I SAB/Kr 12/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w K. w przedmiocie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek postanawia odrzucić skargę. B. M. (dalej: Skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w K., w przedmiocie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek. W wykonaniu zarządzenia Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2021 r. Skarżący został wezwany do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwanie została doręczona Skarżącemu na adres wskazany w skardze dnia 5 listopada 2021 r. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm.; dalej: ustawa o COVID-19) od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o której mowa w ust. 7, płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tą konstatacją, w sprawie takiej będzie miała zastosowanie ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.). Wobec tego kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podlega również niezałatwienie takiej sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. (bezczynność). W przypadku skargi na bezczynność, na podstawie przepisu art. 37 § 1 K.p.a. środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 P.p.s.a. jest ponaglenie, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 37 § 3 K.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Analiza akt sądowych i administracyjnych wskazuje, iż Skarżący nie wykazał, by skarga na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w K., została poprzedzona ponagleniem w związku z bezczynnością organu, wniesionym w trybie art. 37 § 1 K.p.a. do organu wyższego stopnia, czyli do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - Dz.U. z 2021 r., poz. 423). Niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje natomiast, że skarga podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.