I SAB/Kr 7/10

Sygn. akt I SAB/Kr 7/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 sierpnia 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Inga Gołowska, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010r., sprawy ze skargi J. N., na bezczynność Dyrektora o Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w przedmiocie sprostowania postanowienia, - skargę oddala - Pismem z dnia 27 lipca 2009 r., J.N. wniósł, na podstawie art. 24§1 pkt 5 i §3 k.p.a. o wyłączenie z "prowadzenia sprawy strony w temacie zmian w rejestrze producentów" Kierownika Biura Powiatowego ARiMR oraz Specjalisty z tego biura. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2009 r., nr [...], działając na podstawie art. 25 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. nr 98, poz. 634 ze zm.) odmówił wyłączenia Kierownika Biura Powiatowego oraz pracownika tegoż biura od załatwienia spraw o przyznanie płatności do gruntów rolnych i płatności rolnośrodowiskowych na rok 2008 dla J.N.. Organ stwierdził, że nie zachodzą żadne przyczyny przemawiające za wyłączeniem w/w osób. Pismem z dnia 21 sierpnia 2009 r. J.N. wniósł o uzupełnienie i sprostowanie powyższego postanowienia poprzez wskazanie: "1. strona nie wnosiła o wyłączenie organu, tylko dwóch pracowników tego organu, 2. wyjaśnienie, co w osnowie postanowienia (1 raz) i jego uzasadnienia (3 razy) oznacza określenie "na lub za rok 2008", 3. powołanie w sprostowaniu właściwych podstaw prawnych, gdyż powołany w postanowieniu art. 25 ani art. 142 k.p.a. (a nie jest to zażalenie) nie stanowi podstawy prawnej w zapadłym postanowieniu". Odpowiadając na powyższy wniosek, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, poinformował skarżącego, że nie zachodzi żadna z przesłanek powodujących wadliwość w/w postanowienia wywołująca konieczność jego sprostowania, bądź uzupełnienia. Po otrzymaniu powyższej odpowiedzi, J.N. wniósł do Prezesa ARiMR zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, wskazując, że termin do załatwienia jego wniosku o uzupełnienie oraz sprostowanie postanowienia minął, a jemu jedynie przesłano "list miłosny", o który nie prosił. Nie zawiadomiono go także o przyczynie zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy. Postanowieniem nr [...] z dnia 14 grudnia 2009 r., zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie zostało uznane za uzasadnione i wyznaczono dodatkowy termin na jej załatwienie do dnia 15 stycznia 2010 r. W uzasadnieniu wskazano, że odmowa sprostowania lub uzupełnienia następuje w formie postanowienia. W związku z tym Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, dopuszczając się uchybień proceduralnych w zakresie formy pisma wystosowanego do skarżącego, naruszył art. 35§1 i §3 k.p.a. poprzez brak odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie. W dniu 14 stycznia 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wydał postanowienie nr [...], którym odmówił uzupełnienia i sprostowania postanowienia z dnia 10 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał min.: że postanowienie z dnia 10 sierpnia 2009 r. zawiera właściwą podstawę prawną, tj. art. 25 k.p.a. oraz inne elementy wynikające w przepisów prawa. Organ nie stwierdził także, aby w tekście postanowienia występowało sformułowanie "na lub za rok 2008", jak również nie widzi przesłanek, które mogłyby na tego typu podstawach powodować konieczność uzupełniania bądź sprostowania postanowienia. W zażaleniu na postanowienie z dnia 14 stycznia 2010 r. J.N. wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 113§2 k.p.a. w związku z art. 124§2 k.p.a., przy uwzględnieniu art. 126 k.p.a. W dniu 13 kwietnia 2010 r. J.N. wniósł skargę na bezczynność i naruszenie prawa przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77§1 i §2 oraz art. 113§1 – 3 k.p.a. poprzez rażące naruszenie terminów i przepisów obowiązującego prawa w załatwieniu sprawy w postępowaniu odwoławczym. W związku z tym wniósł o zobowiązanie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR do: uzupełnienia i wyjaśnienia poprzez wydanie w terminie 14 dni od daty wyroku właściwego postanowienia, a także zaniechania udostępniania i przesyłania danych osobowych strony osobom trzecim i nie upoważnionym oraz przesyłania im materiałów nie mających nic wspólnego ze sprawami jakie miały miejsce. Wniósł także o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skarżący podał, że do dnia dzisiejszego nie zostało uzupełnione i sprostowane postanowienie z dnia 10 sierpnia 