I SA/Kr 982/10

Sygn. akt I SA/Kr 982/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r., sprawy ze skargi S. M., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 24 marca 2010 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji - W piśmie z dnia 24 lutego 2009r. skierowanym do Wójta Gminy S. M. zwrócił się o umorzenie I raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009r. W uzasadnieniu wniosku wskazał że on i żona są osobami starymi i schorowanymi, utrzymują się z niewielkich rent, które przeznaczają na najpilniejsze opłaty jak również zakup lekarstw. S. M. choruje na nowotwór prostaty, cukrzycę oraz chorobę wieńcową serca, natomiast jego żona L.M. cierpi na niedokrwienie serca, żylaki, choroby stawów i kręgosłupa. Do wniosku dołączono następujące dokumenty: kartę informacyjną leczenia szpitalnego, faktury za leki, skierowania na konsultacje medyczne, zaświadczenia lekarskie, zlecenia na zabiegi, rachunki za energię elektryczną, gaz, wodę, ratę kredytu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy (decyzja z dnia 16 lipca 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło do ponownego rozpatrzenia decyzję Wójta Gminy z dnia 20 kwietnia 2009r. odmawiającą umorzenia I raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009r.) decyzją z dnia 30 października 2009r. Wójt Gminy ponownie odmówił L. i S. M. umorzenia I raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009r. w kwocie 102,00 zł. W oparciu ustalenia zawarte w protokole przesłuchania strony, organ stwierdził, że małżonkowie M. są współwłaścicielami działki o powierzchni 0,64 ha, na której znajduje się stodoła i budynek mieszkalny zaopatrzony w wodę, gaz i centralne ogrzewanie, co oceniono jako dobre warunki mieszkaniowe. Źródłem utrzymania małżonków są świadczenia emerytalne w łącznej kwocie 1.357,10 zł miesięcznie. Ponadto podatnicy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe z córką Ż. M. posiadającą gospodarstwo rolne o powierzchni 1,83 ha, dwie krowy mleczne oraz ciągnik rolniczy wraz z podstawowym oprzyrządowaniem. Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 67 § l pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art.67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. O tego rodzaju przesłance "ważnego interesu" można mówić np. w razie znacznego obniżenia zdolności płatniczych dłużnika spowodowanych zdarzeniem losowym (np. powódź, pożar, kradzież lub inne zdarzenie uznane za wyjątkowe). Z "ważnym interesem" możemy mieć do czynienia również wówczas, gdy podatnik znalazł się w trudnej sytuacji życiowej, której nie mógł przewidzieć lub której nie mógł zapobiec, natomiast pod pojęciem "interesu publicznego" należy rozumieć pewną potrzebę, której zaspokojenie powinno służyć zbiorowości lokalnej /mieszkańcom gminy/ lub całemu społeczeństwu. Po dokonaniu oceny materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy organ doszedł do przekonania, iż w przypadku wnioskodawcy w ostatnim czasie nie wystąpiły okoliczności, które można byłoby określić jako "ważny interes podatnika", ani też nie występują przesłanki o charakterze "interesu publicznego". W ocenie organu załączone do wniosku dokumenty odzwierciedlające świadczenia medyczne wydane zostały przez lekarzy Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej, co jednoznacznie wskazuje na fakt, że podatnicy korzystają z publicznej (bezpłatnej) służby zdrowia. Przedstawione faktury wystawione są natomiast bądź na leki refundowane, za które podatnicy płacą niewielkie kwoty, bądź na leki np. przeciwgrypowe, nie mające związku ze schorzeniami, na które powołuje się podatnik. Dodatkowo zaświadczenia lekarskie nie wskazują wcale na to, że wnioskodawca cierpi na chorobę nowotworową. Ponadto zważono, że w świetle wyjaśnień samej strony, grunt należący do córki jest uprawiany i przynosi plony np. zboże, ziemniaki, buraki. Również krowy mleczne przynoszą wymierną korzyść materialną. Nie podano jednak przy tym dochodu, jaki niewątpliwie osiąga się ze sprzedaży mleka. Organ podatkowy zwrócił uwagę na fakt, że w razie zaprzestania uprawy gruntu, istnieje możliwość wydzierżawienia zarówno gospodarstwa rolnego jak i części gruntu, a tym samym uzyskania z tego tytułu środków pieniężnych. W tym stanie rzeczy stwierdzono, że wskutek uiszczenia podatku wnioskodawca nie pozostanie bez środków do życia i nie będzie zmuszony korzystać z pomocy społecznej, ponieważ kwota uprawniająca do korzystania ze środków pomocy społecznej nie może przekraczać 351,00 zł. dochodu miesięcznego go na osobę. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie, w którym S. M. starał się wykazać, że umorzenie podatku jest zasadne. Podatnik ponownie wskazał na okoliczności, które jego zdaniem przemawiają za umorzeniem podatku, a miały zostać pominięte przez organ I instancji. W szczególności dotyczą one sytuacji zdrowotnej i finansowej rodziny. Kolejno, w dniach 28 stycznia 2010r. i 15 lutego 2010r. odwołujący się złożył dwa pisma uzupełniające wraz załącznikami, dokumentującymi że zarówno on jak i jego żona od 2003r. są chorzy. Ponadto przedstawił rachunki za prąd, gaz i węgiel. Decyzją z dnia 24 marca 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzupełniając argumentację zawartą w decyzji z dnia 30 października 2009r. wyjaśniono, iż decyzja podjęta w trybie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia którejkolwiek lub obu łącznie ustawowych przesłanek dotyczących ważnego interesu podatnika, czy interesu publicznego, nie nakłada zatem na organ automatycznego obowiązku orzeczenia zgodnie z oczekiwaniem wnioskodawcy. Znamiennym dla tego typu postępowań jest, iż kontrola tego rodzaju decyzji obejmuje więc samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania przewidzianego prawem wyboru będącego "uznaniem administracyjnym". Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się zatem do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. Przypomniano również, że ulgi w spłacie należności stanowią - aczkolwiek dopuszczone przez ustawodawcę i niezbędne z punktu widzenia kompletności systemu podatkowego - jednak odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Dlatego też równie wyjątkowy charakter muszą mieć okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych. Odnosząc powyższe uwagi do stanu sprawy stwierdzono, iż stan faktyczny, został przez organ ustalony w sposób wyczerpujący i pełny. Organy odniosły się do wszelkich twierdzeń odwołującego się i oceniły wszystkie podane przez niego argumenty. Postępowanie było prowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Za prawidłowe Kolegium uznaje stanowisko organów, iż sytuacja materialna odwołującego się nie przesądza automatycznie o konieczności skorzystania z ulgi w postaci umorzenia, czy rozłożenia na raty wynikającej z treści art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynikać miałoby, że przed jej wydaniem organ podatkowy dokładnie i rzetelnie zbadał sytuację finansową i osobistą podatnika i jego rodziny. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S.M. zarzucił organom niedostateczne zbadanie stanu faktycznego sprawy, co skutkowało wydaniem oderwanego od jego sytuacji osobistej i materialnej rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego postępowanie organów prowadzone było jedynie dla uzasadnienia z góry postawionej tezy. Podatnik podkreślił, że część twierdzeń zawartych w uzasadnieniach rozstrzygnięć organów jest tak rażąco sprzeczna ze stanem faktycznym, że uzasadniać może zarzut pomówienia. Zwrócono przy tym uwagę, że wszelki doniosłe w sprawie okoliczności, które opisano we wniosku oraz odwołaniu zostały szczegółowo potwierdzone przedłożonymi dokumentami źródłowymi. Skarżący wyjaśnił również, że bezprawne w jego ocenie działania Wójta Gminy stały się powodem skierowania przezeń do Prokuratury zawiadomienia o popełnieniu przez osobę sprawującą ten urząd przestępstwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji (postanowień) z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c cytowanej ustawy). Sąd administracyjny stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji (postanowienia) w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § pkt 2 ustawy). Sąd rozstrzyga – w myśl art. 134 § 1w/w ustawy – w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze, jak również stwierdzić nieważność mimo, że skarżąca wnosiła o jego uchylenie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006, str. 299). Oznacza to, że Sąd bierze pod uwagę każde naruszenie prawa, także to nieobjęte zarzutami skargi. