I SA/Kr 977/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.W. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Małgorzaty Witkowskiej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 czerwca 2016 r. Nr: [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2016 r. p o s t a n a w i a zwolnić skarżącą od kosztów sądowych M.W. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 czerwca 2016 roku Nr: [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2016 r. Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jej utrzymania jest renta powypadkowa w wysokości ok. 1.500 zł objęta zajęciem komorniczym w kwocie ok. 500 zł, zatem do wypłaty pozostaje kwota 1.070 zł. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi nieruchomość o powierzchni 0,83 ha stanowiąca łąki. Strona nie posiada zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca poniosła, że od ponad 14 lat toczą się niezawinione przez nią spory sądowe dotyczące eksmisji, która - mimo wad prawnych - została wykonana w dniu 28 marca 2012 roku. Strona ponosi koszty utrzymania, boryka się z widmem "bruku" i niedostatku. Spory sądowe zrujnowały jej finanse i życie osobiste. Skarżąca przeszła wypadek w pracy – w pracowni mikrobiologicznej i z tego powodu jest na rencie powypadkowej. Cierpi na astmę, a objawy choroby nasilają się w okresie od wiosny do jesieni (alergia, atopia) i zimą (infekcje). Choroba, stres, sprawy sądowe sprowadziły jej życie na poziom przeżycia, bez wakacji, możliwości dalszego kształcenia, dostępu do dóbr kultury, jak również realizacji potrzeb żywieniowych, zwłaszcza przy konieczności specjalnej diety bezglutenowej i bezmlecznej. Strona nie poczyniła żadnych oszczędności, ma zaległości przekraczające kwotę 20 tys. zł. Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje: Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie ponieść kosztów postępowania samodzielnie. Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżąca, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W ocenie orzekającego skarżąca uwiarygodniła w sposób wystarczający, że nie posiada środków na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Jedynym źródłem utrzymania M.W. jest renta powypadkowa, której wysokość po potrąceniach komorniczych wynosi ok. 1.070 zł. Środki w takiej wysokości wystarczają jedynie na pokrycie skromnych kosztów bieżącej egzystencji. Skarżąca nie posiada oszczędności, ani cennych przedmiotów, które mogłyby zostać spieniężone na pokrycie kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu. Jest zadłużona na kwotę ponad 20 tys. zł. W przedstawionej sytuacji poniesienie przez wnioskodawczynię kosztów sądowych mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w jej koniecznym utrzymaniu, a więc grozić zachwianiem sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż nie byłaby ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.