2009 r. Wskazał, że Prezes ARiMR wyznaczył Dyrektorowi dodatkowy termin do załatwienia sprawy. Ten jednak ponownie naruszył przepisy proceduralne, poprzez wydanie nowego postanowienia z dnia 14 stycznia 2010 r. z wyraźnym naruszeniem prawa ("nerwowość") nie wyjaśniając tego o co tak w samej rzeczy chodzi skarżącemu. Wskazał, że w pkt 2 wniosku z dnia 21 sierpnia 2009 r. wyraźnie poprosił tylko o wyjaśnienie co mają oznaczać użyte zapisy "na lub za rok 2008" w tych nawet "późniejszych insynuacjach – ale i to zostało rozwikłane przypadkowo, jednak tylko wymagana jest konieczność potwierdzenia tych określeń przez podpisującego postanowienie z 2009.08.10". Odpowiadając na skargę, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie i podał min., że postanowienie z dnia 14 stycznia 2010 r. zostało wydane w terminie wyznaczonym przez Prezesa ARiMR na załatwienie sprawy dotyczącej sprostowania postanowienia z dnia 10 sierpnia 2009 r. Organ stwierdził także, że w prowadzonych postępowaniach zarówno w sprawie wyłączenia pracowników, jak i sprostowania i uzupełnienia postanowienia nie miało miejsca udostępnianie i przesyłanie osobom trzecim danych osobowych strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie Sąd zauważa, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i to w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w sytuacji odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (zob. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz, Warszawa 2004, s. 28, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r., sygn. akt SA/Wr 6/83, Gazeta Prawnicza 1983/24). W rozpoznanej sprawie, skarżący wniósł w skardze skierowanej do tut. Sądu o wydanie w terminie 14 dni od daty wyroku właściwego postanowienia. W toku postępowania przed organami administracji domagał się natomiast uzupełnienia i sprostowania postanowienia z dnia 10 sierpnia 2009 r. wydanego przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organ ten został przez Prezesa ARiMR (postanowienie z dnia 14 grudnia 2009 r.), zobowiązany do załatwienia sprawy w przedmiocie sprostowania i uzupełnienia w/w postanowienia w terminie do dnia 15 stycznia 2010 r. W konsekwencji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wydał postanowienie w dniu 14 stycznia 2010 r., którym odmówił uzupełnienia i sprostowania postanowienia z dnia 10 sierpnia 2009 r. Postanowienie to zostało skarżącemu doręczone, tak więc strona otrzymała informację – we właściwej formie – dotyczącą sposobu załatwienia jej żądania. A zatem organ nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku strony. Z bezczynnością organu administracji publicznej, jak to już wcześniej zostało wspomniane, mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnej czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por: wyrok NSA z dnia 19 lutego 1999 r., IV SAB 153/98, LEX nr 48688). W rozpoznanej sprawie, sytuacja taka nie miała miejsca. Sąd nie miał zatem podstaw do zastosowania art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "p.p.s.a.") i zobowiązania organu do wydania w określonym terminie "właściwego postanowienia", jak tego domagał się skarżący. Wspomniany przepis stanowi, że "sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa". Podkreślić należy, że zarzuty w stosunku do postanowienia dotyczącego sprostowania i uzupełnienia oraz uchybień jakie zdaniem skarżącego miały miejsce w toku postępowania przed organami administracji, nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez Sąd w trybie badania czy w sprawie doszło do bezczynności po stronie organu. Kontrola Sądu ogranicza się tylko do ustalenia czy organ zrealizował nałożony na niego obowiązek podjęcia działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. A zatem kontroli tej nie podlega prawidłowość przyczyn, dla których organ uznał, że postanowienie z dnia 10 sierpnia 2009 r. nie wymaga sprostowania bądź uzupełnienia. Jeżeli skarżący nie zgadzał się ze stanowiskiem organu, to miał prawo wnieść zażalenie do Prezesa ARiMR, o czym został pouczony przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR. Z akt sprawy wynika, że z uprawnienia tego skorzystał. Reasumując Sąd stwierdza, że organ nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku strony w przedmiocie sprostowania i uzupełnienia postanowienia z dnia 10 sierpnia 2009 r. A zatem nie było podstaw do uwzględnienia skargi. Dlatego Sąd orzekł o jej oddaleniu biorąc za podstawę swego rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.