I SAB/Kr 12/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.B. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych na 2013r. postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skarga kasacyjnej - Postanowieniem z dnia 30 marca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Z.B. (dalej: skarżący) na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych na 2013 rok, na podstawie art. 58 § 6 p.p.s.a. z powodu niedopuszczalność skargi. Postanowienie to zostało doręczone w dniu 5 kwietnia 2016r. pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu, tj. adwokatowi K.F. W dniu 8 kwietnia 2016r. zostało złożone osobiście do akt sprawy zarządzenie Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 7 kwietnia 2016r. o zmianie pełnomocnika wyznaczonego z urzędu dla skarżącego. W miejsce dotychczasowego pełnomocnika został dla skarżącego wyznaczony inny pełnomocnik w osobie adwokata M.M.. W zarządzeniu Dziekana ORA znajdowała się adnotacja, że zarządzenie to otrzymują zarówno dotychczasowy pełnomocnik skarżącego, jak i nowy pełnomocnik, przy czym ten ostatni – otrzymał również odpis postanowienia Sądu. Skarżący otrzymał ww. zarządzenie za pośrednictwem Sądu pismem z dnia 11 kwietnia 2016r., doręczonym mu w dniu 14 kwietnia 2016r. W dniu 13 maja 2016r. do akt sprawy zostało złożone osobiście przez adwokata M.M. pełnomocnictwo substytucyjne w niniejszej sprawie dla adwokat F.K. W dniu 16 maja 2016r. została nadana w urzędzie pocztowym skarga kasacyjna na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2016r. o odrzuceniu skargi wniesiona przez adwokata M.M.. W przedmiotowym środku zaskarżenia został zawarty "z ostrożności procesowej" wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Wniosek uzasadniony był faktem, że pierwszy z wyznaczonych skarżącemu pełnomocników z urzędu otrzymał postanowienie Sądu wraz z uzasadnieniem w dniu 5 kwietnia 2016r. i jak wyjaśniono, gdyby liczyć termin do złożenia skargi kasacyjnej od tej daty wówczas wywiedziona skarga kasacyjna byłaby złożona z naruszeniem terminu wskazanego w art. 177 §3 p.p.s.a. Jednocześnie "nowy" pełnomocnik z urzędu wskazał, że wyznaczony w miejsce poprzedniego pełnomocnika z urzędu, otrzymał z tut. Sądu jedynie postanowienie o zwolnieniu z opłat i kosztów skarżącego w dniu 12 kwietnia 2016r. i do chwili obecnej nie otrzymał odpisu postanowienia odrzucającego skargę ani jego uzasadnienia. Wiadomość o jego wydaniu powziął natomiast wyłącznie na podstawie analizy akt sprawy w dniu 13 maja 2016r. Stąd wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej czyniony jest wyłącznie – jak zaznaczył pełnomocnik substytucyjny z daleko idącej ostrożności procesowej. "Nowy" pełnomocnik z urzędu wskazał, że przekroczenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez jego winy i wynikło "z potrzeby dokonania gruntownej analizy akt sprawy, kontaktu ze skarżącym i konieczności opracowania skargi kasacyjnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do treści art. 87 §1, §2 i §4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując równocześnie z wnioskiem czynności, której strona nie dokonała w terminie, a nadto w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu – uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu. W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu zaistniały podstawy do odmówienia przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 177 §1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie strona reprezentowana była przez pełnomocnika z urzędu adwokata K.F., i to jej Sąd prawidłowo doręczył postanowienie o odrzuceniu skargi w dniu 5 kwietnia 2016r. Od tego dnia biegł termin trzydziestodniowy, o którym mowa w art. 177 §1 p.p.s.a., do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika strony, który upływał w dniu 5 maja 2016r. i nie został zachowany w