I SA/Kr 924/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Skarbowej o sprostowanie wyroku w sprawach ze skarg I.K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2011 r. nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2005 r. oraz za styczeń 2006 r. postanawia : sprostować oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku tut. Sądu z dnia 14 lutego 2012 r., poprzez wpisanie prawidłowego numeru ostatniej z zaskarżonych decyzji z dnia 4 kwietnia 2011 r. dotyczącej miesiąca stycznia 2006 r., tj. [...], w miejsce błędnie wpisanego – [...] Kwestia sprostowania orzeczeń sądu została uregulowana w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 270), dalej zwanej "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§1). Stosownie zaś do brzmienia art. 159 p.p.s.a. wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Porównanie tych przepisów pozwala uznać, że o sprostowaniu należy orzec również na wniosek strony postępowania. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156§2 zd.1 p.p.s.a.). Sąd zauważa, że o dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. W niniejszej sprawie oczywista omyłka pisarska polegała na wpisaniu w części wstępnej (komparycji) wyroku błędnego numeru zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2011 r. dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności I.K. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2006 r. Analiza akt spraw bezspornie wskazuje, iż decyzja ta posiada numer [...], a nie [...]. Nie ulega przy tym wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej omyłki nie prowadzi do zmiany wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia. Część wstępna orzeczenia zawiera bowiem elementy natury formalnej. Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 156§1 i §2 zd. 1 p.p.s.a.