I SAB/Kr 16/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Urszula Zięba (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy - s k a r g ę o d d a l a - J. S. jest współwłaścicielem zabudowanej nieruchomości położonej na terenie gminy M. w B. , stanowiącej działkę nr [...] o nr ew. [...]. Pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości są A. S., P. S. oraz K. S.. Burmistrz Miasta i Gminy w dniu 6 lutego 2018r. wydał decyzję nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 z tytułu podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków. Przedmiotową decyzję w dniu 1 marca 2018r. doręczył sołtys wsi B. K. S. i, zam. B. [...] (jednemu ze współwłaścicieli). W dniu 2 marca 2018r. została przeprowadzona rozmowa telefoniczna z podatnikiem. Na tę okoliczność została sporządzona notatka urzędowa. Ww. podatnikowi została wyczerpująco udzielona odpowiedź w przedmiotowej sprawie. Wskazano podstawę prawną dostarczenia decyzji w łącznym zobowiązaniu podatkowym jednemu ze współwłaścicieli. Pismem z dnia 12 marca 2018r. podatnik wniósł pismo do Burmistrza Miasta i Gminy, w którym domagał się doręczenia mu decyzji ustalającej wskazując, że jest on współwłaścicielem nieruchomości i jako współwłaściciel jest zobowiązany solidarnie do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego należnego od tej nieruchomości. Wskazał również, że jako współwłaściciel nieruchomości jest on stroną w sprawie i w związku z tym powinna zostać mu doręczona decyzja ustalająca. Pismem z dnia 12 kwietnia 2018r. podatnik wniósł za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy (ponaglenie) "zażalenie na brak wydania decyzji o wymiarze podatku od nieruchomości – łącznym zobowiązaniu". Wskazał, że organ nie wydał decyzji mimo upływu terminu określonego w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r. poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.". Podatnik, składając zażalenie zażądał wyznaczenia organowi prowadzącemu postępowanie dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Postanowieniem z dnia 21 maja 2018r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu ponaglenia ww. podatnika na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza Miasta i Gminy sprawy dotyczącej ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018r. uznało ponaglenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy o.p., a nie k.p.a. Przytoczono treść art. 139 § 1 i § 2, art. 140 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 800 ze zm., dalej jako: "o.p."), art. 6c ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1892 ze zm., dalej: "u.p.r.") i uznano, że zgodnie z ww. przepisem organ ustalił wszystkim współwłaścicielom nieruchomości (A. S., J. S., K. S., P. S.) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018r., rozstrzygnięciem z dnia 6 lutego 2018r. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja została wystawiona na współwłaściciela K. S., czym organ I instancji uczynił zadość zasadzie określonej w art. 6c ust. 2 u.p.r., wobec czego nie było przesłanek do uznania ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione. Skarżący wniósł w dniu 12 czerwca 2018r. skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. na bezczynność Burmistrza [...] i Gminy w M., wskazując na niewydanie i niedoręczenie decyzji o łącznym zobowiązaniu podatkowym wspólnej nieruchomości oraz na niewydanie decyzji o odmowie doręczenia decyzji o łącznym zobowiązaniu podatkowym wspólnej nieruchomości w B. . W uzasadnieniu wskazano, że podatnik jest stroną w postępowaniu o ustalenie zobowiązania pieniężnego, a brak doręczenia mu decyzji, pozbawia go prawa odwołania się od niedoręczonej decyzji, a ponadto, że organ odwoławczy nie odniósł się do niewydania w terminie żądanej decyzji oraz że nie uwzględnił woli współwłaścicieli nieruchomości, którzy powierzyli zarząd wspólną nieruchomością, skarżącemu. Skarżący zarzucił również nieuwzględnienie przepisów prawa i judykatury. Zwrócił uwagę, że z zasady o solidarnym obowiązku podatkowym, wyrażonej w art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że każdemu z podatników podatku od nieruchomości, powinna zostać doręczona identyczna decyzja podatkowa określająca (ustalająca) całą wysokość zobowiązania podatkowego od danej całej nieruchomości. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, adresatami decyzji powinni być wszyscy współwłaściciele nieruchomości. W świetle powyższego wniesiono o uznanie, że organ I instancji winien załatwić jego żądanie oraz wyznaczyć termin do ostatecznego załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji powołał się na stan faktyczny i przekazał kompletne akta sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy dnia z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w §1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw ( art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przeciwnym razie Sąd skargę oddala, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na wstępie podkreślić należy, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92). Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela do dobrej administracji, które wynika z treści art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE. z 2007r. nr C 303 s. 1). Jednym z jego fundamentalnych elementów jest prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, organ administracji publicznej dopuszcza się bezczynności w prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podejmuje wymaganej czynności. W związku z tym przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2018r., I OSK 2087/16, LEX nr 2480711; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2018r., IV SAB/Wr 43/18, LEX nr 2505175; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 czerwca 2018r., II SAB/Bk 29/18, LEX nr 2503057; wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 czerwca 2018r., II SAB/Łd 64/18, LEX nr 2505132; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 maja 2018r., IV SAB/Wr 53/18, LEX nr 2496978). W konsekwencji, aby stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności, należy uprzednio ustalić, że organ ten miał prawny obowiązek podjęcia działania w danej formie w ustalonym terminie, którego to obowiązku organ nie wykonał. Natomiast na marginesie w tej materii dodać należy, że z kolei przewlekłe postępowanie ma miejsce wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to także sytuacji, gdy organ podejmuje czynności nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2010r., sygn. akt II GPP 5/10 (LEX 753418) z przewlekłością postępowania, która narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwało dłużej niż było to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, będących istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarga J. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić, że organ administracji publicznej - Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania, gdyż organ skutecznie zrealizował ciążący na nim obowiązek w określonym przez prawo terminie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa tj. wydał decyzję w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018, skierował ją do jednego ze współwłaścicieli nieruchomości i skutecznie ją doręczył. Sąd orzekający nie znajduje żadnego obowiązku spoczywającego na organie administracji, którego organ nie zrealizował. Jak słusznie wskazano w postanowieniu wydanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 21 maja 2018r., w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na treść art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., który wyłącza stosowanie tych przepisów do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa. W kwestii wyczerpania środków zaskarżenia, jako warunku formalnego skargi na bezczynność należy uznać, że ponaglenie uregulowane w art. 141 o.p. zostało przez skarżącego wniesione pismem z dnia 12 kwietnia 2018r., oznaczonym jako "zażalenie na brak wydania decyzji o wymiarze podatku od nieruchomości – łącznym zobowiązaniu". Skarżącemu nie przysługują obecnie żadne środki zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc wyczerpał on środki zaskarżenia. Należy również wskazać, że został spełniony warunek formalny skargi z art. 53 § 2b p.p.s.a., gdyż skarga została wniesiona po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, co miało miejsce 12 kwietnia 2018r. Aby ocenić zasadność zarzutów skargi (bezczynności) według określonych wyżej kryteriów, należy uwzględnić regulacje prawne i procedury, w jakich działał organ, którego bezczynność postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie z treścią art. 139 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 800 ze zm., dalej jako: "o.p.") załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie (§2). Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy (§ 3.). Do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 4 ). Z treści art. 140 § 1 o.p. wynika, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (§2). Stosownie zaś do treści art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1892 ze zm., dalej: "u.p.r.") osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na te osobę (art. 6c ust. 2 u.p.r.). W niniejszej sprawie bezsporne jest to, że stosownie do ww. przepisu wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości stanowiącej współwłasność czterech osób, Burmistrz Miasta i Gminy ustalił w odrębnej decyzji z dnia 6 lutego 2018r., którą skierował do jednego ze współwłaścicieli tj. K. S.. Decyzja ta została doręczona skutecznie w dniu 1 marca 2018 roku. Podkreślenia wymaga, że nakaz płatniczy jest decyzją wymiarową, o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 o.p., której specyfika polega na tym, że można w niej wymierzyć więcej niż jeden podatek, a ponadto przy współwłasności gruntów może być ona wystawiona na któregokolwiek ze współwłaścicieli, chyba że gospodarstwo rolne prowadzi w całości jeden z nich, wówczas nakaz wystawia się na te osobę. (por. L. Etel Komentarz do ustawy o podatku rolnym art. 6c). Z istoty solidarnej odpowiedzialności za obowiązanie podatkowe wymierzone nakazem płatniczym wynika, że mimo wystawienia i doręczenia takiego nakazu tylko jednemu ze współwłaścicieli nieruchomości organ podatkowy może domagać się zapłaty podatku od wszystkich pozostałych współwłaścicieli. Nakaz płatniczy wystawiony na któregokolwiek ze współwłaścicieli jest bowiem decyzją oddziaływującą w taki sam sposób na sytuację prawną jego odbiorcy, jak i pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. W sprawie badanej przez tut. Sąd, pojawia się konstrukcja tzw. łącznego zobowiązania pieniężnego. