I SA/Kr 992/13

|Sygn. akt I SA/Kr 992/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 września 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r., sprawy ze skargi S. S. i M. G.-S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 20 maja 2013r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r., I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących koszty postępowania w kwocie 100 zł ( sto złotych). Decyzją z dnia 5 stycznia 2013 r. Prezydent Miasta K. ustalił M. M.G.-S. i S.S. wysokość podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 185 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy zakwestionowali ustalenie podatku za garaż według stawki właściwej dla "pozostałych budynków lub ich części". Powołując się na wykładnię Naczelnego Sądu Administracyjnego podali, że garaż, który ma z mieszkaniem jedną wspólną księgę wieczystą jest opodatkowany tak jak mieszkanie, natomiast garaż, który ma ustanowioną odrębną księgę wieczystą jest opodatkowany według wyższej stawki podatkowej. Podatnicy wskazali, że ich garaż i mieszkanie posiadają jedną księgę wieczystą, a garaż nie jest wykorzystywany na inne cele niż mieszkalne. Decyzją z dnia 20 maja 2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zacytował szereg przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej "u.p.o.l.". Wskazał ponadto, że z treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., nr 193, poz.1287 ze zm.) wynika, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy podał, że z zawiadomienia o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków oraz złożonej przez podatników "informacji o nieruchomościach osób fizycznych" wynika, że podatnicy nabyli lokal mieszkalny nr [...] położony w K. przy ul. U. o pow. 61,11 m2 wraz z wolnostojącym garażem (zabudowa szeregowa garaży) o pow. 16,13 m2 oraz z udziałem w gruncie o pow. 5895 m2 wynoszącym 11/1000 części, tj. 64,85 m2. Odnosząc się do zarzutu podatników dotyczącego zasadności zastosowania do opodatkowania garażu stawki jak dla budynków pozostałych, Kolegium wskazało, że wolnostojący garaż nie jest częścią budynku, nawet jeżeli objęty jest tą samą księgą wieczystą. W konsekwencji garaż ten nie może zostać opodatkowany stawką przewidzianą w §1 ust. 1 pkt 2a uchwały Rady Miasta K. z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, który to przepis określa wysokość stawki podatku od budynków mieszkalnych lub ich części. W skardze do WSA w Krakowie podatnicy powołali się na decyzję SKO z dnia 29 sierpnia 2012 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r., którą Kolegium uchyliło w całości decyzję organu I instancji uznając, że garaże w budynku mieszkalnym nieposiadające odrębnej od lokalu mieszkalnego księgi wieczystej, będące pomieszczeniami przynależnymi dla lokalu mieszkalnego, powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych lub ich części. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznanej sprawie spór dotyczy sposobu ustalenia stawki właściwej dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości garażu nabytego przez skarżących razem z lokalem mieszkalnym i udziałem w gruncie. Według organu w sprawie zastosowanie ma stawka przewidziana dla pozostałych budynków lub ich części, natomiast zdaniem podatników należało garaż opodatkować z uwzględnieniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części. Sąd zauważa, że ustawodawca dla budynków mieszkalnych przewidział preferencyjną stawkę opodatkowania (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a), wyższe stawki opodatkowania przewidziano natomiast dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i zajętych na określone rodzaje działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, c i d), a także dla budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 u.p.o.l.). Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości; jest bez tytułu prawnego. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Zgodnie zaś z ust. 5 ww. artykułu, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Nieruchomość lokalowa uznana została zatem za odrębny przedmiot opodatkowania. Jak to wynika z zacytowanego art. 3 ust. 5 u.p.o.l., w przypadku ustanowienia w budynku mieszkalnym odrębnej własności lokali przedmiotem podatku stają się poszczególne lokale, a nie cały budynek mieszkalny (art. 3 ust. 5 u.p.o.l.). Powyższa odrębność pozwala zaś na różne opodatkowanie. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm.) odrębnymi nieruchomościami mogą być: lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu. Definicja "samodzielnego lokalu mieszkalnego" została zawarta w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Zgodnie z tym przepisem, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W myśl art. 2 ust. 4 tej ustawy do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż ("pomieszczenia przynależne"). Zasadniczą cechą pomieszczenia przynależnego jest więc brak samodzielności, w związku z czym traktowane jest ono jako część składowa nieruchomości i dzieli jej byt prawny. W rozpoznanej sprawie przedmiotowy garaż jest ujęty w tej samej księdze wieczystej co lokal mieszkalny, jako jego pomieszczenie przynależne, tak jak piwnica. Wynika z tego, że nie może on być przedmiotem samodzielnego obrotu, gdyż prawnie jest związany z samodzielnym lokalem mieszkalnym posiadającym odrębną księgę wieczystą. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że garaż ten położony jest poza budynkiem, w którym znajduje się lokal mieszkalny, gdyż ustawa o własności lokali dopuszcza takie usytuowanie pomieszczenia przynależnego, co wynika z wyżej zacytowanego art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. Organy podatkowe zupełnie pominęły okoliczność wynikającą z treści księgi wieczystej, a mianowicie, że przedmiotowy garaż stanowi pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, czym naruszyły ogólne zasady postępowania podatkowego, w szczególności wynikającą z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zasadę prawdy obiektywnej, obligującą organy podatkowe do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. W konsekwencji nieprawidłowo zakwalifikowały przedmioty garaż do budynków pozostałych. Garaż będący częścią składową lokalu mieszkalnego, nie stanowi bowiem odrębnej nieruchomości i odrębnego przedmiotu opodatkowania. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, Lex nr 1110767, która dotyczyła garaży stanowiących przedmiot odrębnej własności, usytuowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Reasumując Sąd stwierdza, że w rozpoznanej sprawie garaż stanowiący część składową lokalu mieszkalnego powinien być opodatkowany stawką podatku przewidzianą dla tego lokalu. Tym samym stanowisko organów podatkowych naruszyło przepisy prawa materialnego dotyczące stawek podatku od nieruchomości. Ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe uwzględnią wyżej zaprezentowane stanowisko i dokonają prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego garażu. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, działając na zasadzie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.). Na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. Działając na zasadzie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis od skargi.