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r.., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przepis ten wskazuje na przesłanki umorzenia zaległości podatkowej tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Użyty w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej spójnik "lub" oznacza zaś, że obie wymienione przesłanki mają charakter równorzędny. Jeżeli zatem organ podatkowy stwierdzi wystąpienie przypadków mieszczących się w hipotezie tej normy prawnej, może zastosować uznanie administracyjne. Do organu podatkowego należy wtedy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia, przy czym odmawiając umorzenia zaległości podatkowej organ powinien w sposób szczegółowy, wnikliwy, oparty o zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz logiczny uzasadnić dlaczego nie załatwił sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony. Ocena, czy przesłanki umorzenia istnieją w konkretnej sprawie, może być zatem dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (art. 122 Ordynacji podatkowej) – por. wyrok NSA z 16 stycznia 2002r., sygn. akt III SA 2302/00, LEX nr 53606). Nie budzi wątpliwości, że ocena ta musi odnosić się do aktualnej sytuacji wnioskodawców, tj. sytuacji istniejącej w dniu wydania decyzji. Zatem w pierwszej kolejności powinnością Sądu było zbadania, czy w rozpoznawanej sprawie zostały dokładnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne. Organ podatkowy I instancji w swojej decyzji stwierdził, że cyt. "na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy podjął wszelkie niezbędne działania mające na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy jak sytuacja materialna, rodzinna, zdrowotna". Jednakże akta sprawy nie potwierdzają zasadności takiego stanowiska. Wydając ponownie decyzję odmowną organ I instancji oparł się na dwóch dokumentach: protokole przesłuchania strony w sprawie warunków socjalno-bytowych z dnia 26 marca 2009r. oraz zaświadczeniu o stanie posiadania (potwierdzają to załączniki do pisma Wójta Gminy z dnia 26 listopada 2009r., za którym to, działając w trybie art. 227 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy I instancji przesłał odwołanie skarżącego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego). Należy przy tym podkreślić, że protokół przesłuchania skarżącego S.M. w charakterze strony został sporządzony w dniu 26 marca 2009r. a więc jeszcze przed wydaniem w dniu 20 kwietnia 2009r. wcześniejszej decyzji odmawiającej umorzenia I raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009r., która została następnie uchylona z powodu niepełnego zbadania sytuacji życiowej wnioskodawcy. Na podstawie analizy przekazanych Sądowi akt sprawy wnosić należy, że organ podatkowy nie przeprowadził żadnego dodatkowego postępowania dowodowego w sprawie, albowiem w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek innych dowodów, które wskazywałyby, że takie postępowanie zostało przeprowadzone. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy odwołał się do pewnych ustaleń faktycznych, które nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Między innymi organ stwierdził, że cyt. "P. Ż. M. posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 1,83 ha, 2 krowy, ciągnik i podstawowy sprzęt rolniczy. Jak wniosła do protokołu przesłuchania strony, grunt jest uprawiany i przynosi plony np. zboże, ziemniaki, buraki. Również krowy mleczne przynoszą wymierną korzyść". Jednakże protokół przesłuchania strony z dnia 26 marca 2009r. tego rodzaju ustaleń nie zawiera. Protokół został spisany ze S. M. i przez niego podpisany i z jego treści w żaden sposób nie wynika, że przy tej czynności procesowej uczestniczyła Ż. M., składając wyjaśnienia, na które powołano się w decyzji. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że analiza treści protokołu przesłuchania strony świadczy o tym, iż czynność ta została przeprowadzona w bardzo pobieżny sposób. Organ podatkowy I instancji ograniczył się tylko i wyłącznie do odebrania lakonicznych wyjaśnień od strony. Organ podatkowy I instancji dopuścił się również naruszenia zasady swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie sformułowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej, czego jaskrawym przykładem jest dowodowa ocena przedstawionych przez skarżącego faktur na zakupione leki. W sytuacji, gdy takie faktury zostały przedstawione, w których jest wykazana kwota, która została zapłacona, wskazywanie, że "przedstawione faktury wystawione są na leki refundowane, za które podatnicy płacą niewielkie kwoty" nijak się ma do rzetelnej oceny przedstawionych w tym zakresie dowodów – organ przecież dysponował faktycznymi kwotami zapłaconymi za leki i do nich powinien się odnieść. Nie można również zgodzić się z oceną, że przedstawione faktury dotyczą leków przeciwgrypowych, niedotyczących absolutnie schorzeń, na które powołano się we wniosku. Nawet pobieżna analiza przedstawionych przez skarżącego faktur wystarczy do stwierdzenia, że leki przeciwgrypowe stanowią znikomą część zakupionych lekarstw. Uzasadnienie faktyczne decyzji musi opierać się na rzetelnej ocenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu organ podatkowy takiej rzetelnej oceny dowodów nie przeprowadził, dlatego też nie można uznać za uzasadniony i