I SAB/Kr 5/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W. na przewlekłość postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego opłacanego w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2021r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 marca 2024r. A.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłość postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego opłacanego w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2021r. W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 maja 2024r., pismem z dnia 21 maja 2024r. wezwano skarżącego o podanie numeru PESEL oraz o przedłożenie dowodu na okoliczność wniesienia ponaglenia do właściwego organu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 31 maja 2024r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi, upłynął w dniu 7 czerwca 2024r. Do dnia wydania przedmiotowego postanowienia ww. braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: "k.p.a."), to znaczy złożyła stosowne ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia, stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020r., sygn. akt II OSK 3732/18, postanowienia NSA z dnia 8 lutego 2021r., sygn. akt I OSK 2754/20, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020r., sygn. akt II OSK 973/19 - orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016r., sygn. akt I OSK 125/15, CBOSA). Jak wynika z akt sprawy, w dniu 31 maja 2024r. doręczono skarżącemu na jego adres, podany w skardze, wezwanie Sądu, m.in. o przedłożenie dowodu na okoliczność wniesienia ponaglenia do właściwego organu. Wezwanie zostało opatrzone rygorem odrzucenia skargi w przypadku niewykonania wezwania Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi, upłynął w dniu 7 czerwca 2024r. W tym stanie rzeczy, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Dodatkowo należy również zauważyć, że niniejsza skarga kwalifikuje się do odrzucenia także na tej podstawie, że skarżący, pomimo wezwania, nie uzupełnił braku formalnego tej skargi w zakresie podania prawidłowego numeru PESEL skarżącego. Wymóg podania numeru PESEL w każdym piśmie w postępowaniu sądowym (w tym w skardze) wynika z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Termin na uzupełnienie ww. braku formalnego skargi minął bezskutecznie w dniu 7 czerwca 2024r., bowiem wezwanie doręczono stronie tą samą przesyłką, zawierającą również wezwanie o przedłożenie dowodu na okoliczność wniesienia ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków. Jednakże, jak wspomniano wyżej, kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia braku dopuszczalności skargi z uwagi na brak wyczerpania środków zaskarżenia, służących skarżącemu, tj. brak wniesienia ponaglenia. Użyty w art. 53 § 2b p.p.s.a. zwrot "skargę na bezczynność (...) można wnieść (...) po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu" należy rozumieć, jako samoistny warunek dopuszczalności skargi, który trzeba spełnić, aby prawnie dopuszczalne stało się wniesienie takiego środka ochrony sądowej. Przepis ten nie ogranicza się jedynie do tego, że skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie, ani też, że taką skargę można wnieść w każdym czasie po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Dodatkowo wskazuje, jaki środek musi uprzednio zostać wyczerpany. Z przepisu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika bowiem, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego, jako przedwczesne jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2020r., sygn. akt I FSK 495/20; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2020r., sygn. akt II SA/Wa 383/20). Kierując się wskazaną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.