I SAB/Kr 8/12

Kraków, dnia 18 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Nina Półtorak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "N" Sp. z o.o. w K. (sprostowano oczywistą omyłkę) na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej postanawia odrzucić skargę "N" Sp. z o.o. z siedzibą w K. (sprostowano oczywistą omyłkę) pismem z dnia 5 sierpnia 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej. Zarządzeniem sędziego z dnia 27 września 2012 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia poprzez podpisanie skargi przez drugiego członka zarządu oraz poprzez sprecyzowanie jakie decyzji, postanowienia lub innego aktu Dyrektor Izby Skarbowej nie wydał lub jakiej czynności nie podjął, a więc jakiego rodzaju bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej dotyczy skarga. Pismem z dnia 5 października 2012 r., skarżąca odpowiedziała na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zarządzeniem z dnia 27 września 2012 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienie dwojakiego rodzaju braków formalnych skargi: podpisania skargi przez drugiego członka zarządu oraz sprecyzowania jakie decyzji, postanowienia lub innego aktu Dyrektor Izby Skarbowej nie wydał lub jakiej czynności nie podjął, a więc jakiego rodzaju bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej dotyczy skarga. Wezwanie zostało wystosowane pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie, skarżąca w odniesieniu do pierwszego z braków, przesłała pełnomocnictwo do reprezentowania jej przed Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi udzielone przez dwóch członków zarządu oraz stwierdziła w piśmie z dnia 5 października 2012 r., że "do reprezentowania spółki zgodnie z umowa jest każdy ze wspólników, a ograniczenie dotyczy tylko zaciągania zobowiązań ponad kwotę 20.000,00 złotych. Postępowanie w sprawach podatkowych nie jest czynnością zaciągania zobowiązań, podobnie jak złożenie skargi do WSA."(pisownia oryginalna). Powyższe nie może być uznane za uzupełnienie braków skargi. Po pierwsze załączone przez spółkę pełnomocnictwo (kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika) zostało udzielone przez dwóch członków zarządu skarżącej na rzecz trzeciego członka zarządu (będącego również doradcą podatkowym) w dniu 1 października 2012 r. Przedmiotowa skarga na bezczynność jest natomiast datowana na 5 sierpnia 2012 r. Z treści pełnomocnictwa nie wynika, aby udzielający go członkowie zarządu potwierdzili czynności dokonane przed jego udzieleniem przez pełnomocnika, a więc potwierdzili złożenie przedmiotowej skargi. Z przedłożonego przez spółkę odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 25 lipca 2012 r. wynika, że do składania oświadczeń woli w imieniu spółki uprawniony jest: każdy członek zarządu samodzielnie w zakresie czynności cywilnoprawnych, na podstawie których dochodzi do rozporządzenia prawem lub zaciągnięcia zobowiązania do świadczenia o wartości nieprzekraczającej 20.000 zł; lub dwóch członków zarządu działających łącznie – w zakresie wszelkich innych czynności. Zatem wbrew temu, co stwierdziła skarżąca w piśmie z dnia 5 października 2012 r., do złożenia skargi do sądu administracyjnego konieczna jest reprezentacja spółki przez dwóch członków zarządu, gdyż złożenie skargi nie jest czynnością cywilnoprawną, na podstawie której dochodzi do rozporządzenia prawem lub zaciągnięcia zobowiązania do świadczenia o wartości nieprzekraczającej 20.000 zł, do dokonania której uprawniony jest jeden członek zarządu działający samodzielnie. Wobec tego, skarżąca nie przedstawiła dowodu umocowania S.K. członka zarządu skarżącej, który podpisał przedmiotową skargę do jej jednoosobowego podpisu i złożenia, ani nie potwierdziła dokonanego jednoosobowo złożenia skargi. W konsekwencji należy uznać, że spółka nie wykonała wezwania do podpisania skargi przez drugiego członka zarządu, gdyż ani tego podpisu nie uzupełniła, ani nie przedstawiła upoważnienia jednego z członków zarządu do złożenia skargi. Skarżąca nie uzupełniła także drugiego braku formalnego skargi. Zarządzeniem została wezwana do sprecyzowania jakiej decyzji, postanowienia lub innego aktu Dyrektor Izby Skarbowej nie wydał lub jakiej czynności nie podjął, a więc jakiego rodzaju bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej dotyczy skarga. W odpowiedzi na to wezwanie stwierdziła, że "Naczelnik Urzędu Skarbowego nie posiada właściwości miejscowej do orzekania w sprawie żądania prowadzenia postępowania w trybie art. 75 §1 Ordynacji podatkowej tj stwierdzenia zapłaty podatku nienależnego w cenie nabycia czynności ściśle związanych z opieką szpitalną i medyczną". Podniosła także, że wystąpiła z żądaniem wszczęcia postępowania z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, a Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wszczyna postępowania mającego za cel wydanie odpowiedniej decyzji. Przedstawiła także merytoryczne uzasadnienie powyższego stanowiska. W skardze jako stronę przeciwną Spółka wskazała Dyrektora Izby Skarbowej, i wniosła "skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej", wniosła także o zobowiązanie strony przeciwnej, a więc według jej wskazania – Dyrektora Izby Skarbowej - do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego. Skarga została wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej. Ponieważ ani z osnowy skargi ani z jej uzasadnienia nie wynikało jednoznacznie jakiego rodzaju bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej dotyczy skarga, skarżąca została wezwana do uzupełnienia w tym zakresie braków skargi poprzez określenie rodzaju tej bezczynności. W odpowiedzi na wezwanie, skarżąca nie wskazała żadnej decyzji, postanowienia lub innego aktu Dyrektor Izby Skarbowej, którego organ ten nie wydał lub czynności, której nie podjął, a więc rodzaju bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej, której dotyczy skarga. Spółka nie uzupełniła więc braków formalnych skargi w zakresie wskazania rodzaju bezczynności skarżonego organu. Na marginesie należy przypomnieć, że skarga na bezczynność nie jest ograniczona terminem, a więc może być wniesiona w dowolnym terminie, jednak musi spełniać wymogi formalne stawiane skargom, a więc m.in. musi być wniesiona za pośrednictwem organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi oraz może być wniesiona po wyczerpaniu odpowiednich środków zaskarżenia. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, Poz. 270 – t. jedn.), odrzucił skargę.