I SAB/Kr 12/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu dniu 7 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 4 listopada 2024 r. B. B. (dalej: Skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 6 grudnia 2024 r. WSA w Krakowie Skarżącego został między innymi wezwany do wykazania, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi złożył ponaglenie w trybie art. 141 ustawy Ordynacja podatkowa oraz o przedłożenie dowodu jego wniesienia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 14 stycznia 2025 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z 17 stycznia 2025 r. (nadanym w placówce pocztowej 18 stycznia 2025 r.) Skarżący poinformował, że "ponagleń w trybie art. 141 nie złożono". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę w przedmiotowej sprawie należało odrzucić. Sąd podnosi w pierwszej kolejności, że badanie merytorycznej zasadności skargi jest poprzedzone każdorazowo analizą jej dopuszczalności przeprowadzoną przez sąd i mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Innymi słowy, za wyjątkami, które nie mają zastosowania w rozpatrywanej sprawie, uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie warunkuje dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 ww. przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 53 §2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z kolei stosownie do art. 141 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 - dalej: O.p.), na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej albo dyrektora izby administracji skarbowej. W oparciu o powyższe Sąd stwierdził, że prawidłowe wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Wskazuje na to w szczególności użyty w art. 53 § 2b p.p.s.a. cytowany wyżej zwrot, który należy rozumieć jako samoistny warunek dopuszczalności skargi, który trzeba spełnić, aby prawnie dopuszczalne stało się wniesienie takiego środka ochrony sądowej. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wskazane w punkcie 1-5a ww. przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ze skargi ani pisma Skarżącego z 17 stycznia 2024 r. nie wynika, aby złożenie skargi w rozpatrywanej sprawie było poprzedzone ponagleniem, które według art. 52 § 2 p.p.s.a. jest obligatoryjne. Wręcz przeciwnie – Skarżący zadeklarował w ww. piśmie, że takiego ponaglenia nie złożył. Wobec niewniesienia ponaglenia nie zostały więc w sprawie wyczerpane środki zaskarżenia, co czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji Sąd postanowił taką niedopuszczalna skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.