I SA/Kr 98/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego "L" Spółka jawna P.F., P.M. w N. w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego "L" Spółka jawna P. F., P. M. w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. postanawia : - sprzeciw odrzucić - Postanowieniem z dnia 9 maja 2013 r. Referendarz sądowy oddalił wniosek Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego L. Spółka jawna P.F., P. M. w N. o zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem, że przysługuje od niego sprzeciw do WSA w Krakowie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia został doręczony stronie skarżącej w dniu 21 maja 2013 r. Sprzeciw od ww. postanowienia został wniesiony w dniu 29 maja 2013 r. (data stempla pocztowego). Ponieważ nie był on podpisany, strona skarżąca została wezwana o jego podpisanie – brak ten w wyznaczonym przez Sąd terminie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W sprawie postanowienie Referendarza sądowego doręczono stronie skarżącej w dniu 21 maja 2013 r. (wtorek). Siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upływał więc w dniu 28 maja 2013 r. (wtorek). Tymczasem sprzeciw wniesiono do Sądu w dniu 29 maja 2013 r. Został więc on wniesiony po terminie i podlegał odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.