I SA/Kr 990/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne - skargę oddala - Na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 6 kwietnia 2017 r. Prezydent Miasta K. prowadzi postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania od J. D. zaległości z tytułu opłaty dodatkowej powstałej w związku z nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania w K. w dniach 2 stycznia i 22 października 2013 r. W dniu 2 maja 2017 r. zobowiązany złożył pismo zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako zarzuty do ww. postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2017 r. Prezydenta Miasta K. uznał wniesiony zarzut w zakresie: "nieistnienie obowiązku", "prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny" oraz "niespełnienie w tytułu wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym – wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy" za nieuzasadniony. W zażaleniu na przedmiotowe postanowienie skarżący podał, że nie zgadza się z powyższym orzeczeniem. Zarzucił: przedawnienie rzekomo egzekwowanego zobowiązania podatkowego; błędne wskazanie jako wierzyciela Prezydenta Miasta K. zamiast M. sp. z o.o.; brak podstaw prawnych do egzekwowania przez spółkę prawa handlowego należności w trybie administracyjnym. W uzasadnieniu podał w szczególności, że działający w sprawie organ egzekucyjny – Prezydent Miasta K. ukrywa stosowaną w sprawie procedurę, stosuje uproszczenia i nie wyjaśnia istotnych w sprawie okoliczności. Wskazał także, że dochodzenie w postępowaniu należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w K. w dniu 2 stycznia 2013 r. jest nieuzasadnione, albowiem postój samochodu w tym dniu został opłacony w parkomacie (skarżący podał jego numer, jak równie numer biletu). Skarżący zaprzeczył również, aby w dniu 22 października 2013 r. w bliżej nieokreślonym miejscu i zatajonej przez Prezydenta Miasta K. porze parkował samochodów o nr rej [...] Końcowo skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia i nakazanie Prezydentowi Miasta K. zwrotu wyegzekwowanych należności wraz z kosztami, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta K. oraz dopuszczenie dowodów zgromadzonych w sprawie przez organ złożonych przy piśmie z dnia 1 maja 2017 r. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2017 r. SKO w K. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium zacytowało szereg mających w sprawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej "u.d.p.", i stwierdziło, że niewątpliwie organem egzekucyjnym właściwym w przedmiotowej sprawie jest Prezydenta Miasta K., występujący równocześnie w roli wierzyciela. W związku z podnoszonymi przez stronę wątpliwościami, Kolegium wskazało na istniejący w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że Zarządca Dróg Miejskich (w sprawie Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu) jako komunalna jednostka budżetowa, za pomocą której prezydent miasta wykonuje swoje obowiązki zarządcy dróg miejskich może występować w charakterze wierzyciela w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Jednostka ta wywodzi bowiem wszystkie swoje kompetencje od Prezydenta, nie posiadając odrębnych, samodzielnych uprawnień. Zwróciło także uwagę, że podmiot o nazwie M. sp. z o.o., który zdaniem zobowiązanego jest wierzycielem powstał w styczniu 2014 r., a więc po powstaniu zaległości z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w 2013 r. Wykonywane przez spółkę zadania, nie czynią z niej wierzyciela w zakresie zaległych opłat dodatkowych (którym pozostaje Prezydent Miasta K.). Odnosząc się do kwestii wszczęcia egzekucji administracyjnej, Kolegium zwróciło uwagę, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności dłużnikowi zajętej wierzytelności (czyli w sprawie mBankowi S.A.) za pomocą systemu informatycznego nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2017 r. Skarżącemu doręczenie tytułu wykonawczego nastąpiło w dniu 28 kwietnia 2017 r. W ocenie Kolegium organ I instancji wykazał istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w tym fakt parkowania pojazdu należącego do J. D. o nr rej. [...] w sferze płatnego parkowania w dniach 2 stycznia 2013 r. (g. 14:41, strefa [...], ul. [...] w K.) i 22 października 2013 r. (g. 13:29, strefa [...], ul. [...] w K.) bez uiszczenia wymaganej opłaty (w aktach sprawy znajduje się dokumentacja, w tym fotograficzna potwierdzająca powyższy fakt, pozwalająca na ustalenie stanu faktycznego, z którego organ I instancji wywodzi obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej). Organ II instancji podał, że wbrew twierdzeniom zobowiązanego, z dokumentacji zdjęciowej wynika, że w dniu 2 stycznia 2013 r. opłata za parkowanie w strefie płatnego postoju nie została prawidłowo uiszczona. Z dokumentacji zdjęciowej wynika, że opłata za postój w ww. dacie została uiszczona za czas postoju do godz. 11:54, tymczasem kontrola dokonana o godz. 14:32 i 14:41 potwierdziła brak aktualnego biletu potwierdzającego uiszczenie należnej opłaty za dalszy czas postoju. W dniu 22 października 2013 r. skarżący w zaparkowanym pojeździe zostawił kartę parkingową osoby niepełnosprawnej. Pojazd skarżącego nie został jednak zaparkowany na tzw. kopercie czyli miejscu specjalnie wyznaczonym dla osób niepełnosprawnych pozwalającym na skorzystanie z zerowej stawki opłat dla tych osób. W ocenie Kolegium nie istnieją na gruncie niniejszej sprawy wątpliwości co do istnienia obowiązku objętego spornym tytułem wykonawczym, a zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jest wystarczający. Nie można zarzucić organowi braku dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności, dotyczących istnienia obowiązku i osoby zobowiązanej. Analizując treść tytułu wykonawczego, Kolegium stwierdziło, że zawiera on wszystkie niezbędne elementy, został sporządzony prawidłowo zgodnie z wymogami określonymi w art. 27 u.p.e.a. W skardze na postanowienie SKO w K., skarżący podniósł, że wyegzekwowane roszczenia uległy przedawnieniu – jedno z dniem 2 stycznia 2016 r. i drugie z dniem 22 października 2016 r. Egzekucję przeprowadzono w dniu 25 kwietnia 2017 r. Z ostrożności procesowej skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości wystawionych tytułów wykonawczych. 