I SA/Kr 9/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Dąbek Sędziowie SWSA Wiesław Kuśnierz SWSA Piotr Głowacki (spr.) Protokolant Referent stażysta Jan Szklanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 października 2024 r. nr SKO.Pod/4140/519/2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej kwotę 6.917,00 zł (słownie: sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia z dnia 23 stycznia 2024 r., nr 1/7267 znak: RFN.3120.4.3.2024 Burmistrz Miasta Sucha Beskidzka ustalił K. P. (skarżącej) wysokość podatku od nieruchomości za rok 2019 w wysokości 52 328,00 zł. Organ wskazał, iż do wyliczenia podatku od gruntów przyjęta została powierzchnia, która wynosi łącznie 10 418 m2 (w tym 9 693 m2 dotyczy prowadzonej działalności gospodarczej, natomiast 725 m2 jako grunty pozostałe) i taka wielkość wynika zarówno z ewidencji gruntów i budynków, jak również z faktycznego wykorzystywania przez najemców podatnika. Dla powierzchni 725 m2 zastosowano stawkę jak za grunty pozostałe, natomiast dla powierzchni 9 693 m2 wg stawki na działalność gospodarczą, która wynosiła 0,61 zł/ m2 (zgodnie z uchwałą Rady Miasta Sucha Beskidzka z dnia 30 listopada 2015 r. O Nr XIII/ 108/2015). Wielkość powierzchni budynków została ostatecznie ustalona w wysokości 3 149,64 m2, a zastosowana stawka za budynki, w których prowadzona była działalność gospodarcza wynosiła w 2019 roku 14,70 zł/m2. Wprawdzie w operacie pomiarowym wykonanym podczas kontroli w dniu 8 sierpnia 2023 roku widnieje wydzielona powierzchnia 306,98 m2 z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe, lecz zgodnie ustaleniami organu podatkowego w 2019 roku nie była w taki sposób wykorzystywana. Podatnik do dnia wydania niniejszej decyzji nie złożyła wyjaśnień ani obowiązkowej informacji podatkowej, od kiedy i jaką powierzchnię budynku przeznaczonego na działalność gospodarczą wynajmuje obywatelom Ukrainy na cele mieszkalne. Organ podatkowy przyjął, że wynajmowanie ma miejsce od momentu wybuchu wojny w Ukrainie, zatem nie dotyczy okresu za który toczy się postępowanie. Na podstawie informacji, która wpłynęła do Urzędu Miasta w dniu 15 listopada 2017 roku, złożonej przez podatnika organ ustalił, że nieruchomość od października 2017 roku była wydzierżawiona i wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na obieraniu owoców. Pomimo wezwań, podatnik nie przedstawił wielkości wynajmowanych powierzchni ani kserokopii zawartych umów dzierżawy, w tej sytuacji organ podatkowy przyjął, że dotyczą całej nieruchomości i zastosował stawki podatkowe związane z działalnością gospodarczą obowiązujące w 2019 roku. Organ I instancji ustalił na podstawie deklaracji o odpadach składanych do Urzędu Miasta, że od 2018 roku w nieruchomości należącej do podatnika działalność gospodarczą prowadziła firma G. i biorąc pod uwagę ilość wytworzonych w ciągu roku 2018 odpadów komunalnych (ponad 3200 kg) można wywieść wniosek, że działalność gospodarcza była prowadzona na znaczną skalę. Zgodnie z prowadzoną przez Urząd Miasta ewidencją wywozu odpadów w 2019 r. od firmy G. odebrano łącznie 4340 kg odpadów. Poza informacją z 15 listopada 2017 roku dotyczącą rozpoczęcia prowadzenia działalności na nieruchomości, podatnik do dnia wydania niniejszej decyzji nie informował organu podatkowego o zakończeniu działalności lub zmianach w tym zakresie. Pomimo wielokrotnego wzywania podatnika do złożenia informacji o wartości budowli do celów podatkowych informacje nie zostały złożone; organ podatkowy nie był w stanie na obecnym etapie postępowania ustalić wartości początkowych budowli, dlatego w niniejszej decyzji opodatkowanie budowli zostało pominięte. W odwołaniu podatnik zarzucił, iż w dniu 23 stycznia 2024 r. Burmistrz Suchej Beskidzkiej wydał 5 decyzji ustalających zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lata 2019-2023. Decyzjami powyższymi ustalił dla prawie całości gruntów zobowiązanie przy zastosowaniu do gruntów stawek jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, co jest bezpodstawne i nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Brak jest bowiem jakichkolwiek przesłanek dla uznania, że na gruntach prowadzona była w okresie objętym zaskarżonymi decyzjami działalność gospodarcza. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, ze względu na brak na tą okoliczność dowodów, a nadto spółka cywilna zgodnie z przepisami prawa nie jest przedsiębiorcą. Wyliczenia w sentencji zaskarżonych decyzji ujęte w tabelach różnią się od siebie, pomimo, że różnice te nie znajdują swego odzwierciedlenia w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. W decyzjach nie ujęto również powierzchni przeznaczonych na cele mieszkaniowe. Jedynym śladem związku objętych decyzjami nieruchomości z działalnością gospodarcza jest wzmianka dotycząca końcówki roku 2023, jednak zawarta została ona w decyzji za lata 2017-2018. Uzasadnianie, że skoro w październiku 2017 roku na nieruchomości prowadzona była epizodycznie działalność gospodarcza nie jest absolutnie wystarczające dla przyjęcia, że działalność ta była prowadzona w latach późniejszych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 28 października 2024r. nr SKO.Pod/4140/519/2024, na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. 2023 r. poz. 1752); art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1170, dalej u.p.o.l.); oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podzielono ustalenia i ocenę prawną organu I instancji podkreślając, iż w trakcie kontroli upoważniony przez organ podatkowy technik budowlany z uprawnieniami budowlanymi, przeprowadził pomiar powierzchni użytkowej budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową. Ze sporządzonego operatu pomiarowego wykonanego w celu określenia powierzchni użytkowej dla celów podatkowych wynika, że powierzchnia użytkowa budynków wynosi 3 179,63 m2, przy kwalifikowaniu rodzajów powierzchni użytkowej do opodatkowania zostały przyjęte zapisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zatem ww. powierzchnia musi być pomniejszona o powierzchnię klatek schodowych, które wynoszą 29,99 m2. Powyższe działania pozwoliły określić w sposób bezsporny powierzchnię użytkową budynków do opodatkowania należących do podatnika w wielkości 3 149.64 m2. Biorąc pod uwagę okoliczność, w jakich dokonano ustalenia powierzchni budynków (pomiary z natury w asyście służb KAS wykonane przez osobę z uprawnieniami) zasadnie organ I instancji uznał materiał dowodowy za całkowicie wiarygodny i zgodny ze stanem faktycznym. W celu prawidłowego wyliczenia podatku od nieruchomości dla podatnika K. P. za rok 2019, a w szczególności właściwego zastosowania stawek podatkowych, koniecznym było ustalenie przeznaczenia i sposobu użytkowania budynków w 2019 roku. Z informacji z Wydziału Architektury Starostwa Powiatowego wynika, że jest to budynek produkcyjno-usługowy, co wynika również z ewidencji gruntów i budynków, a od zrealizowania inwestycji zgodnie z pierwotną dokumentacją projektową Starostwo Powiatowe nie wydawało pozwolenia na budowę (rozbiórkę), nie przyjmowało zgłoszenia wykonywania robót budowlanych ani zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynków. Wyjątkiem jest przyjęcie zgłoszenia z dnia 23 lutego 2023 r. dokonanego przez podatnika prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą w formie spółki cywilnej, dotyczącego zmiany sposobu użytkowania budynku produkcyjno-usługowego - zakładu przetwórstwa mięsnego (nr ew. działki: [...], [...]) na budynek produkcyjno-usługowy - zakład przetwórstwa karmy dla zwierząt. Powyższa zmiana sposobu użytkowania nie ma znaczenia dla sprawy ponieważ nastąpiła w 2023r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podatniczka zarzuciła naruszenie: - art. 245 § 1 w zw. z art. 243 op, art. 200 § 1 a także 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op, w zw. z art. 191 op poprzez wydanie decyzji w postępowaniu wszczętym postanowieniem z dnia 22 grudnia 2022 roku i w tym samym dniu zakończonym co do postępowania dowodowego postanowieniem z tego samego dnia wzywającym do wypowiedzenia się co zgromadzonego materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia w oparciu o oględziny przeprowadzone w 2023 roku, a więc po zamknięciu postępowania dowodowego; nadto w sytuacji iż w sprawie toczyło się już niezakończone dotąd postępowanie w trybie wznowieniowym, a to w związku z postanowieniem z dnia 1 grudnia 2021 roku; - art. 5 ust. 1 pkt 1) i 2) u.p.o.l. polegające na przyjęciu, że zasadne jest zastosowanie stawek podatku dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą tylko w oparciu o fakt, że trzy lata wcześniej, tj. w roku 2017 na nieruchomości była prowadzona działalność polegająca na obieraniu owoców, która to działalność ze względu na jej rodzaj miała charakter epizodyczny i sezonowy, podczas, gdy nieruchomość w roku 2019 była wykorzystywana na cele gospodarcze tylko do 30 września 2019 r. i to jedynie w części (9 pomieszczeń), zaś w pozostałym zakresie nie była tam prowadzona działalność gospodarcza; - art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, polegające na jego niezastosowaniu, mimo, że po 30 września 2019 r. w budynku nie była prowadzona działalność gospodarcza, co stanowiło podstawę do obniżenia podatku od miesiąca października 2019 r., - art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op, w zw. z art. 191 op, polegające na wydaniu decyzji w oparciu o wybiórczy materiał dowodowy, tj. z jednej strony przyjęcie za prawidłowy operatu szacunkowego z 8 sierpnia 2023 r., jako ustalającego w sposób bezsporny powierzchnię użytkową budynków do opodatkowania, zaś z drugiej strony