I SAB/Kr 12/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych na 2013r. postanawia: - odrzucić skargę - Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. III SA/Kr 1477/14 ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 25 lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 uchylił ww. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia 26 czerwca 2014r. nr [...] omawiającą przyznania wszystkich płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, o które Z. B. ubiegał się we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013. W uzasadnieniu wyroku, Sąd wskazał, że ARMIR naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy - art. 134 k.p.a. odmawiając płatności, nie podejmując czynności, stosownie do art. 64 § 2 K.p.a., to jest nie wzywając wnioskodawcę (skarżącego) do usunięcia braku formalnego poprzez dołączenie właściwego, prawidłowego numeru producent rolnego. Stąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze, że ma on obowiązek wezwania (w zależności od okoliczności) do usunięcia braku właściwego numeru producenta rolnego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Pismem z dnia 15 kwietnia 2015r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T., czyniąc zadość postanowieniom ww. wyroku Sądu, wezwał Z. B. do usunięcia braków formalnych stwierdzonych we wniosku o przyznanie płatności za rok 2013. Wezwanie zawierało listę stwierdzonych błędów formalnych oraz opatrzone było pouczeniem co do skutków nieusunięcia tychże błędów, mianowicie rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie płatności bez rozpoznania w całości (art. 64 § 2 k.p.a.). Nadto organ pouczył, że w celu usunięcia braków formalnych należy wystąpić z prawidłowo wypełnionym wnioskiem o nadanie numeru producenta do Kierownika Biura Powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję oraz złożyć korektę wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 (na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję). Pismo to zostało doręczone Z. B. 20 kwietnia 2015r. W odpowiedzi na ww. pismo Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T., Z. B. w dniu 24 kwietnia 2015r. złożył pismo, w którym wywodził twierdzenie, jakoby wskazane w wezwaniu braki formalne zostały uzupełnione, pomimo niezłożenia wniosku o nadanie numeru identyfikacyjnego producenta rolnego, a tym samym brakiem posiadania takiego numeru przez Z. B. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. pismem z dnia 18 maja 2015r. nr [...] w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpoznania w całości poinformował Z. B., że z uwagi na bezskuteczny upływ wskazanego w wezwaniu z dnia 15 kwietnia 2015r. terminu do uzupełnienia braków formalnych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 z dnia 14 maja 2013r., przedmiotowy wniosek pozostawia bez rozpoznania w całości. Organ wskazał, że termin, o którym mowa w wezwaniu z dnia 15 kwietnia 2015r., doręczonemu Z. B. 20 kwietnia 2015r., upłynął w dniu 27 kwietnia 2015r. Wskazał nadto, że z wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2015r., który zapadł w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wynikało, że tylko legitymowanie się przez Z. B. indywidualnym, nadanym mu numerem producenta, umożliwi usunięcie braków formalnych wniosku i (po spełnieniu pozostałych warunków) przyznania płatności. Pismo ww. z 18 maja 2015r. zostało doręczone Z. B. 22 maja 2015r. W odpowiedzi na nie Z. B. wniósł do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. za pośrednictwem Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. pismo z datą 9 czerwca 2015r. zatytułowane "skarga wnioskodawcy (...) na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. (...)". Skarżący wniósł w swojej skardze o zobowiązanie Kierownika do rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o przyznanie płatności na rok 3013 decyzją zaskarżalną. Pismem z dnia 10 czerwca 2015r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. przekazał ww. skargę Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K., wyjaśniając jednocześnie, ze skarga Z. B., jak i jego żądanie jest całkowicie bezzasadne. Działanie organu znajduje bowiem uzasadnienie nie tylko w obowiązujących regulacjach prawnych, ale jest zbieżne z tezami wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2015r. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest jedynym dopuszczalnym prawnym rozstrzygnięciem wobec postawy Z. B., polegającej na konsekwentnym braku wnioskowania w sprawie o nadanie indywidualnego numeru producenta, co w przedmiotowej sprawie jest jednoznaczne z nieusunięciem wskazanych braków formalnych. Biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności związane z postępowaniem wszczętym na wniosek o przyznanie płatności na rok 2013 organ wniósł o odrzucenie skargi. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. pismem z dnia 10 czerwca 2015r. poinformował Z. B. o przekazaniu skargi zgodnie z kompetencjami do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w K. Informacja ta została doręczona Z. B. w dniu 12 czerwca 2015r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wydał w dniu 9 czerwca 2015r. postanowienie nr [...], w którym postanowił nie uwzględnić skargi Z. B. