I SA/Kr 97/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu różnicy podatku od towarów i usług stanowiącej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za październik 2012 r. postanawia: 1. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, 2. odrzucić skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 18 grudnia 2018 r. nr [...] odmawiającą zwrotu różnicy podatku od towarów i usług stanowiącego nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym wynikającego z korekty deklaracji VAT-7 za październik 2012 r. złożonej przez podatnika w dniu 31 grudniu 2017 r. w kwocie [...]zł i odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za październik 2012 r. w kwocie [...]zł. Decyzja została przesłana na adres Prezesa Zarządu K. – ul. [...], [...], jednak pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 27 września i 7 października 2019 r. przesyłka nie została odebrana. Pismem z dnia 19 grudnia 2019 r. C. Sp. z o.o. w K. złożyła skargę na powyższą decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W treści wniosku strona skarżąca podała, że zaskarżona decyzja została doręczona dopiero w dniu 12 grudnia 2019 r., a o jej istnieniu prokurent Spółki dowiedział się, gdy zapoznawał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Zdaniem skarżącej Spółki, taki sposób postępowania organu eliminuje z obiegu prawnego funkcje gwarancyjne jakie daje art. 200 Ordynacji podatkowej, gdy przed wypowiedzeniem się strony organ ma już gotową decyzję, co stanowi rażące naruszenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o odrzucenie skargi z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja została wysłana na adres Prezesa Zarządu Spółki - K. G.. Zgodnie bowiem z wpisem do Krajowego Rejestru Sadowego w dniu 4 czerwca 2019 r. skarżącej uchylono nr NIP oraz wykreślono adres siedziby. Z uwagi na brak siedziby, korespondencję doręczano zatem - zgodnie z art. 151a Ordynacji podatkowej na adres prezesa zarządu. Przesyłka zawierająca w/w decyzja została wyekspediowana w dniu 25 września 2019 r. i była dwukrotnie awizowana w dniach 27 września 2019 r. oraz 7 października 2019 r. Organ stwierdził, że z uwagi na niepodjęcie w terminie ww. przesyłki w myśl przepisu art. 150 § 3 Ordynacji podatkowej - została ona uznana za doręczoną w dniu 11 października 2019 r. W związku z tym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi przypadał na dzień 12 listopada 2019 r. Natomiast w dniu 12 grudnia 2019 r. w placówce pocztowej skarżąca nadała przesyłkę zawierającą skargę na powyższą decyzję. Odnosząc się do zawartego we wniosku o przywrócenie terminu twierdzenia Spółki, że zaskarżona decyzja została dostarczona w dniu 12 grudnia 2019 r. organ wyjaśnił, że pismem z dnia 5 listopada 2019 r. strona skarżąca zwróciła się o przesłanie wydanej decyzji. Realizując ten wniosek Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. za pismem z dnia 21 listopada 2019 r. nr [...] przesłał kopię wydanej decyzji. Jednocześnie w piśmie tym zawarto informację, iż oryginał decyzji wysłany został na ręce Prezesa Zarządu K. G., a przesyłka zawierająca tę decyzje była dwukrotnie awizowana w dniach 27 września 2019 r. oraz 7 października 2019 r. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki w dniu 12 grudnia 2019 r. nie została doręczona jej decyzja, a jedynie kopia decyzji, o przesłanie której wnioskowała. Podsumowując Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, że termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upływał 12 listopada 2019 r. Natomiast przesyłka ze skargą nadana została w dniu 19 grudnia 2019 r., a zatem nie została wniesiona w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, to sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem złożony przez stronę skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny, gdyż nie rozpoczął on biegu, a tym samym nie doszło do jego uchybienia. Jak wynika z akt sprawy postępowanie podatkowe zostało zainicjowane przez prokurenta Spółki C. Z. G., który w piśmie z dnia 30 grudnia 2017 r. (k. 2 akt adm.) obok adresu spółki wynikającego z KRS ( ul. [...], [...]) podał, że obecna siedziba Spółki mieści się w K. przy ul. [...]. Wskazany adres organ potraktował jako adres prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 151 §1 O.p. Wskazaną kwalifikację przedmiotowego adresu potwierdziła Spółka w pismach kierowanych do organu (k.39 i k. 48) Z analizy akt sprawy wynika, że w toku postępowania do dnia 18 października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wszelkie pisma kierował na adres Spółki przy ul. [...] w K.. Ostatnimi takimi pismami było postanowienie tego organu z dnia 18 października 2018 r. nr [...] o przedłużeniu terminu zwrotu na rachunek bankowy podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podatkiem od towarów i usług za październik 2012 r. (k. 91 akt adm.) oraz zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie z dnia 18 października 2018 r. nr [...] (k. 88 akt adm.). Natomiast zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym z dnia 22 listopada 2018 r. nr [...] (k. 109 akt adm.) zostało przesłane przez organ I instancji już na adres Prezesa Zarządu skarżącej Spółki K. G. – [...] ul. [...]. Kolejne pisma w toku postępowania przed organem I i II instancji były już kierowane na ww. adres Prezesa Zarządu K. G.. W ocenie Sądu wobec wskazania przez podatnika w toku postępowania innego adresu niż wynikał on z KRS, w sprawie znajdowała odpowiednie zastosowanie art. 146 O.p. w zw. z art. 151 § O.p. Zgodnie z art. 146 § 1 O.p. w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń, lub adresu elektronicznego. Natomiast z godnie z dyspozycją § 2 wskazanego przepisu w razie niedopełnienia obowiązku przewidzianego w § 1, w przypadku doręczania pisma za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do prawidłowego doręczenia skarżącej Spółce zaskarżonej decyzji. Brak było bowiem podstaw do wysłania jej na adres Prezesa Zarządu, skoro w piśmie z dnia 30 grudnia 2017 r. prokurent Spółki jako adres jej siedziby wskazał ul. [...] w K.. Nie ma racji organ twierdząc w odpowiedzi na skargę, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło zgodnie z treścią art. 151a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., zwanej dalej O.p.). W myśl § 1 tego przepisu jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres jej siedziby nie istnieje, został wykreślony z rejestru lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo doręcza się osobie fizycznej upoważnionej do reprezentowania adresata, także wtedy gdy reprezentacja ma charakter łączny z innymi osobami. Jak jednak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 12 listopada 2019 r.) w dniu 25 listopada 2015 r. wpisano do rejestru adres siedziby Spółki przy ul. [...] w K.. Brak jest natomiast w rejestrze informacji, jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że w dniu 4 czerwca 2019 r. wykreślono z rejestru adres siedziby Spółki. W tym dniu wykreślono natomiast NIP Spółki. Oznacza to, że korespondencja do skarżącej Spółki wobec braku wskazania przez nią innego adresu prowadzenia działalności powinna być kierowana na wskazany przez jej prokurenta adres: tj. K., ul. [...]. Korespondencja nie musi być przy tym adresowana imiennie na prokurenta Spółki Z. G., gdyż prokurent nie działa w swoim imieniu, lecz w imieniu Spółki, która jest stroną postępowania. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona Spółce, to termin do wniesienia skargi nie rozpoczął biegu, a tym samym brak było podstaw do jego przywrócenia. Mając zatem powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako niedopuszczalny – jak w pkt 1 postanowienia. Mając z kolei na względzie, że termin na wniesienie skargi rozpoczyna bieg od dnia doręczenia stronie decyzji, brak doręczenia oznacza, że termin ten w ogóle nie rozpoczął biegu, a zatem skarga jako wniesiona przedwcześnie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W związku z tym wniesiona przez skarżącą Spółkę skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – jak w pkt 2 postanowienia. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.