I SA/Kr 985/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. N. reprezentowanego przez adwokata I. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17 kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w 4 i 5 roku wypłaty płatności postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu. W dniu 26 maja 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym w K. – 22 maja 2009 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynęła skarga J. N. reprezentowanego przez adwokata I. K. na decyzję z dnia 17 kwietnia 2009 r., nr [...]w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w 4 i 5 roku wypłaty płatności. Z uwagi na treść art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zgodnie z którym w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty, pełnomocnik skarżącego pismem datowanym na dzień 16 lipca 2009 r. został wezwany o uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu 30 lipca 2009 r., na co wskazuje dowód potwierdzenia odbioru znajdujący się w aktach sprawy. Pomimo wezwania pełnomocnik skarżącego nie udzielił w terminie wymaganej informacji, od której zależało ustalenie prawidłowej wysokości wpisu w niniejszej sprawie, jednakże w dniu 14 sierpnia 2009 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, uzupełniony następnie pismem z dnia 6 października 2009 r. W uzasadnieniu wniosku adwokat I. K. stwierdziła, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy, albowiem domownicy nie przekazali mu informacji o konieczności wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, co zostało ujawnione w dniu 12 sierpnia 2009 r., a z przekazanej uprzednio pełnomocnikowi decyzji, będącej przedmiotem zaskarżenia nie wynika kwota zaskarżenia. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wskazał, że zaskarżona decyzja nie obejmuje "należności pieniężnej", od której można by naliczyć wpis stosunkowy na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym norma wyrażona w przepisie art. 215 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma, zdaniem pełnomocnika, zastosowania w niniejszej sprawie. Jednakże z ostrożności procesowej adwokat I. K. wskazała, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 10.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy podnieść, że niezasadne jest stanowisko pełnomocnika skarżącego, iż do skargi na decyzję w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w 4 i 5 roku wypłaty płatności nie ma zastosowania art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.). W myśl cytowanego przepisu w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim zgodnie z treścią art. 230 § 2 cytowanej ustawy jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi kwota wstrzymanej raty przyznanej uprzednio, na mocy odrębnej decyzji, płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w 4 i 5 roku wypłaty tej płatności. Zatem niewskazanie przez skarżącego w skardze, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wartości przedmiotu zaskarżenia stanowił brak formalny skargi, który strona zobowiązana była usunąć na wezwanie Sądu z dnia 16 lipca 2009 r. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Stosownie natomiast do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy, przy czym pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w terminie ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z treści wyżej przytoczonych uregulowań wynika, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.) W niniejszej sprawie żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca. Za taką nagłą, niezależną od strony i nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie sposób uznać wskazywaną przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, iż domownicy nie przekazali mu informacji o telefonie pełnomocnika. Ponadto obowiązkiem pełnomocnika było podjęcie więcej niż jednej próby kontaktu z klientem, zwłaszcza w sytuacji, gdy zbliżał się koniec terminu wyznaczonego do usunięcia braków formalnych skargi. Tymczasem z pism adwokat I. K. nie wynika, by były z jej strony kolejne próby kontaktu ze skarżącym. W odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron należy przyjąć, że osoby te są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999r., sygn. akt I SA/Gd 745/98). Poza tym skargę w niniejszej sprawie sporządzała i wnosiła adwokat I. K., która już na tym etapie winna mieć świadomość konieczności wskazania w tym właśnie piśmie wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne wartości przedmiotu zaskarżenia. Uznać zatem należy, że ani pełnomocnik skarżącego, ani sam skarżący nie wykazali przesłanek dla przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi, zatem należało orzec jak w sentencji.