I SA/Kr 955/09

Sygn. akt I SA/Kr 955/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r., sprawy ze skarg J. K. – W., przy uczestnictwie M. M., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 28 marca 2009 r. Nr [...], , Nr [...], z dnia 18 czerwca 2009 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 i 2009 r., - skargi oddala - I Sa/Kr 955/09 Uzasadnienie Decyzją z dnia 10 listopada 2008r a następnie z dnia 4 lutego 2009r Burmistrz Miasta i Gminy, działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa- (Dz.U. Nr 8 póz. 60 z 2005 r. z późn. zm), przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (jedn. tekst Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 z późn. zm.), oraz Uchwały Rady Miejskiej w sprawie stawek podatku od nieruchomości na rok 2008 i 2009, określił J. K. – W. oraz M. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008 i 2009. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w/w podatniczki są współużytkowniczkami wieczystymi (każda w ½ części) nieruchomości położonej w W. obręb I oznaczonej nr 260/1 o powierzchni 1,8133 ha zabudowanej budynkami o łącznej powierzchni użytkowej 1890,18 m2 i budowlą o wartości 10000 zł, przeznaczonej pod działalność gospodarczą zajmowanej przez firmę "T" - serwis samochodów ciężarowych i silników na ul. K. W dniu [...].08.2008 r. organ podatkowy wezwał podatniczki do złożenia Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. W odpowiedzi na wezwanie J. K.-W. napisała, iż nie jest wstanie udzielić odpowiedzi na zawarte w ankiecie pytania, ponieważ nie została dopuszczona do użytkowania przedmiotowej nieruchomości, a M. M. nie złożyła deklaracji pomimo kolejnego wezwania jej przez organ podatkowy. W dniu 16.10.2008 r. organ podatkowy otrzymał jednak od M. M. "Informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych", w której zgłoszono; 1890,18 m2 powierzchni budynków przeznaczonych pod działalność gospodarczą, 18133 m2 gruntu przeznaczonego pod działalność i budowlę o wartości 10000,00 zł. Organ podatkowy I instancji dowodził, iż podatek w niniejszej sprawie został obliczony na podstawie dokumentów dostarczonych 16.10.2008 r. przez M. M., oraz na podstawie kontroli podatkowej z dnia 19.04.2007 r. Organ podatkowy w powyższy sposób ustalił, iż powierzchnie pokrywają się z posiadanymi danymi, w związku z tym opodatkowaniu podlegają powierzchnie przeznaczone pod działalność gospodarczą: budynki -1890,18 m2 grunt -18133 m2 oraz budowla o wartości 10000,00 zł. Do obliczenia wysokości zobowiązania podatkowego organ podatkowy wykorzystał stawki z Uchwały Rady Miejskiej na rok 2008 i 2009. W odwołaniu od powyższych decyzji J. K. –W. zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 3 § 1pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie, iż jest ona podatnikiem podatku w sytuacji gdy nie jest faktycznie dopuszczana do posiadania przedmiotowej nieruchomości i wykonywania praw, w szczególności uprawnień użytkownika wieczystego oraz naruszenie art. 4 p§ l pkt l i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez wymierzenie podatku w oparciu o przyjęcie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą w sytuacji gdy działalność gospodarczą na tej nieruchomości prowadzona jest w sposób bezprawny. W odwołaniu podniesiono również uchybienia normom postępowania procesowego, w szczególności: a) art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w stosunku do: - prowadzonej w sposób bezprawny działalności gospodarczej na terenie opodatkowanej nieruchomości; - dania wiary deklaracji złożonej przez M. M. z dnia 16.10.2008 r. co do zdeklarowanej powierzchni gruntu przedmiotowej nieruchomości jak również wycenie wiaty; - niedopuszczenia Odwołującej do władania użytkowaniem nieruchomości; - stanu faktycznego przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy Odwołująca nie jest dopuszczona do niej i nie ma przez to możliwości odpowiedzi na pytania zadawane w ankiecie, jak i również odniesienia się do danych podanych przez drugiego współużytkownika wieczystego; b) art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Decyzjami z dnia 28 marca 2009r. Nr [...] oraz z dnia 18 czerwca 2009r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, podzielając zasadność rozstrzygnięć Burmistrza Miasta i Gminy, wskazał na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych określające podatnika, a także na normy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazujące, iż podstawą obliczenia wymiaru podatku od nieruchomości jest wypis z danych ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy podkreślił, iż z treści powołanych przepisów wynika jednoznacznie, iż podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków i w oparciu o te właśnie dane organy podatkowe ustalają wymiar zobowiązania