I SA/Kr 993/10

Sygn. akt I SA/Kr 993/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 września 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Maria Zawadzka (spr.), Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2010r., sprawy ze skarg W. W. K., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 30 marca 2010 r. Nr [...], [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, - skargi oddala - Zaskarżonymi postanowieniami z dnia 30 marca 2010 r., Nr [...] i Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 stycznia 2010 r., Nr [...] i Nr [...] odmawiające skarżącemu W. W. K. zawieszenia postępowania egzekucyjnego, którego przedmiotem są zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do sierpnia 2009 r. oraz zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od lipca do grudnia 2008 r. Zaskarżone postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym. Względem skarżącego, Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych: z dnia 9 grudnia 2009 r., o nr od [...] do [...], obejmujących zaległość w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do sierpnia 2009 r. oraz z dnia 9 grudnia 2009 r. o nr [...] i [...] obejmujących zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych. Pismem z dnia 16 grudnia 2009 r. skarżący zwrócił się do organu egzekucyjnego o rozłożenie na raty egzekwowanych zaległości podatkowych oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Swój wniosek skarżący uzasadnił złą sytuacją finansową związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżący podniósł takie okoliczności jak: wysoka kwota zaległości podatkowych, wysokie raty kredytów bankowych oraz raty leasingowe, nierzetelni kontrahenci, a także brak płynności gotówkowej. Stwierdził też, że obciążanie go w zaistniałej sytuacji dodatkowymi kosztami w postaci odsetek od przedmiotowych zaległości podatkowych świadczyłoby o braku zrozumienia dla jego aktualnej sytuacji ze strony organów podatkowych. Postanowieniami z dnia 8 stycznia 2010 r. organ egzekucyjny odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniach postanowień, powołując brzmienie art. 56 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stwierdzono, że katalog przypadków, w których następuje zawieszenie postępowania jest zamknięty, a w sprawie skarżącego nie zaistniała żadna z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienia skarżący wniósł zażalenia, zarzucając naruszenie art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W zażaleniach skarżący domagał uchylenia zaskarżonych postanowień i zawieszenia postępowania egzekucyjnego bądź wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Postanowieniami z dnia 30 marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 stycznia 2010 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając postanowienia podtrzymano stanowisko organu pierwszej instancji. Stwierdzono, że w sprawie skarżącego nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, enumeratywnie wymienionych w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie poinformowano skarżącego, że zawarty w zażaleniach wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wyłączono do odrębnego postępowania. Na powyższe postanowienia skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skargach zarzucił naruszenie art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji domagając się uchylenia zaskarżonych postanowień oraz poprzedzających je postanowień organów pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarg, skarżący nie przedstawił argumentów na poparcie postawionego zarzutu. Odniósł się natomiast do swojej aktualnej sytuacji finansowej poprzez podkreślenie wysokich zobowiązań z tytułu zaległości podatkowych, rat kredytów oraz rat leasingowych. Stwierdził także, iż nieuczciwi kontrahenci doprowadzili do utraty przez niego płynności finansowej. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Powyższe skargi zostały zarejestrowane pod sygnaturami akt I SA/Kr 993/10 i I SA/Kr 994/10. Postanowieniem z dnia 10 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt I SA/Kr 993/10 i I SA/Kr 994/10 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygnaturą I SA/Kr 993/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując skargę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że zakwestionowane w niej postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostało wydane bez naruszenia prawa i nie zachodzi konieczność wyeliminowania tego aktu obrotu prawnego, stąd też skarga nie mogła zostać uwzględniona. Instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek przeszkód w ich prowadzeniu. Chodzi tu o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego oraz co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy rozpatrujący zażalenie, przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione w treści art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 05 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeśli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Powołany przepis wyczerpująco reguluje omawianą instytucję prawa. Organ egzekucyjny jest związany treścią tego przepisu, co oznacza, że o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, czy odmowie jego zawieszenia nie decyduje uznanie organu tylko wystąpienie jednej z zacytowanych powyżej przesłanek (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1502/96, Lex nr 43828). A zatem pojawienie się którejkolwiek z nich, obliguje organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. A contrario, zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie jest możliwe, gdy żadna z powyższych przesłanek nie zachodzi. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 8 grudnia 2000 r. o sygn. akt I SA/Lu 1262/99 (LexPolonica nr 361936) gdzie Sąd stwierdził, że: " Przepis art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymienia w pkt 1-5 przyczyny obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobody decyzyjnej, czy w konkretnym przypadku zawiesić postępowanie, czy też nie (...)". W uzasadnieniu wniosku o zawieszenie postępowania, a także w skardze skarżący nie wskazał na istnienie którejkolwiek ze wskazanych w ustawie przesłanek. Również Sąd, który rozstrzygając sprawę nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, badając sprawę nie dopatrzył się istnienia przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie skarżącego. Przyczyny, które podał skarżący tj. trudna sytuacja materialna i problemy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą nie mieszczą się w katalogu przesłanek zawieszenia postępowania wymienionych w powołanych w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jest w prawdzie w art. 56 § 1 pkt 5 tej ustawy odesłanie do innych przypadków przewidzianych w ustawach, jednakże żadna z ustaw podanej przyczyny nie podaje jako podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Reasumując stwierdzić należy, że w toku prowadzonego postępowania nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego skargę, jako pozbawioną podstaw, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.) Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na w/w. zaskarżone decyzje, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 P.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych decyzjach skarga opiera się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów postępowania przy identycznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111 § 2 P.p.s.a., a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, a strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia.