I SAB/Kr 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy R. na bezczynność Związku Gmin do Spraw Komunikacji Miejskiej Rejonu B. w B. w przedmiocie wykonania uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2009 roku Nr KI-411/129/09 oraz przedstawienia członkom Związku sprawozdania z działalności tego Związku postanawia: odrzucić skargę Gmina R. działając jako członek Komunalnego Związku Gmin ds. Komunikacji Miejskiej Rejonu B. w B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komunalnego Zawiązku Gmin ds. Komunikacji Miejskiej Rejonu B. w B. w przedmiocie wykonania uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2009 roku Nr KI-411/129/09 w sprawie ustalenia budżetu Związku na 2009 rok oraz przedstawienia członkom Związku sprawozdania z działalności tego Zarządu i udzielenia Zarządowi absolutorium. W odpowiedzi na skargę Komunalny Zawiązek Gmin ds. Komunikacji Miejskiej Rejonu B. w B. wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie, obszernie uzasadniając swoje stanowisko oraz dołączając do akt Uchwałę Nr XXV/155/09 Rady Gminy R. z dnia 26 czerwca 2009 roku w sprawie wystąpienia Gminy R. z tego Związku. Z treści uchwały wynika, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia, z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia. Zatem skoro Gmina R. wystąpiła skutecznie z Komunalnego Zawiązku Gmin ds. Komunikacji Miejskiej Rejonu B. w B., to utraciła ona legitymację do występowania w przedmiotowej sprawie jako strona, w szczególności nie jest ona uprawniona do domagania się wykonaniu uchwały RIO w Krakowie w sprawie wykonania budżetu Związku ani żądać przedstawienia członkom Związku sprawozdania z działalności Związku i udzielenia Zarządowi absolutorium. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.