I SA/Kr 912/14

|Sygn. akt I SA/Kr 912/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r., sprawy ze skargi S.J., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 3 kwietnia 2014 r. nr [...], w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia, - skargę oddala- Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz na podstawie art. 17, 18 i art. 159 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w sprawie przedłużenia do dnia 31 marca 2014r. zabezpieczenia dokonanego na majątku skarżącego S.J.. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego na podstawie zarządzeń zabezpieczenia nr [...] oraz [...] z dnia 06 czerwca 2013r. wszczął postępowanie zabezpieczające obejmujące zobowiązanie w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty nienależnie otrzymanego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc 11/2013r. w wysokości 118.622,00 zł i za miesiąc III/2013r. w wysokości 69.676,00 zł. Podstawą wydania w/w zarządzeń zabezpieczenia były decyzje Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego o nr [...] oraz [...] . Powyższe zarządzenia doręczono stronie w dniu 10 czerwca 2013r. W dniu 10 czerwca 2013 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunków bankowych skarżącego w ING Bank Śląski SA, PKO BP SA, BRE Bank SA oraz w Banku Polska Kasa Opieki SA. Ponadto w dniu 14 czerwca 2013r., na podstawie wniosku z dnia 07 czerwca 2013r. Sąd Rejonowy z siedzibą w C. ustanowił zabezpieczenie poprzez wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości gruntowej w J. (działka nr [...]) dla której Sąd rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Ponieważ w dniu 26.11.2013r. skarżący złożył wniosek o zmianę zakresu zabezpieczenia, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 11.12.2013r. nr [...] uchylił zajęcia o zabezpieczeniu rachunku bankowego w PKO BP SA, BRE Banku SA, Banku Polska Kasa Opieki SA oraz uchylił zabezpieczenie ustanowione na nieruchomości gruntowej w J. (KW nr [...]). Utrzymano w mocy tylko zabezpieczenie środków na rachunku bankowym w ING Banku Śląskim SA. Wnioskami z dnia 09.09.2013r. nr [...] oraz [...] wierzyciel zwrócił się do organu egzekucyjnego z prośbą o przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 31.03.2014r. Jako uzasadnienie wskazano, że w dniu 21.06.2013r. zakończono postępowanie kontrolne, podczas którego stwierdzono nieprawidłowości i niezłożenie przez skarżącego korekty deklaracji VAT-7 za miesiąc III/2013r. W związku z powyższym, koniecznym będzie przeprowadzenie postępowania podatkowego w przedmiotowym zakresie. Ponadto brak ostatecznej decyzji wymiarowej w sprawie czyni niemożliwym złożenie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013r. (omyłkowo napisano "12 listopada 2013r.") przedłużył termin zabezpieczenia do dnia 31.03.2014r. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym zarzucił: 1. możliwość antydatowania zaskarżonego postanowienia, 2. bezprzedmiotowość postanowienia, gdyż wydane ono zostało w trybie i na zasadach określonych w art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a ten przepis został znowelizowany; w nowym stanie prawnym wskazany przepis wyraźnie już odnosi się do obowiązku o charakterze niepieniężnym, a taki obowiązek (niepieniężny) nie jest przedmiotem zabezpieczenia w niniejszej sprawie, 3. rażące naruszenie przepisów art. 6,7, 8, 10, 11 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1, art. 80, art. 81, art.84 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez: a) błędne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia, b) zaniechanie wskazania jasnych i szczegółowych przyczyn, dla których organ poczynił określone ustalenia faktyczne, c) zaniechanie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć, w szczególności w zakresie wskazania szczegółowych okoliczności faktycznych, z których organ wyprowadza wniosek, iż jest prawdopodobne, że zobowiązanie wynikające z danej decyzji nie zostanie wykonane, d) zaniechanie podjęcia działań mających na celu wszechstronne i dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przed wydaniem orzeczenia, e) prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu 8 Kodeksu postępowania administracyjnego nakazującą organom podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania strony do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy; 4. naruszenie art. 159 § 2 i § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przedłużeniu terminu zabezpieczenia w związku z wydanymi decyzjami w przedmiocie