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na art. 92 § 1 i § 2 o.p., w którym określone zostały zasady odpowiedzialności solidarnej. Stosownie do art. 92 § 1o.p. odpowiedzialni solidarnie za zobowiązania powstające w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 2 o.p. są tylko ci podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. Jednak od tej reguły ustawodawca wprowadził wyjątki. Zasady przewidzianej w art. 92 § 1 o.p. nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. W tym przypadku zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) osobie, na którą, zgodnie z odrębnymi przepisami, wystawia się decyzję (nakaz płatniczy). Stosując zatem art. 92 § 2 o.p. i art. 6c ust. 2 u.p.r. wystarczy doręczyć decyzję (nakaz płatniczy) osobie, na którą akt ten jest wystawiany, a akt ten może być wystawiony na któregokolwiek ze współwłaścicieli nieruchomości. Skutkiem takiego doręczenia jest powstanie solidarnego zobowiązania pozostałych podmiotów (współwłaścicieli), którym zgodnie z istotą łącznego zobowiązania pieniężnego nie doręcza się decyzji podatkowej powołującej do życia zobowiązaniowy stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2017r., sygn. akt II FSK 2213/15, LEX nr 2377998 i powołany tam: B. Adamiak, J. Borkowski, R Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003, Unimex s. 374; por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2005r., sygn. akt III SA/Wa 2543/05, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2008r., sygn. akt I SA/Łd 750/07). Norma z art. 92 § 2 o.p. to lex specialis w stosunku do ogólnego uregulowania kwestii solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe przewidzianej w art. 92 § 1 o.p. W niniejszej sprawie zgodnie z powyższymi uregulowaniami, decyzję wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli, a z chwilą jej doręczenia tej osobie, organ podatkowy może żądać zapłaty podatku także od pozostałych współwłaścicieli. W praktyce więc regulacja z art. 6c ust. 2 u.p.r w zw. z art. 92 § 2 o.p. może prowadzić do sytuacji, w której osoba współodpowiedzialna za zobowiązanie podatkowe może nie znać jego wysokości, a nawet nie wiedzieć o jego istnieniu do czasu wszczęcia egzekucji w związku z brakiem obowiązku doręczenia jej nakazu płatniczego. Dlatego w literaturze wskazuje się, że w praktyce nakazy wystawiane są przez organy podatkowe na wszystkich współwłaścicieli i każdemu z nich są doręczane, co nie powinno być kwestionowane, skoro zasadę wyrażoną w art. 6c ust. 2 u.p.r. powinno się rozważać w kategoriach uprawnienia, a nie obowiązku (por. R. Daugier (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz., C. Kosikowski. L. Etel, R. Dowgier, T. Pietrasz, S. Tresnarowicz, Wolter Kluwers, Dom wydawniczy ABC 2006, s. 397). Nie sposób więc uznać, że niedokonanie czynności (doręczenia), do której organ nie jest obowiązany przepisami prawa może powodować stan jego bezczynności. Art. 6c ust. 2 u.p.r. przewiduje swoiste uprawnienie (a nie obowiązek) i ułatwienie dla organu, gdyż może on skierować decyzję do jednego ze współwłaścicieli i tylko jemu ją doręczyć. W kontrolowanej sprawie, organ zgodnie z prawem skorzystał z tego uprawnienia i wystawił nakaz płatniczy na jednego ze współwłaścicieli. Organ podatkowy I instancji był uprawniony do wystawienia i doręczenia decyzji wobec jednego ze współwłaścicieli nieruchomości. Tym samym nie był on zobowiązany do doręczenia jej pozostałym współwłaścicielom nieruchomości, a odmienne zachowanie organu, polegające na wydaniu i doręczeniu decyzji wszystkim lub niektórym tylko współwłaścicielom, skutkowałoby powstaniem sytuacji, która mogłaby prowadzić do nieporozumień, gdy więcej niż jeden współwłaściciel zapłaciłby tę samą kwotę należnego podatku. Odnosząc się do powołanego przez skarżącego art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wskazać, że z przepisu tego nie wynika obowiązek wydawania i doręczania decyzji (nakazu płatniczego) wszystkim współwłaścicielom, a jedynie zasada, iż współwłaściciele ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe dotyczące wspólnej nieruchomości. Należy wskazać, że wyrażona w tym przepisie zasada solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli za podatki należne od wspólnej rzeczy wynika również z art. 3 ust. 5 u.p.r. W badanej sprawie solidarna odpowiedzialność współwłaścicieli nieruchomości nie jest sporna. Skarżący niezasadnie utożsamia obowiązek podatkowy ciążący solidarnie na współwłaścicielach nieruchomości z zasadami wydawania i doręczania decyzji (nakazów płatniczych), które to zasady zostały wprost uregulowane w ustawie w art. 6c ust. 2 u.p.r. W konsekwencji nie można także zaaprobować stwierdzenia skarżącego, jakoby brak doręczenia mu decyzji bezpośrednio, pozbawiało go prawa do skorzystania z przysługującego mu środka zaskarżenia. Organ podatkowy uprawniony był bowiem do wystawienia decyzji (nakazu płatniczego) na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy), na co Sąd wskazał szczegółowo w treści przedmiotowego uzasadnienia. Wobec powyższego, Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy, gdyż organ ten nie miał prawnego obowiązku wydawania decyzji skierowanej do skarżącego, a także nie miał obowiązku doręczania jej skarżącemu, lecz któremukolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Skorzystał on z uprawnienia wynikającego wprost z przepisu art. 6c ust. 2 u.p.r. i nie można czynić mu w tym zakresie zarzutu. W konsekwencji, nie można więc stwierdzić, że organ nie stosując się do wezwań i żądań kierowanych przez skarżącego, dopuścił się w tym zakresie bezczynności. Skoro zatem zarzuty skargi nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącego skutku, a Sąd nie stwierdził w zaskarżonej decyzji naruszeń przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, należało oddalić skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.