I SA/Kr 988/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.R.o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za bezzasadne postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia - W.R. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 maja 2013 r. w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za bezzasadne. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wynika, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295 – 296). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji (postanowień) unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy więc tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1534/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wskazuje w związku z tym, że wydając zaskarżone postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej (podobnie jak organ I instancji) dokonał jedynie oceny zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W drodze zaskarżonego postanowienia nie zostały nałożone na skarżącego żadne obowiązki. Postanowienie to nie nosi zatem znamion wykonalności. W konsekwencji, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia będącego przedmiotem zaskarżenia nie może być uwzględniony. Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że nawet gdyby przyjąć, że zaskarżone postanowienie nosi znamiona wykonalności, to wniosek skarżącego nie zawiera uzasadnienia, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia – niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze ww. okoliczności, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.