I SA/Kr 976/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego S..C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skarg K.D. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 lutego 2010 r. Nr: [...],[...],[...],[...],[...] w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2003 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień 2014 r. p o s t a n a w i a przyznać na rzecz doradcy podatkowego S..C. o numerze wpisu [...] ul. B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 27.000 zł (słownie: dwadzieścia siedem tysięcy złotych) powiększoną o podatek od towarów i usług w wysokości 6.210 zł (słownie: sześć tysięcy dwieście dziesięć złotych), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 285 zł (słownie: dwieście osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem niezbędnych wydatków poniesionych w niniejszej sprawie Postanowieniami Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2010 roku sygn. akt III SO/Kr 9 do 13/10 przyznane zostało skarżącemu K.D. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego z urzędu. Na tej podstawie Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła do niniejszej sprawy dla skarżącego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego S..C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 19 kwietnia 2011 roku wydał wyrok, którym uchylił zaskarżone decyzje, orzekł, że nie mogą być one wykonane oraz przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz doradcy podatkowego S..C. kwotę 36 000 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Od tego orzeczenia Dyrektor Izby Celnej wniósł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 28 marca 2013 roku wydał wyrok sygn. akt I GSK 1335/11, którym uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2013 roku Sąd I instancji oddalił skargi K.D.. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 roku Referendarz sądowy przyznał mu z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie 66.420 zł oraz kwotę 235 zł tytułem niezbędnych udokumentowanych wydatków. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2013 roku doradca podatkowy S..C. sporządził i wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie pismem procesowym z dnia 6 października 2015 roku pełnomocnik przytoczył dodatkowe uzasadnienie podstawy kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 października 2015 roku oddalił skargę kasacyjną oraz zasądził od K.D. na rzecz Dyrektora Izby Celnej 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na rozprawie w dniu 8 października 20156 roku doradca podatkowy S..C. zgłosił do protokołu wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W dniu 30 października 2015 roku do tut. Sądu wpłynął wniosek doradcy podatkowego S..C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, obejmujących opłatę w wysokości 27.000 zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23% oraz zwrot niezbędnych wydatków na bilety PKP na trasie K – W – K w łącznej kwocie 285 zł w związku z udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pełnomocnik oświadczył jednocześnie, że opłaty będące przedmiotem wniosku nie zostały zapłacone w całości lub w części. Do wniosku załączone zostały bilety PKP na kwoty 150 zł i 135 zł. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) - zwane dalej "rozporządzenie". Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu sprawy w każdej z pięciu połączonych spraw wynosiła powyżej 200.000 zł, zatem kwota wynagrodzenia pełnomocnika będzie wynosiła 27.000 zł (5 spraw x 7.200 zł x 75% = 27.000 zł). Opłata ta została podwyższona o kwotę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie w wysokości 6.210 (27.000 zł x 23%). Ponadto - na podstawie § 4 ust. 1pkt 2 rozporządzenia doradcy podatkowemu przysługuje zwrot niezbędnych, udokumentowanych wydatków, na które w niniejszej sprawie złożyły się koszty przejazdu pełnomocnika na rozprawę przed NSA w dniu 8 października 2015 r. Stosownie do przedłożonych kserokopii biletów PKP doradca podatkowy S C poniósł koszt przejazdu pociągiem z K. do W. w wysokości 150 zł, zaś z W. do K. 135 zł. Zatem łączne udokumentowane wydatki pełnomocnika wyniosły 285 zł. Orzekając o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnika, orzekający uwzględnił także poniesione przez wnioskodawcę niezbędne wydatki we wskazanej wysokości. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.