uprawniony końcowy wniosek wynikający z tej oceny, a sprowadzający się do konkluzji, że wymienione dowody nie potwierdzają chorób w tym choroby nowotworowej skarżącego i sytuacji zdrowotnej podanej w uzasadnieniu wniosku. Skarżący w odwołaniu oraz w dwóch pismach uzupełniających wskazywał, że uzasadnienie decyzji organu podatkowego I instancji zawiera ustalenia, które nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Między innymi podnosił, że córki Ż. nie było w domu w czasie spisywania protokołu i nie wypowiadała się oraz nie podpisywała żadnego zeznania. Zakwestionował również zawarte w uzasadnieniu decyzji ustalenia, co do dochodowości posiadanego gospodarstwa rolnego oraz gospodarstwa córki, wskazując, że z powodu choroby ani on ani żona nie są w stanie pracować w gospodarstwie. Córka także nie ma czasu zajmować się gospodarstwem z uwagi na obowiązki związane ze studiowaniem. Załączył także szereg dokumentów w tym zaświadczeń lekarskich o swoim stanie zdrowia i małżonki. Organ odwoławczy nawet nie podjął próby weryfikacji ustaleń podanych w decyzji organu podatkowego I instancji i nie odniósł się w żadnym fragmencie uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia do podniesionych w odwołaniu zarzutów, poświęcając za to wiele miejsca ogólnym i teoretycznym rozważaniom, co do charakteru decyzji podejmowanej w trybie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Za nieuprawnione należy uznać stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu, że stan faktyczny został przez organ I instancji ustalony w sposób wyczerpujący i pełny, szczególnie w sytuacji, gdy w odwołaniu właśnie przyjęty stan faktyczny i jego ocena była przez skarżącego mocno kontestowana i jak wcześniej wykazano ustalenia na które powoływał się organ nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Powinnością organu odwoławczego było dokonanie kontroli poprawności przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji w szczególnie w kontekście podniesionych w odwołaniu oraz w pismach uzupełniających zarzutów. W ocenie Sądu organ odwoławczy takiej kontroli nie przeprowadził, a stwierdzenie, że przebieg i wyniki postępowania dowodowego zostały opisane w uzasadnieniu faktycznym rozstrzygnięcia z przywołaniem konkretnych dowodów i okoliczności nie znajduje żadnego potwierdzenia w zebranych dowodach oraz w treści uzasadnienia faktycznego przedstawionego przez organ podatkowy I instancji. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne załatwienie sprawy, a nie tylko kontrola samego rozstrzygnięcia organu I instancji. Ograniczenie się organu odwoławczego do stwierdzenia, że ustalenia dokonane przez organ I instancji są prawidłowe, narusza zasadę dwuinstancyjności określoną w art. 127 Ordynacji podatkowej szczególnie w sytuacji ewidentnego naruszenia przez ten organ zasady prawdy obiektywnej (por. wyrok WSA z dnia 9 listopada 2009r., sygn. akt I SA/Po 1044/07). W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jak również decyzja organu I instancji nie są zgodne z prawem. Podjęte bowiem zostały z naruszeniem przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy. Stwierdzone uchybienia w wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, czynią nieuzasadnionym stwierdzenie, że organy wykazały w sposób dostateczny i przekonywujący, brak ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, co jest warunkiem koniecznym merytorycznej oceny zasadności wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej na podstawie art. 67a § Ordynacji podatkowej. Tym samym nie uzasadniały wydanych w sprawie negatywnych rozstrzygnięć. W tym względzie ogólność i lakoniczność stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji uniemożliwia ustalenie, czy w sprawie nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Prowadzi to do wniosku o naruszeniu przepisów art. 67a § 1, art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1pkt 6 i § 4 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpatrując sprawę organy podatkowe przeprowadzą postępowanie wyjaśniające zmierzające do kompleksowego i pełnego ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Poczynione ustalenia - aktualne w dacie rozstrzygnięcia – stanowić będą następnie przedmiot oceny organów podatkowych z punku widzenia istnienia lub nieistnienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego wskazanych w art. 67a Ordynacji podatkowej, która znajdzie uwidocznienie w uzasadnieniach sporządzonych zgodnie z wymogami określonymi w art. 210 § 4 w związku z art. 124 Ordynacji podatkowej. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji decyzji.