I SA/Kr 994/16

|Sygn. akt I SA/Kr 994/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), Sędziowie: WSA Ewa Michna, WSA Urszula Zięba, Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 21 października 2016 r., sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną - skargę oddala - Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia "P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: Spółka, Skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu w dniu 28 stycznia 2016 r. ruchomości w postaci 2 automatów do gry tj. H. S. nr 401467 oraz S. B. nr [...]. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Dyrektor Izby Celnej jako organ rekwizycyjny wykonywał czynności egzekucyjne zlecone wnioskiem z dnia 13 stycznia 2016 r., przez organ egzekucyjny tj. Dyrektora Izby Celnej do majątku Spółki, na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 29 kwietnia 2015 r.: - nr [...] obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej za 12/2013 w wysokości 24.000 zł, - nr [...] obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej za 06/2013 w wysokości 24.000 zł, wystawionych przez wierzyciela tj. Dyrektora Izby Celnej. Organ rekwizycyjny w dniu 28 stycznia 2016 r. w magazynie depozytowym Urzędu Celnego dokonał zajęcia ruchomości w postaci dwóch automatów do gry: H. S. nr [...] oraz S. B. nr [...]. Pismem z dnia 15 lutego 2016 r. organ rekwizycyjny zawiadomił Spółkę za pośrednictwem Poczty Polskiej o dokonanych czynnościach egzekucyjnych oraz przesłał odpis protokołu zajęcia i odbioru ruchomości. Pismem z dnia 7 marca 2016 r. Spółka złożyła skargę na czynności egzekucyjne wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Uzasadniając skargę wskazano, że: - nie doręczono zawiadomienia o zajęciu ruchomości, lecz tylko protokół zajęcia ruchomości z dnia 28 stycznia 2016 r. bez jakiegokolwiek udziału skarżącej Spółki, - nie doręczono tytułów wykonawczych wskazanych w protokole zajęcia i odbioru ruchomości, - czynności egzekucyjne prowadzone są przez niewłaściwy organ egzekucyjny, - podpisane pod protokołem zajęcia osoby - funkcjonariusze celni, nie mogą być świadkami, o których mowa w art. 51 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.) - niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego - dokonanie zajęcia ruchomości bez jakiegokolwiek udziału, czy nawet zawiadomienia Spółki przy zastosowaniu innego środka egzekucyjnego aniżeli wskazanego przez wierzyciela w wniosku egzekucyjnym, - niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji do przedmiotów, które nie stanowią własności Spółki. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r. nr [...] oddalił skargę na czynność egzekucyjną. W złożonym zażaleniu z dnia 2 maja 2016 r. Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, uchylenie w całości zaskarżonej czynności egzekucyjnej organu egzekucyjnego oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w przedmiotowym protokole zajęcia ruchomości. W uzasadnieniu zażalenia podtrzymano argumentację zaprezentowaną w skardze na czynność egzekucyjną. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji żalącej się uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 czerwca 2016 nr [...] organ odwoławczy podniósł, że analizując dokonaną czynność egzekucyjną nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, albowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważnia go u.p.e.a. Wskazano, że egzekucja administracyjna z przedmiotowej ruchomości jest dopuszczalna, zaś wskazany środek egzekucyjny został wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a) ww. ustawy, tj. egzekucja z ruchomości, która jest uregulowana w art. 97-103 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do zarzutów zażalenia w pierwszej kolejności wskazał, że Dyrektor Izby Celnej, był uprawniony do dokonania czynności egzekucyjnej, gdyż zgodnie z art. 31 § 1 u.p.e.a, organ rekwizycyjny wykonuje prawa i obowiązki organu egzekucyjnego w zakresie zleconych czynności egzekucyjnych. Dyrektor Izby Celnej dokonał zajęcia ruchomości w zakresie składników majątku zobowiązanego znajdującego się na terenie działania tego organu tj. województwa małopolskiego. Odnosząc się do zarzutu braku zawiadomienia o zajęciu ruchomości i udziału strony w czynnościach egzekucyjnych stwierdził, iż strona posiadała wiedzę o terminie zwrotu automatów do gry. W dniu 18 grudnia 2015 r. Urząd Celny Referat Dochodzeniowo-Śledczy wezwał Spółkę do odbioru automatów wg sprawy R. [...]