I SA/Kr 939/13

Kraków, dnia 12 września 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M.M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 marca 2013r. Nr [...]w przedmiocie nałożenia kary porządkowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując na wątpliwość w zakresie jego legalnośc oraz realną możliwość wyrządzenia szkody znacznej wartości w majątku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a - musi być wykładany ściśle, a zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania i uprawdopodobnienia istnienia wymienionych przesłanek. Profesjonalny pełnomocnik skarżącej, wskazując na konieczność zapłaty kary porządkowej w wysokości 2200 zł , nie uprawdopodobnił w jakikolwiek sposób możliwości wyrządzenia szkody znacznej wartości w majątku skarżącej, np. poprzez podanie konkretnych danych lub dołączenie dokumentów odnoszących się do sytuacji materialnej skarżącej, w tym jej obecnej kondycji finansowej. Ograniczenie się do gołosłownego wskazania na niemożliwość uiszczenia tej kwoty, a także kwestionowanie legalności postanowienia nie stanowi zatem uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, i orzekł jak w sentencji.