przybliżonych kwot nienależnie otrzymanego zwrotu podatku VAT, mimo braku podstaw prawnych i faktycznych takiego postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż zgodnie z art. 159 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2, uchyla zabezpieczenie, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia należności pieniężnej, a w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b ustawy -Ordynacja podatkowa lub w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 19.03.200 r. - Prawo celne, lub zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Określony w tym przepisie termin może być przez organ egzekucyjny, zgodnie z § 2 wskazanego artykułu, przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. Z akt sprawy wynika, że czas obowiązywania przedmiotowego zarządzenia zabezpieczenia upływał w dniu 09.09.2013r., ale wierzyciel wystąpił z wnioskiem z dnia 09.09.2013r. o jego przedłużenie do dnia 31.03.2014r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 12.11.2013r., a zatem termin przewidziany w art. 159 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji został przedłużony zgodnie z prawem, bowiem wierzyciel wystąpił w dniu 09.09.2013r. z wnioskiem o przedłużenie zabezpieczenia, którego termin upływał w dniu 09.09.2013r. Odpowiadając na zarzut zawarty w punkcie 1 - czyli daty wydania zaskarżonego postanowienia, organ wyjaśnił, że właściwą datą wydania przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego postanowienia nr [...] przedłużającego termin zabezpieczenia jest dzień 12 grudnia 2013r., a nie jak podano 12 listopada 2013r. Rację ma skarżący, że błędnie oznaczono datę wydania zaskarżonego postanowienia, co w postępowaniu odwoławczym przyznaje sam organ I instancji, który wyjaśnił, że wynika on wyłącznie z pomyłki pisarskiej i należy stwierdzić, że nie ma wpływu na istotę sprawy. Odnosząc do zarzutu 2 - czyli bezprzedmiotowości postanowienia, wskazano, że jest on nieuzasadniony. Przepis przejściowy zawarty w art. 123 ustawy z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych stanowi, że do postępowań egzekucyjnych (zabezpieczających) w administracji, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy ( 21.11.2013r.) mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, a więc dotyczy on również art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie zabezpieczające zostało wszczęte w dniu 10.06.2013r. przed nowelizacją. Kwestia ta była analizowana w niniejszym postępowaniu. Strona ma rację, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych innych należności pieniężnych, nie przewiduje możliwości uchylenia na wniosek zobowiązanego zabezpieczenia o charakterze pieniężnym. W konsekwencji nie przewiduje też (konieczności) wydawania postanowień o przedłużeniu terminu zabezpieczenia. Organ odwoławczy uznał jednak, że w niniejszej sprawie, z uwagi na wszczęcie postępowania przed nowelizacją przepisów należy zastosować przepis art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu przed nowelizacją. Wskazuje na to przepis przejściowy - art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. Tym samym organ odwoławczy, nie uwzględniając tego zarzutu, przyjmuje stanowisko bardziej korzystne dla zobowiązanego. Zastosowanie art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w nowym brzmieniu - jak chce zobowiązany - oznaczałoby, że postępowanie zabezpieczające obowiązku o charakterze pieniężnym trwa z mocy prawa, a zobowiązany nie miałby środka prawnego do kwestionowania jego długości. Odpowiadając na zarzuty zawarte w punkcie 3 - czyli naruszenia wymienionych w zażaleniu przepisów, należy zauważyć, że są one również nieuzasadnione, gdyż w zaskarżonym postanowieniu organ wykazał, że postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, gdyż nie została wydana ostateczna decyzja wymiarowa. Wskazano, że we wniosku o przedłużenie terminu zabezpieczenia z dnia 09.09.2013r. wierzyciel - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego zaznaczył, że z uwagi na fakt zakończenia postępowania kontrolnego w dniu 21.06.2013r. podczas którego stwierdzono nieprawidłowości i niezłożenie przez stronę korekty deklaracji VAT-7 za m-c III/2013r. uwzględniającej ustalenia kontroli, przeprowadzi postępowanie podatkowe w przedmiotowym zakresie. Powyższa okoliczność stanowi uzasadnioną podstawę do przedłużenia terminu zabezpieczenia. Dodatkowo wskazano, że organ egzekucyjny nie posiada uprawnień do kontrolowania przebiegu postępowania podatkowego i oceniania, czy zasadne jest