I SA/Kr 956/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 11 października 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 10 maja 2019r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2013r. oraz maj i czerwiec 2014r. postanawia: odrzucić skargę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. P. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 10 maja 2019r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2013r. oraz maj i czerwiec 2014r. Na skutek zarządzenia z dnia 14 sierpnia 2019r., pismem z dnia 19 sierpnia 2019r., wezwano skarżącego pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia jej braków formalnych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przez: podpisanie skargi, podanie numeru PESEL oraz wartości przedmiotu zaskarżenia. Opisane wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2019r. Termin do uzupełnienia ww. braków upływał w dniu 3 września 2019r., jednak do dnia wydania przedmiotowego postanowienia, braki nie zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi, wskazać należy, że zawierała ona m.in. brak formalny w postaci braku podpisu. Jak bowiem wynika z treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać, m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto przedmiotowa skarga zawierała brak w postaci niepodania numeru PESEL. Obowiązek w tym zakresie wprowadza art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w którym wymieniono enumeratywnie elementy pierwszego pisma wnoszonego do sądu (w tym skargi), wśród których znalazł się numer PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną. Ponadto, stosownie do treści art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jak wynika z powyższego, wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze wszczynającej postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, jest konieczne do nadania skardze prawidłowego biegu. Nieoznaczenie tej wartości, uniemożliwia bowiem pobranie należnego wpisu od skargi (art. 220 § 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie, wezwanie w przedmiocie uzupełnienia braków skargi przez podpisanie skargi, podanie numeru PESEL, jak również podanie wartości przedmiotu zaskarżenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2019r., zatem siedmiodniowy termin na uzupełnienie ww. braków upłynął w dniu 3 września 2019r., jednakże braki te nie zostały usunięte. W konsekwencji skarżący nie dopełnił obowiązku, który nałożył na niego Sąd, działając w oparciu o przepisy prawa, wynikające z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powyższego uznać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, pomimo doręczenia skarżącemu wezwania do usunięcia braków skargi wraz z zakreśleniem terminu i stosownym pouczeniem w tym zakresie, skarżący nie dopełnił ww. obowiązku. Wobec powyższego nie jest możliwe nadanie skardze dalszego biegu. Skargę tę należało zatem odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.