podatkowego. Nadto dodał, iż z dokonanej przez organ II instancji analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z wypisów z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego i zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 11 lutego 2008 r. wynika, iż Odwołująca jest jednym z użytkowników wieczystych gruntu stanowiącego działkę nr 260/1 o powierzchni 1,8133 ha, na której znajdują się budynki o łącznej powierzchni użytkowej 1890,18 m2 i budowle o wartości 10.000.00 zł – położoną w W. Na gruntach tych prowadzona jest działalność gospodarcza. Ponadto organ II instancji podał, iż z załączonej do akt sprawy informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego złożonej przez M. M. wynika, iż powierzchnia budynków wynosi 1890,18 m2, grunt o powierzchni 18133 m2 przeznaczony jest pod działalność gospodarczą, natomiast znajdująca się na gruncie budowla została wyceniona przez Podatniczkę na kwotę 10.000,00 zł. Brak było podstaw do kwestionowania tych danych skoro ich wiarygodność potwierdzają ustalenia przeprowadzonej w dniu 19 kwietnia 2007r.kontroli podatkowej na terenie nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach wyjaśniono, iż zgodnie z art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ podatkowy I instancji wbrew stanowisku Odwołującej nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia powierzchni gruntu przedmiotowej nieruchomości jak również wyceny budowli, skoro powierzchnia i wartość tych nieruchomości wynikała z danych wskazanych przez drugiego podatnika, ewidencji gruntów i budynków oraz przeprowadzonej kontroli podatkowej. Organ II instancji wskazał nadto, iż pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu przez Stronę w obowiązującym stanie prawnym, nie zasługują na uwzględnienie. Powyższe decyzje stały się przedmiotem skarg skierowanych przez J. K. –W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucono w nich naruszenie ; 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a polegające na naruszeniu przepisów art. 3 § 1 pkt 3, art. 4 § 1 pkt 1 i 2, art. 3 § 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez: a) przyjęcie, że skarżąca jest podatnikiem podatku, w sytuacji gdy nie jest ona faktycznie dopuszczana do posiadania przedmiotowej nieruchomości i wykonywania praw tj. uprawnień użytkownika wieczystego; b) wymierzenie podatku w oparciu o przyjęcie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, w sytuacji gdy działalność gospodarczą na tej nieruchomości prowadzona jest w sposób bezprawny; c) przyjęcie, iż obowiązek podatkowy spoczywa solidarnie na użytkownikach wieczystych nieruchomości w każdych okolicznościach, tj. także w sytuacji, gdy współużytkownik wieczysty nie może wykonywać swojego prawa. 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na naruszeniu art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez: - nie odniesienie się organu do faktu, iż prowadzona działalność na przedmiotowej nieruchomości jest działalnością prowadzoną w sposób bezprawny; - bezpodstawne danie wiary deklaracji złożonej przez M. M. co do zadeklarowanej powierzchni gruntu przedmiotowej nieruchomości, jak również wycenie wiaty, w sytuacji gdy poprzednia deklaracji w szczególności co do powierzchni użytkowej okazała się niezgodna ze stanem rzeczywistym i nie wyjaśnienie tych okoliczności - nieuwzględnienie faktu niedopuszczania skarżącej do posiadania przedmiotowej nieruchomości, co za tym idzie pozbawienia skarżącej jakiegokolwiek wpływy na sposób użytkowania przedmiotowej nieruchomości - nieprzeprowadzenie kontroli podatkowej na przedmiotowej nieruchomości, która miałaby ustalić stan faktyczny a to wykazać, iż skarżącą nie jest dopuszczana do posiadania przedmiotowej nieruchomości i de facto z przyczyn nie leżących po jej stronie nie może wykonywać swojego prawa jako użytkownik wieczysty. W oparciu o powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz decyzji organu II instancji. Wskazała, iż w uzasadnieniu decyzji SKO ograniczyło się do przytoczenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, natomiast nie ustosunkowało się w żaden sposób do argumentów podnoszonych przez stronę skarżącą w szczególności w zakresie naruszenia normy art. 122 ordynacji podatkowej. Skarżąca podniosła, iż formalnie jest współużytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości, a w rzeczywistości z przyczyn leżących nie po jej stronie nie ma możliwości wykorzystywania swojego prawa, nie ma wpływu na formę wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości, a ta okoliczność rodzi konsekwencje w zakresie przepisów podatkowych. Skarżąca wskazała, iż co prawda przepisy przewidują solidarną odpowiedzialność współwłaścicieli czy użytkowników wieczystych za zobowiązania podatkowe, niemniej jednak ta zasada nie