I SA/Kr 926/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na czynności Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w przedmiocie czynności w postaci doręczenia za pośrednictwem poczty tradycyjnej zamiast środków komunikacji elektronicznej postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 20 lipca 2019 r. R. M. wniósł skargę na czynności Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. podejmowane w toku postępowania podatkowego [...] a polegające na doręczaniu mu pism za pośrednictwem poczty tradycyjnej mimo, że pismami z dnia 13 maja 2019 r. i 15 czerwca 2019 r. skarżący poinformował organ o tym by doręczać mu korespondencję za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Ponadto R. M. zarzucił organowi, że ten próbuje obejść przepisy procedury podatkowej poprzez przesyłanie pism adresowanych do skarżącego umieszczając na kopercie i potwierdzeniu nadania oznaczenie "R. B.". Zdaniem skarżącego, takie działanie organu jest niezrozumiałe, gdyż z jednej strony organ twierdzi, że pełnomocnik skarżącego nie ma umocowania do działania, a mimo to wysyła pisma adresowane do podatnika na rzecz – de facto – osoby trzeciej nie będącej stroną postępowania. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie wszystkich doręczeń za pomocą poczty tradycyjnej od dnia złożenia skargi oraz zobowiązanie organu do dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W odpowiedzi na skargę Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wniósł o odrzucenie skargi, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, względnie o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu jego kognicji. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 art. 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi są czynności Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. podejmowane w toku postępowania podatkowego polegające na doręczaniu skarżącemu pism za pośrednictwem poczty tradycyjnej mimo, że wnosił on o doręczanie mu korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zdaniem Sądu, czynności organu polegające na doręczaniu stronie korespondencji nie mieszczą się w katalogu aktów prawnych i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Doręczenie stronie postępowania korespondencji nie następuje bowiem ani w formie decyzji ani postanowienia. Nie jest to też czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż jej przedmiotem nie są uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa. W ocenie Sądu, czynność polegająca na doręczaniu stronie korespondencji jest czynnością materialno-techniczną, której celem jest umożliwienie stronie zapoznanie się ze stanowiskiem organu i ustosunkowanie się do niego, udzielanie odpowiedzi na wezwania organu, a w przypadkach określonych w przepisach także otwarcie biegu terminu do wniesienia odwołania, zażalenia lub skargi. Czynność doręczenia nie może więc być samodzielnym przedmiotem skargi. Podlega ona natomiast ocenie organu II instancji w toku postępowania odwoławczego lub sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na decyzję organu II instancji. Zarówno organ II instancji, jak i sąd administracyjny badają, czy prawidłowo doręczano stronie pisma, decyzje czy też postanowienia w toku postępowania administracyjnego (podatkowego), a jeżeli nie, to czy miało to wpływ na wynik sprawy. Jeżeli więc skarżący uważa, że doręczanie mu pism przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. było wadliwe powinien podnieść stosowne zarzuty w odwołaniu od decyzji tego organu. Wniesiona bowiem przez niego skarga na te czynności nie należy do właściwości sądu administracyjnego określonej w art. 3 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.