. Natomiast według informacji otrzymanej od Naczelnika Urzędu Celnego (pismo z dnia 13 stycznia 2016 r.) Spółka uzgodniła dogodny dla niej termin odbioru automatów na dzień 28 stycznia 2016 r. W dniu 28 stycznia 2016 r. w magazynie depozytowym Urzędu Celnego stawił się poborca który sporządził do akt sprawy protokół z czynności egzekucyjnych wskazując, iż do odbioru automatów stawił się przedstawiciel spółki, tj. D. S., który według dokumentów rejestrowych Spółki nie był uprawniony do reprezentowania spółki. W związku z powyższym, poborca podjął czynności i sporządził protokół zajęcia i odbioru ruchomości. Organ egzekucyjny (rekwizycyjny) nie ma natomiast obowiązku uprzedzać zobowiązanego o zamiarze stosowania kolejnych środków egzekucyjnych. Dyrektor Izby Celnej w stosunku do Spółki prowadzi postępowanie egzekucyjne od kwietnia 2015 r. w związku z brakiem uregulowania kary pieniężnej za czerwiec i grudzień 2013 r. Pismem z dnia 15 lutego 2016 r. Dyrektor Izby Celnej zawiadomił spółkę o zastosowanym środku egzekucyjnym oraz przekazał odpis protokołu zajęcia i odbioru ruchomości sporządzony przez poborcę w dniu 28 stycznia 2016 r. Postępowanie egzekucyjne ma charakter przymusowy, a organ egzekucyjny ma obowiązek informowania zobowiązanego o zastosowanych wobec niego środkach egzekucyjnych wraz z wymaganymi przez prawo pouczeniami, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia tytułów wykonawczych organ stwierdził, iż tytuły wykonawcze zostały doręczone Spółce w dniu 12 czerwca 2015 r. co potwierdza adnotacja w tytułach wykonawczych. Odnosząc się do zarzutu wykluczenia funkcjonariuszy celnych z możliwości pełnienia funkcji świadka wskazał, ze pogląd ten jest chybiony, przepisy art. 51 u.p.e.a. przewidują fakultatywny i obligatoryjny udział świadków w postępowaniu egzekucyjnym. Fakultatywny udział świadka ma miejsce wtedy, gdy żąda tego zobowiązany lub gdy egzekutor uzna to za konieczne. Egzekutor powinien powołać dwóch świadków, gdy zobowiązany nie jest obecny przy czynnościach egzekucyjnych, gdyż został wydalony z miejsca czynności egzekucyjnej albo jest nieobecny z innych przyczyn. Przepisy u.p.e.a nie wykluczają natomiast obecności funkcjonariuszy pełniących obowiązki służbowe w miejscu dokonywania czynności, jako świadków. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji w zakresie zajęcia ruchomości bez udziału Spółki organ wskazał, że dyspozycja art. 51 § 2 u.p.e.a. potwierdza możliwość wykonywania czynności egzekucyjnych bez udziału zobowiązanego, jednak uwarunkowuje ją koniecznością powołania co najmniej dwóch świadków. Na protokole zajęcia widnieją trzy podpisy, dwóch poborców - egzekutorów oraz jednego pracownika magazynu Urzędu Celnego w Nowym Sączu, co potwierdza spełnienie warunku wykonania czynności egzekucyjnej bez udziału zobowiązanego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego prowadzenia egzekucji do ruchomości nie należących do Spółki, powołał się na art. 38 u.p.e.a i wskazał, że, żądaniem wyłączenia rzeczy spod egzekucji występuje osoba trzecia, a nie zobowiązany. Odnosząc się do sformułowanego w zażaleniu wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego organ stwierdził, po dokonanej ocenie stanu sprawy nie znajduje uzasadnionych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem postępowania egzekucyjnego. W skardze na powyższe postanowienie organu odwoławczego Spółka, wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonego, jak i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego i zasądzenie należnych kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzuciła mu rażącą obrazę przepisów art. 26 § 1 oraz art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. podnosząc, że zaskarżone zajęcie stanowi niedopuszczalne prowadzenie postępowania egzekucyjnego przy zastosowaniu innego środka egzekucyjnego aniżeli wskazany przez wierzyciela we wniosku egzekucyjnym. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, tymczasem w niniejszej sprawie w tytule wykonawczym nie złożono wniosku zawierającego wskazanie wnioskowanych przez organ środków egzekucyjnych. Tym samym, tytuł wykonawczy jest obarczony wadą formalną. Podkreślono, że wierzyciel nie złożył wniosku o zastosowanie jakichkolwiek środków egzekucyjnych - nie można bowiem za taką czynność uznać posłużenia się stosownym wzorem formularza, brak jest przy tym jakiegokolwiek oświadczenia wierzyciela w zakresie, jakie środki egzekucyjne miałyby zostać użyte, tym bardziej, że podpis rzekomego wierzyciela nie znajduje się pod wskazaniem jakichkolwiek środków egzekucyjnych. Zdaniem Spółki, na gruncie niniejszego postępowania istotny jest jedynie fakt, że zastosowany przez organ egzekucyjny środek egzekucyjny nie został objęty wnioskiem wierzyciela. Na potwierdzenie słuszności prezentowanego stanowiska Skarżąca przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 513/05. Ponadto Skarżąca wskazała, że w sprawie doszło do niedopuszczalnej egzekucji z ruchomości, gdyż rzeczy zajęte rzeczy nie stanowią własności dłużnika. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontroli Sądu poddano postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia ruchomości. Postawę do wniesienia takiej skargi stwarza przepis art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego organu egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4). Stosownie do treści art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W literaturze i orzecznictwie panuje zgoda co do tego, że skargę, o której mowa, zobowiązany może wnieść na czynności o charakterze faktycznym (zob. np. A. Skoczylas, w: System Prawa Administracyjnego, tom 9, Prawo procesowe administracyjne, pod. red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2014 r., s. 481) i to tylko takie, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., II FSK 2988/11, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaakcentować należy, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono. Także w literaturze podkreśla się, że skarga przysługuje wprawdzie na wszystkie czynności egzekucyjne, lecz ma ona charakter środka subsydiarnego i nie będzie dopuszczalna, gdy ustawa przewiduje inne środki zaskarżenia, np. zarzut, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego (podkreślenie Sądu), zażalenie na postanowienie, albo w sytuacjach, gdy istnieje możliwość wniesienia pozwu do sądu (por. t. 2.2. w C. Kulesza, Komentarz do art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, publ. LEX). Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2007r. sygn. akt III SA/Wa 1433/07 oraz z dnia 3 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1580/07). Sąd poglądy powyższe w pełni podziela, dlatego analizując zarzuty skargi Sąd doszedł do przekonania, że nie zawiera ona zarzutów, które mogły być kierowane pod adresem czynności egzekucyjnej. W złożonej skardze Spółka zarzuciła, że w okolicznościach niniejszej sprawy w tytule wykonawczym nie wskazano wnioskowanych przez organ egzekucyjny środków egzekucyjnych, co powoduje, że zastosowany środek de facto nie został objęty wnioskiem wierzyciela. Skarżąca powołała się przy tym na pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 1 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 513/05. Wskazane w skardze "rażące obraza przepisów". art. 26 § 1 oraz art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a., to w istocie podstawa zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. podstawą zarzutu jest niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określnych w art. 27 tej ustawy. Skoro zatem kwestia niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określnych w art. 27 u.p.e.a., stanowi podstawę zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., to nie jest możliwe skuteczne podnoszenie tego zarzutu w postępowaniu, dotyczącym skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. Na marginesie należy wskazać, że zgodnie z art. 28 u.p.e.a. we wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej wierzyciel może wskazać środek egzekucyjny. Wierzyciel powinien wskazać środek egzekucyjny, gdy wniosek dotyczy egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym. Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika jednoznacznie, że obligatoryjny obowiązek wskazania środka egzekucyjnego spoczywa na wierzycielu wyłącznie w sytuacji poddania egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym i takiego stanu faktycznego dotyczy przywołany w skardze wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 513/05. Ponadto ustawodawca mówi wyraźnie o wniosku, a nie o tytule wykonawczym. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia nie z egzekucją należności niepieniężnych, lecz z egzekucją należności pieniężnych w postaci kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem, a więc wskazanie przez wierzyciela środka egzekucyjnego - nawet we wniosku o wszczęcie takiej egzekucji - nie jest obligatoryjne. Jednocześnie wymaga odnotowania, że w tytułach wykonawczych z dnia 29 kwietnia 2015 r., w części "Pouczenie", wymienione zostały wszystkie środki egzekucyjne stosowane w egzekucji należności pieniężnych, określone w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Przy czym ustawodawca pozostawił organowi egzekucyjnemu możliwość wyboru środka egzekucyjnego, gdyż na podstawie art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Tym samym, organ odwoławczy trafnie uznał, że wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu tytuł wykonawczy zawiera wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, a więc element określony w art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. Nie sposób również uznać, że brak w tytule wykonawczym konkretyzacji środka egzekucyjnego, który organ egzekucyjny ma stosować, stanowi rażącą obrazę przepisów art. 26 § 1 i art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. Przede wszystkim obowiązek wskazania w tytule wykonawczym wyłącznie tych środków egzekucyjnych, które organ egzekucyjny rzeczywiście zastosuje, nie wynika z żadnego przepisu. Zwrócić należy uwagę, że według postanowień art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. w tytule wykonawczym należy wskazać środki egzekucyjne stosowane w egzekucji należności pieniężnych. Użyte w tym przepisie sformułowanie "środki egzekucyjne stosowane w egzekucji" bez wątpienia oznacza wszystkie środki, jakie mogą być stosowane w egzekucji należności pieniężnych. Rację miałaby Skarżąca, gdyby w omawianym przepisie mowa była np. o wskazaniu "środków egzekucyjnych, które zostaną zastosowane w egzekucji", a ponieważ redakcja przepisu jest inna, stanowisko Skarżącej odnośnie do konieczności skonkretyzowania tych środków jest błędne (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1280/14). Odnosząc się do zarzutu skargi sformułowanego w końcowej części uzasadnienia skargi, że doszło do egzekucji z ruchomości która nie stanowi własności dłużnika, należy wskazać, że również ten zarzut nie może być skutecznie podnoszony w postępowaniu dotyczącym skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego i egzekutora nie zastępuje żądania wyłączenia spod egzekucji, o którym mowa w art. 38 § 1 u.p.e.a. (wyrok NSA z 12 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4503/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2004 r., sygn. III SA/Wa 1053/04). Prawo złożenia wniosku o wyłączenie rzeczy spod egzekucji przysługuje osobie trzeciej, tj. osobie nie będącej zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym, która rości sobie prawo do rzeczy lub prawa majątkowego. Przedmiotem skargi zobowiązanego na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. mogłoby być np. skierowanie egzekucji przez organ egzekucyjny do przedmiotów, kwot pieniężnych oraz wierzytelności wskazanych w art. 8-10 u.p.e.a. W takim wypadku zobowiązany mógłby zakwestionować zgodność z prawem takiego postępowania organu egzekucyjnego i egzekutora. Sąd dokonując ustaleń z urzędu, zaaprobował wyniki ustaleń natury faktycznej i prawnej dokonane przez organy obu instancji, które wskazują, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia ruchomości był zastosowany zgodnie z prawem. Jest on wymieniony w katalogu środków egzekucyjnych obowiązków pieniężnych (art. 1a pkt 12 u.p.e.a.), sama jego realizacja jest nieskomplikowana. Zgodnie z art. 97 § 1 u.p.e.a., do egzekucji z ruchomości zobowiązanego poborca skarbowy przystępuje przez ich zajęcie. W myśl art. 98 § 1 u.p.e.a., zajęcie ruchomości następuje poprzez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego. Protokół podpisują także zobowiązany lub świadkowie. W aktach znajduje się protokół zajęcia z 28 stycznia 2016 r. sporządzony na druku odpowiadającym wymaganiom przewidzianym dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1339), zgodny z załącznikiem nr 11 do rozporządzenia. Poborca zamieścił w protokole zajęcia opis zajętych ruchomości i oznaczył ich wartość szacunkową, tym samym wypełnił dyspozycję art. 99 § 1 u.p.e.a. Protokół został podpisany przez poborcę i świadków. Pismem z dnia 15 lutego 2016 r. Dyrektor Izby Celnej zawiadomił spółkę o zastosowanym środku egzekucyjnym oraz przekazał odpis protokołu zajęcia i odbioru ruchomości sporządzony przez poborcę w dniu 28 stycznia 2016 r., co odpowiada wymaganiu z art. 98 § 2 u.p.e.a. Z tych wszystkich względów Sąd nie dopatrzył się w zastosowanej czynności wad, które przesądzałyby o odmiennej ocenie czynności zajęcia, niż dokonana przez organy obu instancji. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.