jest bezwzględna, bowiem przepisy powołanej ustawy wskazują także na konieczność uwzględniania okoliczności faktycznych przemawiających za obciążeniem podatkiem innej osoby - w zależności od tego czy podmioty te w rzeczywistości korzystają z nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania. Przepisy powołanej ustawy różnicują sytuację podatnika w zależności od sytuacji faktycznej - ta okoliczność powinna zatem być szczegółowo badana przez organy wydające decyzje w przedmiocie ustalenia podatku i uwzględniona przy prawidłowym zastosowaniu norm prawa materialnego, tj. art. 3 § l pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie można bowiem obarczać konsekwencjami prawnymi w tym prawnopodatkowymi jednego współużytkownika wieczystego za niezgodne z prawem działanie drugiego ze współużytkowników. Prowadzona na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarcza jest działalnością prowadzoną w sposób bezprawny - do jej prowadzenia jako czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu konieczna jest zgoda drugiego współużytkownika wieczystego, a skarżąca na taką działalność nigdy nie wyrażała zgody. Nadto podała. iż nie jest w ogóle dopuszczana do przedmiotowej nieruchomości, a zatem nie może wykonywać praw użytkownika wieczystego. Sytuacja ta jest niezależna od skarżącej i była wielokrotnie wskazywana organom podatkowym W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach. Nadto wskazało, iż w odniesieniu do braku faktycznego władztwa skarżącej nad przedmiotową nieruchomością i charakteru prowadzonej tam działalności, nie jest władne do odpowiedniej interwencji a wskazywane przez skarżącą okoliczności nie mają wpływu na określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala Skargi będące przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie nie są zasadne i podlegają oddaleniu. W ocenie Sądu zaskarżone decyzje wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i utrzymane nimi w mocy decyzje Burmistrza Miasta i Gminy, odpowiadają przepisom prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w kontrolowanej sprawie postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organy czyni zadość wymogom art. 122 i 123 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe za pomocą dostępnych środków dowodowych prawidłowo zebrały niezbędne dane do wydania przedmiotowej decyzji, a więc ustaliły posiadane i współużytkowane wieczyście przez podatnika nieruchomości gruntowe oraz budynki i budowle, ich wartość, a także powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dowody zostały w ocenie Sądu zebrane i ocenione bez naruszenia przepisów proceduralnych, a także materialnych. W szczególności istotnym elementem postępowania dowodowego były dane uzyskane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Wydział Geodezji Starostwa Powiatowego w Wieliczce. Słusznie stwierdzono, że w świetle art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 z późn. zm.) wynika zasada, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym rejestrem, w którym uwidacznia się stosowne informacje dotyczące poszczególnych nieruchomości, a wypis z takiego rejestru jest urzędowym dokumentem. Zgodnie zaś z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a zatem organ podatkowy nie miał w niniejszej sprawie podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie pogląd, iż dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Przy tym przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku i dane te są wiążące dla organu podatkowego (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2008r. sygn. akt II FSK 372/07 LEX nr 490966, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004r, sygn. akt III SA 3016/03, LEX nr 171496, por. wyrok NSA w Katowicach z 15 listopada 1994 r. o sygn. SA/Ka 2592/05 M.Podat. 1995/6/179). Odnosząc się następnie do zarzutów skarżącej dotyczących nie przeprowadzenia przez organ I instancji kontroli stanu posiadanych przez podatnika nieruchomości, należy stwierdzić, iż są one całkowicie bezpodstawne gdyż kontrola na terenie nieruchomości została przeprowadzona w dniu 19 kwietnia 2007r. a strony nie wskazywały na zmianę sposobu wykorzystania nieruchomości, wręcz przeciwnie taki sposób wykorzystania nieruchomości potwierdzały dane zawarte w złożonej przez M. M. informacji. Również chybiony jest zarzut skarżącej, jakoby organ podatkowy bezpodstawnie dał wiarę deklaracji złożonej przez współużytkownika wieczystego gruntu M. M., nie uwzględniając stanowiska skarżącej w sprawie. Strona skarżąca zarówno w postępowaniu przed organem I instancji jak i organem odwoławczym była informowana o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jej uprawnienia zostały zapewnione zarówno w toku kontroli podatkowej na gruncie /działał tam wówczas mąż