dalsze prowadzenie postępowania dowodowego w sprawie. Jeżeli strona uważa, że postępowanie wymiarowe prowadzone jest w sposób przewlekły, to służą jej środki prawne przewidziane w ustawie. Odnosząc się do zarzutu 4 - naruszenia art. 159 § 2 i § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy wyjaśnić, że jest on również nieuzasadniony. Termin trwania zabezpieczenia od jego dokonania w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33 i 33a ustawy Ordynacja podatkowa został określony w powyższym przepisie (art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) i zasadniczo wynosi trzy miesiące. Ustawodawca jednak na podstawie art. 159 § 2 tej ustawy przewidział możliwość przedłużenia powyższego terminu na wniosek wierzyciela. Warunkiem przedłużenia czasu trwania zabezpieczenia jest pojawienie się uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W przepisie tym wskazano, że co do obowiązku o charakterze niepieniężnym termin zabezpieczenia może być przedłużony tylko o okres 3 miesięcy. Ustawodawca w tym przepisie nie zawarł takiego ograniczenia w stosunku do należności o charakterze pieniężnym, a z takim mamy do czynienia w omawianej sprawie. W przypadku uzasadnionej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania egzekucyjnego, celem przymusowego dochodzenia zabezpieczonej należności pieniężnej, organ egzekucyjny może skorzystać z instytucji określonej w art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wielokrotnie. Z istoty regulacji zawartej w powyższym artykule nie wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia ma zapaść w czasie, kiedy termin zabezpieczenia jeszcze się nie zakończył, lecz to, aby przed upływem tego terminu wierzyciel złożył stosowny wniosek o jego przedłużenie, co w niniejszej sprawie nastąpiło. Podsumowując, organ wskazał, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym wobec postępowania egzekucyjnego, toczy się przed jego wszczęciem i służy stworzeniu gwarancji wykonania obowiązku w toku postępowania egzekucyjnego, służy więc zabezpieczeniu interesów wierzyciela. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podniesiono co do zasady zarzuty identyczne, jak w zażaleniu. Nową okolicznością, na którą powołuje się skarżący jest fakt wydania w sprawie skarżącego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014r. sygn. akt I SA/Kr 1773/13. W wyroku tym, dotyczącym określenia przybliżonej kwoty nienależnie otrzymanego zwrotu podatku oraz orzeczenia o zabezpieczeniu w podatku od towarów i usług za luty i marzec 2013 r. uchylono zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, określono, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania. Zdaniem skarżącego utrzymanie zajęcia zabezpieczającego oznacza w skutkach "wykonywanie" uchylonych decyzji, a Sąd orzekł, że "zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając niniejszą sprawę w oparciu o powyższe zasady Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa w sposób, który powoduje konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutów skargi związanych ze wskazaniem przez organ pierwszej instancji błędnej daty wydania postanowienia i związaną z tym okolicznością, iż doszło do zmian stanu prawnego w związku z nowelizacją art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to Sąd przyjmuje argumentację organu i stwierdza, że nie doszło do naruszenia prawa. Otóż organ odwoławczy sam stwierdza, że właściwą datą wydania postanowienia jest 12 grudnia 2013r., a nie 12 listopada 2013r., a wskazanie błędnej daty wynika z pomyłki pisarskiej i nie ma wpływu na istotę sprawy. Oczywiście samo wskazanie na pomyłkę – zdaniem Sądu – nie jest wystarczające, stosowna pomyłka powinna być przez organ sprostowana w drodze postanowienia w odrębnym, wpadkowym postępowaniu. Skoro oczywiste omyłki można prostować w trybie art. 113 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postępowania tylko z tego powodu nie jest uprawnione. W tym kontekście kolejną, istotną kwestią jest okoliczność związana z nowelizacją art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd przyjmuje w tym zakresie za własną argumentację organu odwoławczego. Przepis przejściowy zawarty w art. 123 ustawy z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych stanowi, że do postępowań egzekucyjnych (zabezpieczających) w administracji, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (21 listopada 2013r.) mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, a więc dotyczy on również