I SAB/Kr 11/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Jan Zając Sędziowie: NSA Grażyna Jarmasz (spr WSA Bogusław Wolas Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2004r sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. w [...] na bezczynność organów podatkowych skargę oddala W dniu [...] 2002r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wpłynęła skarga [...] sp. z o.o. w [...] na przewlekłe i biurokratyczne postępowanie organów podatkowych w sprawie załatwienia wniosku z dnia [...] 2001 r. o zwrot nadpłaconego podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 rok jak też odsetek pobranych przez [...] Urząd Skarbowy w [...] przy rozliczeniu z dnia [...] 2001 r. zeznania CIT-8 za tenże rok, a uzupełnionego żądaniem zawartym w odwołaniu z [...] 2002r. od decyzji [...] Urzędu Skarbowego w [...] z [...] 2001 r., w sprawie żądania oprocentowania zwróconej nadpłaty za 2000rok w kwocie [...] zł za okres od [...] 2001 r. do [...] 2001 r. Tak określony, w ocenie strony, sposób postępowania naruszał rażąco art.139 oraz 140 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm./, jak również obrazę prawa materialnego tj. artykułów 120, 121, 122, 125 tej ustawy. Zwłoka w załatwieniu sprawy wynikała z braku odwagi lub kompetencji do rozstrzygnięcia zagadnień wstępnych tj. odpowiedzi, czy wprowadzona do obrotu prawnego przez Inspektora kontroli Skarbowej decyzja [...] z [...] 2001 r., następnie uchylona decyzją Izby Skarbowej w [...] dnia [...] 2001 r., była w swoich ustaleniach dotyczących zaliczenia dopłat do ulgowych biletów i bezpłatnych przejazdów do przychodów i kosztów 2000 roku wiążąca dla podatnika, ponieważ dotyczyła także roku 1999.A nadto jakie skutki dla podatnika wynikają, w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 rok, ze zmiany decyzji Inspektora przez Izbę Skarbową. W udzielonej odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa, przywołując art.17 ustawy z 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74, póz. 668 ze zm./, stwierdziła, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest nie wydanie przez organ w określonej sprawie decyzji lub postanowienia w obowiązującym terminie. Ponadto wniesienie skargi w takim zakresie jest możliwe po wyczerpaniu przez stronę środka prawnego w postaci skargi na bezczynność do organu wyższego stopnia. Decyzje w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 rok została wydana. Także wniosek o oprocentowanie nadpłaty został załatwiony decyzjami organu tak I jak i II instancji, na którą to decyzję została wniesiona skarga do NSA. Nie zgodzona się także z zarzutem naruszenia art.139 oraz art.140 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż postępowanie w sprawie zwrotu i oprocentowania nadpłaty prowadzone było z zachowaniem terminów określonych w art.139 ustawy Ordynacja podatkowa. Także jako niezasadny oceniono zarzut naruszenia podstawowych zasad procesowych w prowadzonych postępowaniach. W związku z argumentacją po wyższą Izba wniosła o oddalenie skargi. Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, póz. 12697 oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, póz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga na uwzględnienie nie zasługuje. W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, że przepis art. 17 uprzednio obowiązującej do dnia l stycznia 2004 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, póz. 368 ze zm./ jak i obecnie obowiązujący art. 3 § 2 pkt 8 w/cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określają zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu w taki sam sposób. Skarga taka w myśl tych regulacji jest dopuszczalna, jeżeli organ administracji publicznej, będąc do tego zobowiązanym, nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie je podjął, ale nie zakończył wydaniem decyzji, postanowienia, innego aktu lub nie podjął stosownej czynności dotyczącej przyznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W stanie faktycznym ustalonym w sprawie, biorąc pod uwagę zarzuty sformułowane przez skarżącą, a dotyczące bezczynności organów podatkowych, należy uznać, że zarzuty te są bezpodstawne. W sprawach ze skarg na bezczynność organów sąd administracyjny orzeka biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia sprawy. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy podatkowe wywiązały się ze swoich obowiązków wydania rozstrzygnięć, tak w zakresie określenia wysokości nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 rok, jak też oprocentowania tejże nadpłaty. Przed tut. Sądem toczyły się i zakończyły sprawy skarg spółki na rozstrzygnięcia Izby Skarbowej w [...] w sprawie oprocentowania nadpłat za lata 1996, 1998 i 2000. Zarzut przewlekłego i biurokratycznego załatwienia sprawy nie może stanowić podstawy do rozpatrywania przez Sąd sprawy w zakresie bezczynności organu. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, co do rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 rok, a następnie jego uchylenia przez organ odwoławczy, należy stwierdzić, że zarówno wydanie jak i uchylenie tej decyzji nie miało wpływu na zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej, utrzymującą w mocy orzeczenie urzędu skarbowego, wydaną w przedmiocie oprocentowania nadpłaty stwierdzonej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 rok. W związku z powyższym nie można stwierdzić, że w dniu rozstrzygania mniejszej sprawy organy podatkowe pozostają w zwłoce z wydaniem decyzji, postanowienia, innego aktu, czy wykonaniem czynności, do których byłyby zobowiązane przepisem prawa. Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.