2. uchylenie w całości tytułu egzekucyjnego złożonego tylko w mBanku dnia 25 kwietnia 2017 r. jako posiadającego istotne wady. Skarżący zarzucił w szczególności, że Prezydenta Miasta K. uruchomił podwójną egzekucję na podstawie jednego tytułu wykonawczego – który nie opisuje zupełnie dwukrotnego parkowania samochodu w strefie wymagającej opłacenia. 3. formalne uchylenie całkowicie niezrozumiałych "w tych procedurach administracyjnych" wydanych w sprawie postanowień. Skarżący podniósł, że o czasie parkowania w dniu 2 stycznia 2013 r. samochodu [...] dowiedział w się z postanowienia Prezydenta Miasta K. (bez podania miejsca parkowania). Dopiero SKO podało, że egzekucja dotyczy parkowania w strefie parkowania [...] na ul. [...] i w strefie [...] na ul. [...]. Skarżący zaprzeczył, aby pozostawił w dniu 22 października 2017 r. zaparkowany samochód na ul. [...] w K.. Stwierdził, że dopóki Kolegium nie ujawni zdjęć, ich autora, są to oświadczenia gołosłowne. Skarżący podniósł także, że zaskarżonemu postanowieniu zarzuca, że w sposób nieuprawniony przywołuje wyrok WSA w Poznaniu (sygn. akt III SA/Po 149/10), który dotyczy całkowicie innej osądzonej sprawy, zaś w Polsce funkcjonuje system prawny wyłączający ze stosowania precedensowe orzeczenia. Podsumowując skarżący stwierdził, że tytuł egzekucyjny przywołujący dwukrotnie ten sam tytuł wykonawczy nie może się ostać. Sprzeciwił się egzekucji polegającej na zagrabieniu pieniędzy z konta bankowego bez rzeczowego opisania tytułu tej egzekucji i bez możliwości merytorycznego wyjaśnienia źródła. W piśmie z dnia 11 października 2017 r. skarżący podał, że tytuł wykonawczy, na którym potem organ ten osnuł tytuł egzekucyjny jest jeden, opisuje wierzytelność na kwotę 50 zł, ale nie podaje za co wierzytelność nalicza. Na tytule wykonawczym brak jest oznaczenia uprawnionego organu do wystawienia takiego tytułu, jest tylko podpis autora tego tytułu i potwierdzenie, że Prezydent przyjął tytuł wykonawczy do egzekucji. Skarżący zaznaczył, że domaga się przedstawienia dowodów, że w dniu 22 października 2013 r., o godz. 13:29 samochód o nr rej. [...] parkował na ul. [...] w K. i że był pozostawiony na wyznaczonym miejscu do płatnego parkowania. Odpowiadając na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie SKO w K. zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w zakresie opłat dodatkowych z tytułu niezapłaconego postoju w strefie płatnego parkowania. Wniesione przez skarżącego zarzuty w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego wyznaczają granice niniejszej sprawy. Stosownie do treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W sprawie zgłoszone przez skarżącego zarzuty dotyczyły: 1) nieistnienia obowiązku, 2) prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 3) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Sąd wskazuje, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. W ciągu siedmiu dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, zobowiązany może zgłosić zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Po upływie tego terminu nie jest dopuszczalne zgłaszanie przez zobowiązanego nowych zarzutów, uzupełnianie zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując ich nowe podstawy faktyczne lub prawne. Występuje tzw. petryfikacja zarzutów. Zarówno organ jak i Sąd związani są granicami jakie wyznaczają zgłoszone we właściwym czasie zarzuty. A zatem podniesiony dopiero na etapie zażalenia zarzut przedawnienia, nie powinien podlegać ocenie przez SKO w K., czy na obecnym etapie postępowania przez Sąd. Mimo to Sąd zaznacza, że stosownie do treści art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych opłaty, o których mowa w art. 40 ust. 3, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1 (dotyczący właśnie opłaty dodatkowej – przyp. Sądu), oraz kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 i art. 40 ust. 12, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie natomiast do treści art. 40d ust. 3 u.d.p. obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. W rozpoznanej sprawie opłaty powinny zostać uiszczone w 2013 r. A zatem w 2017 r. wierzyciel był uprawniony do dochodzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej, gdyż ww. pięcioletni termin przedawnienia jeszcze nie upłynął. Odnosząc się do wniesionych przez skarżącego zarzutów na postępowanie egzekucyjne, Sąd zauważa, że problematykę opłat związanych z pozostawieniem pojazdów w strefie płatnego parkowania reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W przepisie art. 13 ust. 1 u.d.p. zawarto ogólną regułę, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) – art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p., za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty, określa sposób ich pobierania. Może także może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi (art. 13b ust. 4). Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku wszystkich dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5). Opłaty za parkowanie są natomiast dochodami gminy (art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2006 r. o finansach publicznych; art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Z powyższych zapisów wynika więc, że w rozpoznanej sprawie organem egzekucyjnym był Prezydent Miasta K., występujący równocześnie w roli wierzyciela. Z powyższych przepisów wynika także, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem konieczna (ani wręcz dopuszczalna) jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Okoliczność, iż przepisy u.d.p. stwierdzające, że przedmiotowe opłaty są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane lub określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Zaistnienie okoliczności faktycznej, jaką jest nieuiszczenie opłaty parkingowej skutkuje obowiązkiem zapłaty opłaty dodatkowej w określonej wysokości. Należy zaznaczyć, że sporządzane przez inkasentów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem jest dla korzystającego z drogi dodatkową informacją o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Dla uznania takiego zawiadomienia za dowód w sprawie, nie jest niezbędne nadanie im statusu dokumentu urzędowego. Wystawienie takiego zawiadomienia pozostaje bez znaczenia dla istnienia obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 319/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). A zatem, w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Jak wskazał WSA w Gliwicach w ww. wyroku, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podziela, za takim rozumieniem wskazanych przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia założenie racjonalności prawodawcy, wykładnia logiczna i celowościowa. Należy przede wszystkim podkreślić, iż istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji, prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu). Sama opłata dodatkowa nie jest też karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty (ww. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 listopada 2015 r.; podobnie w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie z dnia 23 lutego 2011 r., I SA/Sz 952/11 oraz w Warszawie z dnia 28 września 2012 r., VII SA/Wa 1186/12; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu podnieść należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i literaturze przedmiotu zgodnie przyjmuje się, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu, albo jego posiadacza – w przypadku leasingu, a kierowanie egzekucji właśnie do niego opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu (posiadacz) jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest zaś założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie. Uznaje się także, że organ egzekucyjny nie jest przy tym zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu, ponieważ na prowadzenie tego postępowania nie pozwala mu art. 29 § 1 u.p.e.a., zakazujący organowi badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tego powodu organ egzekucyjny ma prawo domniemywać co do zasady, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel pojazdu, a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego z samochodu). Organ jest wobec tego uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku, wskazując faktycznego użytkownika samochodu. To na właścicielu pojazdu spoczywa zatem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07; 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1513/08 i 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 869/09 i I OSK 868/09; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 319/15; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie należnych opłat od tej osoby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 198/10; dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznanej sprawie właścicielem pojazdu był skarżący, zatem to na nim spoczywał obowiązek zapłaty za parkowanie. Jak to już zostało wyżej wskazane obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a stosowane wezwania tego obowiązku nie konstytuują. Mają jedynie znaczenie dowodowe. Znajdujące się więc w materiale dowodowym zawiadomienia opatrzone zindywidualizowanymi numerami, wskazujące konkretne dni i godziny parkowania oraz miejsca postoju w strefie płatnego parkowania wyznaczonej znakiem drogowym D-44 dają podstawę do przyjęcia, że obowiązek rzeczywiście powstał. Z powodów wyżej opisanych Sąd stwierdził, że prawidłowo organ odwoławczy ocenił, iż zarzut nieistnienia obowiązku jest niezasadny. Obowiązek powstał ex lege, a zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na stwierdzenie istnienia tego obowiązku. Prawidłowość dokonanej przez organy oceny potwierdza także znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja zdjęciowa. Sąd zauważa także, że tytuł wykonawczy z dnia 6 kwietnia 2017 r., nr [...], zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 27 u.p.e.a. W szczególności w części E określono jakich należności pieniężnych dotyczy egzekucja i kiedy one powstały. Mając na uwadze ww. okoliczności, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).