I SAB/Kr 5/16

sygn. akt I SAB/Kr 5/16 Kraków, dnia 8 marca 2016r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. o wymierzenie Wójtowi Gminy G. grzywny za niewykonanie wyroku postanawia: skargę odrzucić. M. J. w skardze z dnia 23 lipca 2015 r. żądała wymierzenia Wójtowi Gminy grzywny w trybie art. 154 ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) Stosownie do art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z art. 52 § 1, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarga na bezczynność po wydaniu wyroku wraz z żądaniem wymierzenia grzywny w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. wymaga poprzedzenia wezwaniem na piśmie właściwego organu, aby wyrok wykonał albo załatwił sprawę. W niniejszej sprawie M. J. nie poprzedziła swojej skargi wezwaniem, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., co czyni skargę niedopuszczalną. Ponadto z urzędu Sądowi wiadomo, że w odniesieniu do tych samych stron (M. J. i Wójt Gminy G.) nie zapadł żaden wyrok w przedmiocie bezczynności albo przewlekłego prowadzenia postępowania, a zatem nie można mówić o niewykonaniu takiego wyroku. Również ta okoliczność uzasadnia przyjęcie, że skarga nie jest dopuszczalna. Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.