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że ww. skarga Z. B. została z ostrożności procesowej potraktowana jako zażalenie oparte o art. 37 §1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że przepis ten umożliwia stronom postępowań administracyjnych reagowanie na brak załatwienia ich spraw administracyjnych (tj. załatwianych decyzją albo postanowieniem) w terminach określonych w art. 35 i 36 k.p.a. lub przepisach szczególnych. Zgodnie z art. 35 § 1 i 2 k.p.a. sprawy nie wymagające postępowania wyjaśniającego organy administracji powinny załatwiać niezwłocznie. Art. 35 § 3 k.p.a. stanowi z kolei, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia tego postępowania. Konsekwencje przekroczenia terminów wynikających z przepisów szczególnych albo art. 35 k.p.a. reguluje art. 36 k.p.a. Zgodnie z jego treścią o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Organ poinformował, że terminy na załatwienie danej sprawy określają przepisy szczególne dot. tej sprawy oraz przepisy rozdziału 7 k.p.a. W przedmiotowej sprawie zażalenie (skarga strony) dotyczyło opieszałości organu l instancji (w praktyce wg strony - bezczynności) w rozstrzygnięciu sprawy wniosku strony dot. płatności obszarowych za 2013 r., po wyroku wydanym przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 35 k.p.a. w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej termin na jej załatwienie wynosi 2 miesiące od jej wszczęcia i brak przepisów szczególnych regulujących tą kwestię inaczej. W niniejszej sprawie za pierwszy dzień ponownego rozpatrywania sprawy strony uznano uzyskanie przez Biuro Powiatowe ARiMR w T. informacji o uprawomocnieniu się wyroku wydanego przez WSA w Krakowie w sprawie strony dot. tych płatności (z dnia 21 stycznia 2015 r. - sygn. akt III SA/Kr 1477/14). Zgodnie z materiałami sprawy informacja o braku składania kasacji od w/w wyroku WSA została przekazana do organu l instancji przy piśmie Dyrektora z dnia 8 kwietnia 2015r. Z kolei ww. wyrok z nabitą klauzulą prawomocności (prawomocny od dnia 16 kwietnia 2015 r.) wpłynął do z WSA w Krakowie w dniu 14 kwietnia 2015 r. i został przekazany do organu l instancji drogą mailową praktycznie w tym samym dniu. W dalszej części uzasadnienia postanowienia, organ wskazał, że terminy na załatwianie spraw wskazane w art. 35 k.p.a. liczone od dnia uzyskania przez organ l instancji ww. informacji o wyroku nie zostały niewątpliwie przekroczone. Między uprawomocnieniem się wyroku a reakcją strony na wezwanie do braków wystosowanym w związku z ww. wyrokiem minęło wiem 10 dni. Cała sprawa została zakończona praktycznie w ciągu miesiąca od uprawomocnienia się wyroku i w 3 tygodni od ww. reakcji strony na wspomniane wezwanie. Organ podkreślił, że nie sposób również za zasadne uznać stanowiska strony o bezczynności organu l instancji. Działania tego organu wypełniały zalecenia i ocenę sprawy strony zawartą w wyroku, na który sama ona się powołuje w swoim piśmie, tj. wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2015 r. (sygn. akt III /Kr 1477/14), na mocy którego uchylone zostały dotychczasowe decyzja wydane w sprawie płatności strony za 2013 r. Zgodnie z tym wyrokiem organ l instancji wystosował do strony wezwanie do usunięcia braków. W wezwaniu tym jednoznacznie wskazano wszystkie braki, jakie zawierał wniosek o płatności z dnia 1 maja 2013 r. oraz opisano konieczność złożenia wniosku o nadanie własnego numeru producenta rolnego przez stronę, jako jeden z warunków uzyskania przez stronę płatności. W wyroku wprost stwierdzono, że brak takiego numeru uniemożliwia nadanie adresatowi niniejszego stanowienia statusu strony. Oraz, że to właśnie ta osoba powinna wystąpić o nadanie takiego numeru. Wezwanie zawierało także jednoznaczną informację o sposobie usunięcia ww. braków a także o terminie i skutkach nieuzupełnienia wymienionych w nim braków. W dalszej części uzasadnienia postanowienia Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wywiódł, że w reakcji na wezwanie do usunięcia braków strona wystosowała pismo, w którym stwierdzono iż wezwanie jest nieprawidłowe, ponieważ organ wpierw powinien zakończyć postępowanie dotyczące numeru producenta rolnego, a dopiero po jego zakończeniu rozstrzygnąć o płatnościach. Organ l instancji - zgodnie z wyrokiem - przeszedł do załatwienia kwestii dotyczącej numeru producenta rolnego przed załatwieniem sprawy płatności. Stało się to za pomocą wskazanego w tym wyroku wezwania do usunięcia braków, w którym wprost wskazano konieczność złożenia przez stronę wniosku o przyznanie numeru producenta rolnego i uzupełnienia ewidentnie nieprawidłowych danych podanych we wnioski o płatności. Ponieważ w reakcji na takie wezwanie strona uchyliła się od usunięcia wskazanych w nim braków zgodnie z art. 64 §2 k.p.a. organl instancji zakończył sprawę wniosku o płatności za 2013 r. dla strony pismem o pozostawieniu jej bez rozpoznania. Z. B. pismem z dnia 21 lipca 2015r. wezwał Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. do usunięcia naruszenia prawa bezczynności rozstrzygnięcia orzeczeniem (decyzją) wniosku o przyznanie płatności na rok 2013. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. pismem z dnia 30 lipca 2015r. odpowiedział Z. B., wyjaśniając szczegółowo powody niespełnienia żądania (wezwania) Z. B. wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (decyzji) w sprawie przyznania płatności na rok 2013. Ww. pismo zostało doręczone Z. B. dnia 3 sierpnia 2015r. Pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. Z. B. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. skargę na bezczynność ww. Kierownika Biura Powiatowego, w której zażądał zobowiązania organu w ścisłe określonym terminie wydania decyzji w przedmiocie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego oraz wniósł o stwierdzenie bezczynności organu w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz. U z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei §2 wymienionego artykułu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Natomiast stosownie do §3 art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuja środki określone w tych przepisach. Stosownie do art. 52 §1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§2 wymienionej ustawy). Zgodnie § 3 ustawy, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§4 ustawy). Regulacja art. 52 §4 p.p.s.a znajduje zastosowanie w odniesieniu do skarg wnoszonych na podstawie przepisów szczególnych, do których nawiązuje art. 3 §3 p.p.s.a. Z kolei zgodnie z art. 58 §1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§3 wymienionego artykułu). W oparciu o powyższe, należy podkreślić, że skargę na bezczynność organu można wywieść do sądu administracyjnego dopiero po wyczerpaniu przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu administracyjnym przed organem. Jeśli środki zaskarżenia nie służyły w postepowaniu administracyjnym przed organem, skargę do sądu administracyjnego można wywieść dopiero po wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to – w sytuacji, o której mowa w art. 52 §3 p.p.s.a. – jest obwarowane terminem 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Zachowanie powyższego terminu ocenia sąd administracyjny po wniesieniu skargi. Na marginesie zaznaczyć można, że Sąd może uznać, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę merytorycznie. Sąd nie będzie natomiast w tej materii wydawał odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie przywrócenia terminu. Skarżący powinien jednak wskazać w skardze przesłanki świadczące o uchybieniu terminowi bez jego winy. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z postanowieniem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 9 czerwca 2015r. merytorycznie rozstrzygające zażalenie na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T., o którym mowa w art. 37 §1 k.p.a. Postanowieniem tym organ wyższego stopnia w stosunku do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T., tj. właśnie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji w K. rozstrzyga ww. skargę w tym kierunku, że skargi (zażalenia) na bezczynność w postępowaniu administracyjnym nie uwzględnienia. Na niniejsze postanowienie kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje środka zaskarżenia w postaci zażalenia, o czym Z. B. został ww. postanowieniem pouczony. Warunkiem wywiedzenia skargi do sądu administracyjnego uruchamiającego postępowanie sądowoadministracyjne jest więc wystosowanie do właściwego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w postaci bezczynności w terminie 14 dni, w którym mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu. Postanowienie z dnia 9 czerwca 2015r. zostało doręczone skarżącemu, a jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione do organu dopiero 21 lipca 2015r. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie został zamknięty tok postępowania administracyjnego wskazany przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a to wraz z wydaniem postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji z dnia 9 czerwca 2015r., w którym nie uwzględnił on skargi Z. B. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. w sprawie wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2013r. Na postanowienie to nie przysługiwało bowiem zażalenie. Jednak nie zostały spełnione warunki wniesienia skargi na bezczynność inicjujące postępowanie przed sądem administracyjnym, o których mowa w art. 52 §3 p.p.s.a. To z kolei skutkuje zaistnieniem w przedmiotowej sprawie sytuacji niedopuszczalności skargi, o której mowa w art. 58 §6 p.p.s.a., w konsekwencji koniecznością odrzucenia skargi. W oparciu o powyższe ustalenia faktyczne i prawne, tut. Sąd na podstawie art. 58 §6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia, odrzucając przedmiotową skargi ze względu na jej niedopuszczalność.