I SA/Kr 913/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "M." M. P., W. D. sp. j. z siedzibą w R. w przedmiocie zasądzenia od Dyrektora Izby Skarbowej kosztów wniosku o doręczenie odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 października 2008 r. (sygn. akt I SA/Kr 913/08) oraz nadanie wyrokowi klauzuli prawomocności postanawia: odrzucić wniosek w części dotyczącej zasądzenia kosztów. Wyrokiem z dnia 1 października 2008 r. (sygn. akt I SA/Kr 913/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi firmy "M." M. P., W. D. sp. j. z siedzibą w R. (dalej zwanej "Spółką") na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lipca 2003 r. o nr od [...]do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji. Ponadto zasądzono od organu II instancji na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 34.572,38 zł. Odpisy wyroku wraz z uzasadnieniem wysłano stronom postępowania i zostały one prawidłowo doręczone w dniu 12.11.2008 r. (dowód w aktach sprawy). Wnioskiem z dnia 17.12.2008 r. pełnomocnik Spółki zwrócił się do tut. Sądu o doręczenie odpisu powyższego wyroku oraz nadanie mu klauzuli prawomocności w trybie art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Ponadto w pkt 2 wnioskowano o zasądzenie od organu II instancji na rzecz Spółki kosztów tego wniosku wg norm przepisanych. Opłatę kancelaryjną od wniosku uiszczono w kwocie 20 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 169 p.p.s.a. prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony oraz w przypadku, o którym mowa w art. 286 § 1, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym, a dopóki akta sprawy znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym - ten Sąd. Zgodnie natomiast z art. 234 § 1 p.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3 - ten zaś stanowi, iż nie pobiera się opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu. Spółka otrzymała z urzędu odpis wyroku tut. Sądu z dnia 1 października 2008 r. (sygn. akt I SA/Kr 913/08), od którego nie pobrano opłaty. Natomiast stosownie do treści art. 234 § 1 p.p.s.a. opłaciła w prawidłowej wysokości wydanie odpisu wyroku oraz stwierdzenie prawomocności, co nastąpiło na jej wniosek w trybie art. 169 p.p.s.a.. Opłaty te pobiera się w wysokości określonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2003 r. nr 221, poz. 2192) - w przedmiotowej sprawie 10 zł od strony odpisu wyroku oraz 10 zł za stwierdzenie prawomocności. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przepis ten wyraźnie statuuje zasadę kosztów celowych. Należy przyjąć, że o tym, jakie koszty są niezbędne do celowego dochodzenia praw, decyduje sąd. Wyjątki od zasady, że o celowości poniesionych przez stronę kosztów orzeka sąd, zostały określone w art. 205 p.p.s.a., zgodnie z którym koszty sądowe, a do takich zalicza się też opłaty sądowe, w tym opłatę kancelaryjną, są niezbędnymi kosztami postępowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że wnioskowana przez Spółkę opłata należy do kosztów niezbędnych. Jednakże zgodnie z brzmieniem art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje bowiem zasada koncentracji kosztów postępowania. Oznacza ona, że sąd ma obowiązek rozstrzygnąć o zwrocie kosztów postępowania w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji. Tak też było w niniejszej sprawie. Od zasady tej brak jest w obowiązujących przepisach wyjątku. Na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). Tak też został potraktowany wniosek Spółki. Należy jednak stwierdzić, iż wniosek ten został złożony po terminie: data doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem z urzędu - 12.11.2008 r., data nadania wniosku - 18.12.2008 r. W związku z tym przedmiotowy wniosek, jak złożony po terminie, należy odrzucić, działając na zasadzie art. 157 § 1 w zw. z art. 85 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.