skarżącej z pełnomocnikiem/ jak i postępowaniu w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego, a zatem nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Mimo tego, skarżąca na etapie postępowania przed organem I instancji nie skorzystała z przysługującego jej prawa do wglądu i uzupełnienia akt. Prawidłowo więc organ I instancji określając wysokość podatku oparł się przy ustaleniu podstawy opodatkowania na "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych" złożonej w dniu 16 października 2008 r. przez podatniczkę M. M., bowiem M. M., w przeciwieństwie do skarżącej, wypowiedziała się w toku postępowania podatkowego, co do okoliczności przedmiotowej sprawy. Sąd podzielił również stanowisko organów podatkowych w kwestii braku podstaw do przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia powierzchni gruntu przedmiotowej nieruchomości i wyceny budowli. Zgodnie z art.188 ustawy Ordynacja podatkowa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Skoro więc powierzchnia i wartość tych nieruchomości wynikała z danych wskazanych przez drugiego podatnika, ewidencji gruntów i budynków oraz przeprowadzonej wcześniej kontroli podatkowej to zarzut skarżącej niedostatecznego wyjaśnienia przez organ podatkowy I instancji stanu faktycznego sprawy jest całkowicie bezzasadny. Także podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty nie wyjaśnienia kwestii niedopuszczania skarżącej do władania nieruchomością oraz nie wyrażenia przez nią zgody na prowadzenie działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości przez współużytkowniczkę wieczystą M. M. nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania zaskarżonej decyzji, bowiem organy podatkowe nie są władne, na postawie obowiązujących przepisów prawa, do rozstrzygnięcia tych kwestii w trakcie postępowania ustalającego wymiar podatku od nieruchomości. Te kwestie mogą być uregulowane jedynie przez sąd powszechny w sprawie cywilnej wniesionej przez każdego ze współwłaścicieli czy współużytkowników, niezadowolonego ze sposobu wykorzystania nieruchomości czy sposobu sprawowania jej zarządu lub pobierania pożytków. W tym trybie zrealizowane być może także roszczenie o dopuszczenie do współposiadania czy współużytkowania nieruchomości. Żaden z przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 2001r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. nr 121 poz. 844 ze zm.) nie zezwala organom podatkowym na określanie wysokości podatków w oparciu o kryteria uznaniowe czy słusznościowe, na które powoływała się skarżąca. Jej twierdzenia, że przepisy cytowanej ustawy dają możliwość uwzględniania wyjątkowych okoliczności faktycznych przemawiających za obciążeniem podatkiem innej osoby w przypadku korzystania z nieruchomości w sposób bezprawny oraz, że przepisy te różnicują sytuację podatnika w zależności od sytuacji faktycznej, były całkowicie gołosłowne, mimo, iż strona reprezentowana była przez fachowego pełnomocnika. Wzajemne relacje współużytkowników oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej pozostają zatem bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Konflikty pojawiające się w stosunkach między współwłaścicielami czy współużytkownikami wieczystymi należą do materii prawa cywilnego i nie mogą rodzić konsekwencji na gruncie podatku od nieruchomości, z uwagi na jednoznaczną treść art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zaznaczyć należy, iż skarżąca nie formułowała zarzutu, iż M. M. jest samoistną posiadaczką nieruchomości tzn. włada nią jak właściciel i nie składała na tą okoliczność żadnych wniosków dowodowych. Koncentrowała się na twierdzeniach, że nie jest dopuszczana do korzystania z nieruchomości i nie wyrażała zgody na prowadzoną tam działalność. Według adnotacji znajdującej się w aktach podatkowych przeciwko M. M. wystąpiono z pozwem o eksmisję z terenu nieruchomości. W tej sytuacji organy podatkowe nie były uprawnione do przyjęcia jednostronnego i nieudokumentowanego założenia, jakoby M. M. była samoistną posiadaczką nieruchomości a więc by władała nią jak świadomy swych praw właściciel, co z kolei obligowałoby organ do zastosowania art. 3 ust 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Sądu, w przedstawionych przez strony okolicznościach sprawy i ustalonym przez organ podatkowy stanie faktycznym nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy a w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu organy podatkowe dokonały rozstrzygnięcia w oparciu o prawidłowo powołane i zastosowane przepisy prawa materialnego. W kontekście powyższego, Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, nie mógł podzielić zarzutów skarg i postawić organowi odwoławczemu, ani organowi I instancji, zarzutu naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skarg.