związku z faktem złożenia skargi kasacyjnej w dniu 16 maja 2016r. Informacja o zmianie pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu w przedmiotowej sprawie dotarła do Sądu wraz ze złożeniem w dniu 8 kwietnia 2016r. do akt sprawy zarządzenia o zmianie pełnomocnika z urzędu. Informacja ta nie zainicjowała jednak działania Sądu w kierunku ponownego wysłania postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 30 marca 2016r. nowemu pełnomocnikowi z urzędu, ponieważ Sąd nie był to tego zobligowany. Sąd wypełnił swój obowiązek wynikający z przepisów ustawy p.p.s.a. i wysłał postanowienie o odrzuceniu skargi aktualnemu na czas doręczenia pełnomocnikowi skarżącego wyznaczonego z urzędu, tj. adwokatowi K.F.. Sąd dostrzega, że jedyną przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest brak aktywności pełnomocnika ustanowionego z urzędu po wyznaczeniu go przez Okręgową Radę Adwokacką. W dodatku okoliczność tą – wobec braku innych wskazań zawartych we wniosku o przywrócenie terminu, które uzasadniałyby tezę przeciwną – należy uznać za zawinioną wyłącznie przez pełnomocnika z urzędu. "Nowy" pełnomocnik strony ustanowiony z urzędu w okresie od dnia doręczenia mu w dniu 14 kwietnia 2014r. zarządzenia ORA o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu, do dnia 13 maja 2016r., w którym zjawił się w Sądzie, i przeglądając akta, dowiedział się o odrzuceniu skargi i doręczeniu stosowanego w tym przedmiocie postanowienia Sadu poprzedniemu pełnomocnikowi, nie podejmował czynności, aby dowiedzieć się, jaki jest stan sprawy i czy w sprawie nie biegną już jakieś ustawowe terminy. Takie informacje mógł też powziąć – w razie gdyby wykazał taką inicjatywę – od poprzedniego pełnomocnika z urzędu, któremu doręczono postanowienie o odrzuceniu skargi w przedmiotowej sprawie. Mógł też podjąć inne inicjatywy, łącznie z wizytą w NSA, gdzie jak twierdzi znajdowały się akta sprawy, w ramach należytego i starannego wykonywania zawodu, po to by sprawdzić stan sprawy. Tego jednak pełnomocnik z urzędu nie uczynił. Ogólnikowe twierdzenia "nowego" pełnomocnika zawarte we wniosku o przywrócenie terminu o potrzebie dokonania w tym czasie "gruntownej analizy akt sprawy, kontaktu ze skarżącym i konieczności opracowania skargi kasacyjnej" nie tylko nie są poparte żadnymi dowodami, co stawia pod znakiem zapytania ich wiarygodność, ale wręcz są niespójne z samym stanowiskiem pełnomocnika. Według niego o potrzebie wniesienia (a więc i sporządzenia) skargi kasacyjnej i przekroczeniu terminu do jej wniesienia dowiedział się dopiero 13 maja 2016r. podczas przeglądania akt sprawy w tut. Sądzie. Skoro wcześniej pełnomocnik nie posiadał takiej informacji, to zastrzeżenia budzi jego twierdzenie, że nie jest winny przekroczenia terminu, co wynikało według niego "z potrzeby dokonania gruntownej analizy akt sprawy, kontaktu ze skarżącym i konieczności opracowania skargi kasacyjnej". W końcu Sąd nadmienia, że pełnomocnik z urzędu jest niekonsekwentny w swoim stanowisku, skoro składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a jednocześnie twierdzi, że nie otrzymał żadnego postanowienia o odrzuceniu skargi. Skoro bowiem zgodnie z art. 177 §1 p.p.s.a. to doręczenie postanowienia o odrzuceniu skargi pełnomocnikowi z urzędu otwiera bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a pełnomocnik – jak twierdzi nie otrzymał żadnego postanowienia, to tym samym nie został otwarty w stosunku do niego termin do wniesienia skargi kasacyjnej i należy stwierdzić w takiej sytuacji, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest pozbawiony podstaw. Zważywszy na powyższe, Sąd uznał że pełnomocnik z urzędu zgodnie z wymogiem nałożonym na niego w art. 87 § 2 p.p.s.a. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, stąd Sąd na podstawie art. 86 §1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.