art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skoro postępowanie zabezpieczające w sprawie skarżącego zostało wszczęte w dniu 10 czerwca 2013r. (doręczenie zarządzeń zabezpieczających) to zgodnie z przywołanym przepisem przejściowym stosujemy dotychczasowe brzmienie spornego przepisu. Zatem także okoliczność przywołana wyżej, a związana z datą wydania postanowienia w pierwszej instancji nie ma wpływu na to, w jakim brzmieniu stosujemy art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem tu kluczowe znaczenie ma data wszczęcia postępowania zabezpieczającego, a nie wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zabezpieczenia. Również istotne są dalsze argumenty przywołane przez organ, iż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych innych należności pieniężnych, nie przewiduje możliwości uchylenia na wniosek zobowiązanego zabezpieczenia o charakterze pieniężnym. W konsekwencji nie przewiduje też konieczności wydawania postanowień o przedłużeniu terminu zabezpieczenia. Zatem zastosowanie art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w nowym brzmieniu oznaczałoby, że postępowanie zabezpieczające obowiązku o charakterze pieniężnym trwa z mocy prawa, a zobowiązany nie miałby środka prawnego do kwestionowania jego długości. Co do zarzutów związanych z naruszeniami przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie prowadzenia postępowania to także nie są one uzasadnione. Organ przedłużył termin zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i wskazał na okoliczności faktyczne uzasadniające to przedłużenie. Tymi okolicznościami był fakt prowadzenia kontroli u kontrahentów skarżącego, przy tym w uzasadnieniu wskazano na konkretne podmioty, zatem okoliczność ta może być zweryfikowana. Wskazano także, że brak ostatecznej decyzji wymiarowej w sprawie czyni niemożliwym złożenie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo w skardze wskazano ogólnie na naruszenia przepisów postępowania, cytując treść przepisów i zasad postępowania administracyjnego, natomiast skarżący nie wskazał na czym te naruszenia miałyby konkretnie polegać w niniejszej sprawie. Uzasadnienie postanowienia zawiera wszelkie elementy prawem przewidziane, wskazano na okoliczności faktyczne, przepisy prawa znajdujące zastosowanie, postanowienie zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotną okolicznością w sprawie jest fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotyczących określenia przybliżonej kwoty nienależnie otrzymanego zwrotu podatku oraz orzeczenia o zabezpieczeniu w podatku od towarów i usług za luty i marzec 2013 r. (przywołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014r. sygn. akt I SA/Kr 1773/13). Te decyzje są istotne, bo na ich podstawie organ przedłużył termin zabezpieczenia w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu wydanie powołanego wyroku nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości postanowienia w niniejszej sprawie, z następujących względów. Po pierwsze postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia zostało wydane przed orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a organ odwoławczy kontrolował je w trybie instancyjnym. Drugi z argumentów ma istotne znaczenie. Rzeczywiście Sąd orzekł, że zaskarżone decyzje (czyli dotyczące określenia przybliżonej kwoty nienależnie otrzymanego zwrotu podatku oraz orzeczenia o zabezpieczeniu w podatku od towarów i usług za luty i marzec 2013r.) nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku. To oznacza jednak zdaniem Sądu, że organ od chwili wyrzeczenia przez Sąd powyższego nie może dokonywać żadnych nowych czynności zabezpieczających, ale dotychczasowe czynności pozostają w mocy, dopóty, dopóki sam organ stosując wytyczne Sądu nie poprawi dokonanych naruszeń prawa (może uchylić zabezpieczenie). Dokonując porównania, które przystaje do okoliczności sprawy, gdyby wobec jakiegokolwiek zobowiązanego była prowadzona egzekucja i organ w wyniku np. zajęcia rachunku bankowego wyegzekwowałby kwotę 10.000 zł, to na skutek uchylenia przez Sąd decyzji merytorycznych, stanowiących podstawę egzekucji (czy zabezpieczenia) i wyrzeczenia, że decyzje te nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, organ nie może dokonywać nowych zajęć, czynności egzekucyjnych, ale takie wyrzeczenie Sądu nie niweczy skutku dotychczasowych czynności egzekucyjnych (czy zabezpieczających). Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego. W związku z tym orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.