I SA/Kr 944/15

|Sygn. akt I SA/Kr 944/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 sierpnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2015 r., sprawy ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 30 lipca 2014r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa– po rozpatrzeniu odwołania skarżącego T.K. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 czerwca 2014r., ustalającej skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w latach 2005 - 2009 w wysokości 4926,08 zł – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR: nr [...] z dnia 27.03.2006r., nr [...] z dnia 13.11.200 r., nr [...] z dnia 21.01.2008r., nr [...] z dnia 27.11.2008r., oraz nr [...] z dnia 31.05.2010r. wydanych przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR skarżącemu zostały przyznane płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na lata 2005 – 2009. Przyznane środki finansowe zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez skarżącego. Mając na uwadze spełnienie warunków otrzymania płatności m.in. § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.) oraz zgodnie z zapisami zawartymi w części XI wniosku (oświadczenia i zobowiązania), strona zobowiązała się m.in. do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji. Organ wskazał, że w 2005 roku strona zadeklarowała trzy pakiety i z dniem 1 marca 2005r. podjęła zobowiązanie o utrzymaniu nie mniejszych powierzchni niż następujące: Pakiet P02 - Utrzymanie pastwisk ekstensywnych w wariancie P02c02 - Pastwiska górskie powyżej 500 m n.p.m. do powierzchni 11,21 ha; Pakiet S01 - Rolnictwo zrównoważone do powierzchni 16,68 ha. Skarżący zobowiązał się również do realizacji pakietu Pakiet K01 - Ochrona gleb i wód w wariancie K01 c - Międzyplon ścierniskowy, przy czym ten ostatni mógł ulec zmniejszeniu. Do 2008r. włącznie strona utrzymywała powierzchnię zobowiązania, natomiast w kampanii z 2009r. w odniesieniu do Pakietu P02/Wariant P02c02 oraz Pakietu S01 stwierdzono mniejszą powierzchnię. Podczas kontroli w terenie wykonanej w dniu 04-02-2010r. oraz w dniu 27-04-2010r. stwierdzono, że na części działek nastąpiło pomniejszenie areału użytkowanego w ramach realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i objętego zobowiązaniem. Nieprawidłowości w deklaracji powierzchni stwierdzono w przypadku większości działek rolnych zadeklarowanych do płatności rolnośrodowiskowej. Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu 03.03.2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych skarżącemu, na mocy wymienionych wyżej decyzji. W dniu 13.06.2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na łączną kwotę 4 926,08 zł, powiększonej o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, naliczone od dnia następującego po upływie 60 dni od daty doręczenia decyzji do dnia zwrotu nienależnie pobranych płatności. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, że przeprowadzony pomiar został dokonany bez świadectwa legalizacji. Ponadto nie zgodził się z żądaniem zwrotu nienależnie pobranych płatności z uwagi na upływ czterech lat i działanie w dobrej wierze. Zwrócił uwagę, że wszystkie wnioski dotyczące dotacji wypełniał na podstawie dokumentów otrzymanych w Gminie Komańcza i Biura Geodezji w S. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że skarżący w związku z niedochowaniem wymogów skutkujących pomniejszeniem areału użytkowanego w ramach zobowiązania, nie wykazał wykonania zobowiązań wynikających z realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Wobec tego jest zobowiązany do zwrotu pobranych płatności za powierzchnię użytków rolnych, na których zaniechał realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Stwierdzono, że w przypadku kiedy nie zostaną dotrzymane warunki zobowiązania, gdyż rolnik zmniejszył powierzchnię użytków rolnych, na których powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe, zwraca tą część płatności, która została przyznana do działki rolnej objętej zmniejszeniem. Wskazano zatem należy, że organ I instancji ustalając zaskarżoną decyzją kwotę do zwrotu, prawidłowo wskazał na przepis § 17 ust. 1 cyt. wyż rozporządzenia z dnia 20 lipca 2004r. Stwierdzono też, że deklarując powierzchnię do płatności na w/w działkach rolnych skarżący uwzględnił tereny, które nie są uprawnione do zadeklarowanych płatności, przeszacował powierzchnie rzeczywiście użytkowane rolniczo. Przez posiadanie działek należy rozumieć bowiem użytkowanie rolnicze zgodnie z normami i wymogami m.in. dotyczące dobrej kultury rolnej. W związku z tym, że skarżący nie spełnił warunków określonych w rozporządzeniu do przyznania płatności rolnośrodowiskowej do powierzchni objętej zobowiązaniem w ramach danej działki rolnej i danego wariantu, uznano, że winny jest zwrócić otrzymane w latach 2005 - 2009 płatności zgodnie z wyliczeniem określonym przez organ w formie tabeli. Organ odwoławczy zakwestionował zarzut odwołania dotyczący poprawności przeprowadzonych pomiarów, a także nie zgodził się z zarzutem skarżącego na okoliczność niedochodzenia zwrotu z uwagi na upływ czterech lat i działanie w dobrej wierze, przytaczając w tym zakresie argumentację popartą stosownymi przepisami. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił: 1/ nierozpoznanie istoty sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, a to art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, mające istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, przez nieustalenie czy strona działała w dobrej wierze oraz poprzez nieustalenie czy w realiach przedmiotowej sprawy doszło do wypłacenia płatności na skutek omyłki właściwego organu; 3/ naruszenie przepisów art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewskazaniu dowodów, na których organ się oparł, a co za tym idzie iluzoryczne uzasadnienie prawne, bez wskazania wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, których subsumpcja uzasadniałaby słuszność i legalność decyzji, a które to braki czynią decyzję niezupełną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ma przy tym obowiązek zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa także w stosunku do wszelkich aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, co oznacza możliwość uchylenia oprócz decyzji zaskarżonej także decyzji organu I instancji (art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją wydaną przez organ I instancji są zgodne z prawem. Kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z prawem poddana została decyzja Dyrektora o Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 czerwca 2014r., ustalającej skarżącemu kwotę 4926,08 zł nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w latach 2005 – 2009. Tryb odzyskiwania nienależnie wypłaconych środków reguluje art. 29 ust. 1 ustawy z 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008r. nr 98 poz. 634 ze zm.), zgodnie z którym ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1 (ust. 2). W rozpoznawanej sprawie bezsporne było, że na rachunek skarżącego zostały wypłacone środki pieniężne z tytułu programów rolnośrodowiskowych pochodzące z funduszu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jednocześnie w toku postępowania ustalono na podstawie kontroli w terenie wykonanej w dniu 04-02-2010r. oraz w dniu 27-04-2010r., że na obszarze większości działek rolnych zadeklarowanych do płatności rolnośrodowiskowej na 2009r. nastąpiło pomniejszenie areału użytkowanego w ramach realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i objętego zobowiązaniem. A zatem organ – uwzględniając okoliczności sprawy – zobowiązany był wydać decyzję, o jakiej mowa w art. 29 ust. 1 tej ustawy. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że dla płatności rolnośrodowiskowych dokonanych na lata 2005 – 2009 zastosowanie ma rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm., Dz. Urz. UE wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44 str. 243 ze zm.). Stosownie do art. 73 ust. 5 i art. 80 ww. rozporządzenia, zwrot płatności uznanej za nienależną ulega przedawnieniu jeżeli okres pomiędzy datą płatności pomocy, a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż 10 lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze. Jednocześnie w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone za okres między powiadomieniem o obowiązku rolnika do zwrotu oraz zwrotem lub potrąceniem. W niniejszej sprawie skarżący kwestionował min. ustalenie organu, że skarżący nie działał w dobrej wierze oraz uznał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez nieustalenie, że przedmiotowe płatności zostały skarżącemu wypłacone na skutek omyłki właściwego organu. Odnosząc się do pierwszej z ww. kwestii Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego w zakresie nieprzedawnienia obowiązku zwrotu pobranych przez skarżącego płatności w świetle art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Z treści cyt. wyż. cytowanego przepisu wynika, że jako zasadę przyjmuje się dziesięcioletni okres przedawnienia liczony od przyznania płatności do pierwszego powiadomienia o nieuzasadnionym charakterze płatności, za wyjątkami sytuacji, gdy beneficjent działał w dobrej wierze. Analizy pojęcia "dobra wiara" podjął się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 stycznia 2012r., sygn. akt II GSK 1209/11 (System Informacji Prawnej LEX nr 1137853), wyjaśniając że to, czy w określonej sytuacji faktycznej występuje dobra lub zła wiara wiąże się ze sferą faktów i ich oceną. Kwestia zaś właściwego określenia działania beneficjenta w dobrej lub w złej wierze wymaga wskazania, że obowiązujące przepisy prawa w tej mierze nie zawierają żadnych definicji. Pojęcia te wiążą się z tzw. klauzulami generalnymi w prawie. Ich istotą jest możliwość uwzględnienia w ocenie stanu faktycznego różnych okoliczności faktycznych, które w oderwaniu od konkretnej sprawy nie mogą być ocenione raz na zawsze i w jednakowy sposób wg schematu o walorze bezwzględnym. Dla oceny dobrej lub złej wiary istotna jest świadomość beneficjenta. Generalnie przyjmuje się, że dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu, że podmiotowi przysługuje prawo czyli, że działał zgodnie z prawem. Może to być więc błędne, ale w danych okolicznościach usprawiedliwione przekonanie, że działa zgodnie z prawem. Dobra wiara jest oparta na przesłankach obiektywnych, wywodzących się ze stosunku będącego podstawą i przyczyną konkretnego stanu faktycznego. W dobrej wierze jest ten kto powołuje się na pewne prawo lub stosunek prawny mniemając, że to istnieje, choćby mniemanie to było błędne jeżeli tylko błędność mniemania należy w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwioną. W złej wierze jest ten kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje, albo też wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w danych okolicznościach nie można uznać za usprawiedliwiony. Określenie dobrej lub złej wiary oparte jest więc na istnieniu mniemania, wiedzy o prawie, przy uwzględnieniu usprawiedliwionego błędu. Zła wiara występuje gdy brak świadomości o nieistnieniu pewnego prawa lub stosunku jest "wynikiem niedbalstwa, niezachowania normalnej w danych okolicznościach stosowności". Zła wiara nie wie o prawie, ale przyjąć należy, że wiedziałaby gdyby się zachowała należycie, a więc gdyby w konkretnej sytuacji postępowała rozsądnie i zgodnie z zasadami współżycia społecznego. Ocena okoliczności konkretnej sytuacji (np. co do uznania błędu za usprawiedliwiony) i zasadności postępowania z ogólnie przyjętymi normami postępowania powinna być poddana bardzo surowym i ostrym kryteriom. Oczywiście szczególny przepis prawa może wprowadzić w sposób wyraźny lub dorozumiany pewne modyfikacje w rozumieniu pojęcia dobrej wiary. Analizowany przepis tego rodzaju unormowań nie zawiera. Zatem obowiązujące w tym względzie powinny być ogólnie przyjęte pojęcia co do rozumienia dobrej i złej wiary z uwagi na zasadę jednolitości systemu prawa (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2014r., sygn. akt III SA/Kr 780/13). Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że organy słusznie przyjęły brak dobrej wiary po stronie skarżącego. Stan faktyczny sprawy wskazuje, że skarżący stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, ze zm.) oraz zgodnie z zapisami zawartymi w części XI wniosku (oświadczenia i zobowiązania), świadomie zobowiązał się m.in. do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji, tj. od dnia 1 marca 2005r. Jednocześnie na skutek przeprowadzenia kontroli terenowej odnośnie płatności za 2009r. stwierdzono pomniejszenie areału użytkowanego w ramach realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych względem powierzchni, na którą skarżący podjął zobowiązanie. W konsekwencji słusznie przyjęto brak staranności skarżącego w przestrzeganiu wymagań rolnośrodowiskowych określonych prawem, jako element eliminujący jego dobrą wiarę. Reasumując, w ocenie Sądu organ odwoławczy podjął konieczne czynności w celu ustalenia istnienia lub nieistnienia dobrej wiary skarżącego, a zebrany w tym zakresie materiał poddał prawidłowej ocenie. Powody zajętego stanowiska organ klarownie wyraził w uzasadnieniu rozstrzygnięcia dlatego też Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie wymogów określonych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego odnośnie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego odnośnie braku zbadania w toku postępowania, czy wypłata płatności nie nastąpiła na skutek omyłki właściwego organu. Podkreślić bowiem należy, że wypłata płatności – także tej za 2009r. w pomniejszonej wysokości – nastąpiła na podstawie prawomocnych decyzji. To właśnie z treści decyzji z dnia 31.05.2010r., nr [...], której strona nie kwestionowała wynikało, że skarżący zaniechał prowadzenia działalności rolnośrodowiskowej na części powierzchni objętej zobowiązaniem. Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, dającego podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu słuszne jest zatem stanowisko organu odwoławczego, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły również przesłanki ujęte w art.73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 ( art.49 ust.4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001). Według tego unormowania, obowiązek zwrotu określony w ust.1 nie ma zastosowania jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł być wykryty przez rolnika - pod warunkiem łącznego ich spełnienia. Płatności przekazywane skarżącemu za lata 2005-2009 nie wynikały z pomyłki organu. Płatności zostały przyznane na podstawie wniosków strony, zawierających określone deklaracje, co do wielkości i sposobu użytkowanych gruntów. Zwrot płatności wynika natomiast z faktu, że skarżący zadeklarował grunty nie użytkowane rolniczo, co zostało stwierdzone w kontroli na miejscu w 2010r. Tak więc w niniejszej sprawie nie zachodzą łącznie przesłanki skutkujące brakiem obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności rolnośrodowiskowych wynikające z cytowanego wyżej przepisu rozporządzenia. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd uznał je za całkowicie bezpodstawne. W ocenie Sądu organ nie naruszył żadnego ze wskazanych w zarzutach skargi przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz działał w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą praworządności i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Ponadto, mając na uwadze zawartość akt administracyjnych – Sąd stwierdził, że orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący zebrany materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny tego materiału wskazanych w art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, organ zobligowany był do wydania decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości wskazanej w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosowano też przepisy prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004. Biorąc wskazane wyżej okoliczności pod uwagę i nie znajdując prawnych argumentów przemawiających za uznaniem skargi za uzasadnioną, Sąd − w oparciu o treść art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł o oddaleniu skargi.