bezpodstawne przyjęcie, że mimo, że we wskazanym operacie szacunkowym widnieje wydzielona powierzchnia 306,98 m2 z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe powierzania ta powinna zostać opodatkowana według stawki dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą; - art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op, w zw. z art. 191 op polegające na pobieżnej i wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności nieuwzględnienie, że zgodnie z przedłożoną przez skarżącą umową najmu z dnia 31 sierpnia 2017 r. na działalność gospodarczą było wykorzystywanych jedynie 9 pomieszczeń, nie cała nieruchomość, zaś umowa najmu została wypowiedziana pismem z dnia 13 marca 2019 r.; - art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op, w zw. z art. 191 op polegające na pobieżnej i wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i niedokonanie weryfikacji, jaka działalność gospodarcza miałaby być prowadzona na opodatkowanej nieruchomości oraz czy była prowadzona przez cały rok i czy cała nieruchomość była przeznaczona na cele związane z działalnością gospodarczą; - art. 233 § 1 pkt 1 op, polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. W niniejszej sprawie sądowa kontrola decyzji organów obu instancji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z przyczyn niebezpośrednio w nich podniesionych. Przystępując bowiem do kontroli zaskarżonych decyzji, sąd stwierdził istotne braki w materiale dowodowym sprawy, uniemożliwiające dokonanie pełnej oceny wydanych w sprawach decyzji pod względem zgodności z prawem. Sąd zauważa przy tym, że przedmiotowe sprawy pozostają w związku ze sprawami dotyczącymi podatku od nieruchomości ustalonym wobec skarżącej za lata 2023 i 2024, a poddanymi sądowej kontroli w sprawach oznaczonych sygn. akt I SA/Kr 15/25 i I SA/Kr 42/25. Sąd w składzie niniejszym podziela oceny prawne przedstawione w powyższych wyrokach. Zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez sąd jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Kontrolując zaskarżoną decyzję, sąd nie ogranicza się jedynie do tego aktu, lecz bada, czy okoliczności przedstawione w takiej decyzji znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy. To na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem rozumianym zarówno jako prawo procesowe jak i materialne. Orzekanie przez sąd administracyjny jest możliwe tylko na podstawie całości akt sprawy, co związane jest z tym, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń faktycznych we własnym zakresie, a tylko bada, czy dokonane przez organy administracji ustalenia odpowiadają prawu. Obowiązek ten został wyartykułowany w art. 54 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Co istotne w niniejszej sprawie, wskazane przepisy p.p.s.a. nie nakładają na sąd obowiązku zgromadzenia kompletnych akt postępowania, a tylko dokonanie oceny na podstawie akt przesłanych przez organ, wyjątkowo jedynie uzupełnianych dodatkowymi istotnymi dowodami w zakresie wyznaczonym w art. 106 p.p.s.a. I tak, o ile sąd w sytuacji dostrzeżenia brakujących w aktach dokumentów powinien wezwać organ do ich nadesłania, to jednak obowiązek ten istnieje w sytuacji, gdy z lektury akt wynika, iż zgromadzony został pełny materiał dowodowy, lecz nie przesłano sądowi kompletnych akt sprawy (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2006r., sygn. akt II OSK 1231/05). Sąd może zatem wezwać organ do uzupełnienia akt sprawy, jeśli przez niedopatrzenie akta zawierają braki, ale to uzupełnienie dotyczy jedynie tych akt, które organ posiadał, wydając rozstrzygnięcie. Uzupełnienie to nie może natomiast oznaczać kompletowania przez sąd akt znajdujących się poza organem, gdyż to nie należy do obowiązków sądu, ale organu, o czym stanowią przepisy art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Tym samym sąd nie ma obowiązku wzywać organu do uzupełnienia akt sprawy, w przypadku, gdy z przedłożonych wraz ze skargą akt sprawy wynika, że istotne dla rozstrzygnięcia materiały i dowody nie znalazły odzwierciedlenia w aktach zgromadzonych przed wydaniem kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy u.p.o.l. Z treści art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają w szczególności grunty oraz budynki lub ich części. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in.: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, jak również użytkownikami wieczystymi gruntów. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. W sprawie zasadnicze znaczenie miała również treść powołanego przez SKO w Krakowie art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem przepis ten ustanawia konieczność uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów przy wymiarze podatku od nieruchomości. Na konieczność uwzględniania przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków wskazał także ustawodawca w art. 7a ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l., nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, danych z ewidencji gruntów i budynków. Należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 194 O.p., dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Zatem dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Zgodnie z art. 6 ust. 7 zd. 1 u.p.o.l. podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Oznacza to, że organ podatkowy corocznie wydaje decyzję ustalającą, powodującą powstanie zobowiązania podatkowego z chwilą doręczenia decyzji. W każdym kolejnym roku podatkowym należy wydać w tych podatkach decyzję wymierzającą podatek na ten rok podatkowy. Podstawą wymiaru podatku jest aktualny (podkreślenie Sądu) wypis z ewidencji gruntów i budynków. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie (por. np. wyrok WSA w Krakowie z 12 listopada 2020 r., sygn. akt 1403/18). W rozpoznanej sprawie, w treści decyzji ustalających wymiar podatku od nieruchomości za 2019 r. Burmistrz, opisując stan faktyczny spraw, powołał się między innymi na następujące dokumenty: operat pomiarowy z sierpnia 2023 r. wykonany w celu określenia powierzchni użytkowej budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową oraz zapisy ewidencji gruntów i budynków, jednak bez określenia okresu, jakiego zapisy te dotyczą. Brak jest jednak tych dokumentów w aktach spraw. Tymi dokumentami, w szczególności aktualnym na rok podatkowy 2019 wypisem z ewidencji gruntów i budynków nie dysponowało - w toku ponownego rozpoznawania spraw także Kolegium. SKO w Krakowie zweryfikowało zatem dokonany przez organ I instancji wymiar podatku od nieruchomości należących do skarżącej bez należytej analizy akt, co świadczy o naruszeniu przez organ odwoławczy zasad postępowania podatkowego, w szczególności określonej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Powyższe braki w materiale dowodowym uniemożliwiają w konsekwencji sądowi zbadanie prawidłowości wydanych przez organy obu instancji decyzji. Sąd nie jest bowiem w stanie zweryfikować ustaleń organów, które legły u podstaw wydanych rozstrzygnięć. Sąd nie wzywał organów o nadesłanie brakujących dokumentów, gdyż braki te występowały już na etapie postępowania przed organem l instancji. W wyniku tego organ II instancji nie dysponował kompletnym materiałem dowodowym umożliwiającym mu rozpoznanie odwołania. Konieczne zatem stało się uchylenie zarówno decyzji wydanych przez SKO w Krakowie, jak i przez organ I instancji, by organy podatkowe mogły zebrać cały potrzebny materiał dowodowy i ponownie rozpoznać sprawy. Mając zatem powyższe na względzie sąd uznał, że decyzje organów obu instancji nie mogą się ostać albowiem naruszają one przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko bowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie, w oparciu o kompletny materiał dowodowy, jest warunkiem koniecznym do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego i w konsekwencji wydania trafnego rozstrzygnięcia. W świetle art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. organy podatkowe powinny działać praworządnie, a zatem na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Przepisy te obligują organy do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a zasada prawdy obiektywnej oznacza obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego – jest zasada swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z nią organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, jednak owa swoboda nie oznacza całkowitej dowolności. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Należy zatem opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, a ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Wobec powyższego sąd uznał, że organy obu instancji nie zebrały w niniejszej sprawie kompletnego materiału dowodowego, naruszając tym samym opisane powyżej normy regulujące podstawowe zasady dotyczące postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym. Na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie da się bowiem stwierdzić, czy organy prawidłowo ustaliły przedmiot i podstawę opodatkowania, co jest kluczowe dla wymiaru spornego podatku od nieruchomości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe będą zatem zobowiązane do uzupełnienia postępowania dowodowego o wskazane dokumenty, które pozwolą na zweryfikowanie prawidłowości dokonanego przez organy podatkowe wymiaru podatku od nieruchomości należących do skarżącej. Dopiero bowiem wtedy może dojść do procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje - jak w pkt I wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł w pkt II wyroku, działając na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a.