fakt produkowania odpadów decyduje o powstaniu obowiązku uiszczania tzw. opłaty śmieciowej tylko w przypadku nieruchomości niezamieszkałych, stosowanie do art. 6c ust. 2 u.c.p.g. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Prawidłowo ustalony stan faktyczny wskazuje, iż na Skarżącym ciąży obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami, gdyż jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości i na niej zamieszkuje – a stan taki trwa nieprzerwanie od 1 lipca 2013r. Z racji tego, że Skarżący nie wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji śmieciowej organ miał podstawę aby wydać decyzję w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, stosowanie do powołanych wyżej przepisów i w zakresie w jakim ta opłata nie uległa przedawnieniu. Wskazał przy tym Skarżącemu na możliwości w zakresie ubiegania się o umorzenie lub rozłożenie na raty obciążających go zaległych opłat. Podsumowując należy zatem stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, podobnie jak decyzji organu I instancji. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich logiczne wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.