I SA/Kr 982/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w 22 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 kwietnia 2015 r. , nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie I.B.zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 kwietnia 2015 r. , nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. W skardze tej sformułowano jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez pozbawienie skarżącej i jej rodziny środków utrzymania. Na uzasadnienie powyższego skarżąca wskazała, że prowadzi wspólne ze współmałżonkiem gospodarstwo domowe i wspólnie utrzymuje małoletnią córkę. Jedynym źródłem utrzymania rodziny jest prowadzona działalność gospodarcza. Nadto nadmieniła , że nie posiada żadnych oszczędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni nie wskazała na konkretne okoliczności, z których wnikałoby, że możliwe jest zaistnienie niebezpieczeństw wymienionych w analizowanym przepisie, czyli niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności nie sposób uznać za wystarczającą przesłankę umożliwiającej sądowi wstrzymanie wykonania decyzji ogólnego stwierdzenia skarżącej, że wykonanie decyzji doprowadzi do pozbawienia jej rodziny środków utrzymania. Skarżąca bowiem w żaden sposób nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić może do wyrządzenia jej rodzinie znacznej szkody bądź pociągnie za sobą trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wymieniono jedynie ogólnie źródło utrzymania i brak oszczędności, nie przedstawiając swojej sytuacji finansowej jak i majątkowej nie wspominając o przedstawieniu w tym zakresie stosownych dokumentów. Ponadto z treści wniosku nie wynika natomiast, aby zaistniały szczególne okoliczności związane z koniecznością ponoszenia przez skarżącą innych, nietypowych kosztów, takich jak chociażby koszty leczenia bądź rehabilitacji, których nieuiszczenie w określonym terminie mogłoby pociągnąć za sobą negatywne i nieodwracalne następstwa. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami, egzekucja administracyjna, podobnie z resztą jak egzekucja roszczeń o charakterze cywilnoprawnym, prowadzona musi być w sposób niepozbawiający dłużnika pewnego minimum egzystencjalnego. W tym celu ustawodawca wprowadził w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji szereg ograniczeń i wyłączeń spod egzekucji ( art. 8 powołanej ustawy i następne). Ponadto w art. 7 § 2 ustawy nałożono na organ egzekucyjny obowiązek wyboru środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. Wykonanie zaskarżonej decyzji może zatem pogorszyć sytuację materialną rodziny skarżącego w odczuwalny przez nią sposób, jednakże nie pozbawi jej całkowicie środków utrzymania. Należy również zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 października 2011r., II GSK 2001/11). Z uwagi na powyższe Sąd, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.