I SAB/Kr 9/10

Sygn. akt I SAB/Kr 9/10 | | POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2011r., sprawy ze skargi K.C., na bezczynność Burmistrza K., w przedmiocie zwrotu opłaty uzdrowiskowej, postanawia - skargę odrzucić - W dniu 26 grudnia 2009 roku K. C. zwrócił się do Burmistrza Miasta K. z wnioskiem o zwrot wpłaconej u inkasenta opłaty uzdrowiskowej w wysokości 55,00 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych). Po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego, decyzją z dnia 22 stycznia 2010 roku wydaną w sprawie pod sygn. [...]Burmistrz Miasta K. odmówił stwierdzenia nadpłaty w opłacie uzdrowiskowej. Pismem datowanym na dzień 26 stycznia 2010 roku Skarżący odwołał się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Decyzją z dnia 9 kwietnia 2010 roku wydaną w sprawie pod sygn. [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta K. w całości, stwierdziło nadpłatę z tytułu opłaty uzdrowiskowej w kwocie 55,00 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych) i nakazało zwrot nadpłaty K. C. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona Burmistrzowi Miasta K. w dniu 14 kwietnia 2010 roku i w dniu 29 kwietnia 2010 roku nadpłata została zwrócona Skarżącemu przekazem pocztowym po pomniejszeniu jej kwoty o koszty zwrotu w wysokości 5,70 zł (słownie: pięć i 70/100 złotych). W dniu 18 maja 2010 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo datowane na dzień 15 maja 2010 roku, w którym K. C. zwrócił się o interwencję w sprawie niesłusznie dokonanego potrącenia kosztów przekazu pocztowego z kwoty zwróconej mu opłaty uzdrowiskowej. Pismo Skarżącego zostało przekazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze Burmistrzowi Miasta K. (wpłynęło ono do Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta w dniu 7 czerwca 2010 roku). W odpowiedzi na nie, Burmistrz Miasta K., pismem z dnia 29 czerwca 2010 roku poinformował K. C., że zgodnie z art. 77b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) nadpłata zwracana przekazem pocztowym jest pomniejszana o koszty jej zwrotu oraz że – stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, przy czym nie ma znaczenia czy należność została wpłacona dobrowolnie, czy też (jak określa to Skarżący) została "wyłudzona". W związku z powyższym, w dniu 9 lipca 2010 roku K. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Burmistrza Miasta K. w sprawie zwrotu opłaty uzdrowiskowej w całości (pismo datowane na 7 lipca 2010 roku), domagając się nakazania Burmistrzowi Miasta K.zwrotu pozostałej części opłaty uzdrowiskowej, tj. kwoty 5,70 zł (słownie: pięć i 70/100 złotych) potrąconej tytułem kosztów złożenia przekazu pocztowego, odsetek od kwoty nienależnie pobranej opłaty uzdrowiskowej za okres od dnia 29 listopada 2009 roku do dnia zapłaty oraz zadośćuczynienia za ból i cierpienia psychiczne i fizyczne, a przede wszystkim za uszczerbek budżetu domowego. Skarżący wniósł ponadto o nadanie postanowieniu lub nakazowi zapłaty wydanemu w niniejszej sprawie rygoru natychmiastowej wykonalności i o doręczenie mu odpisu postanowienia lub nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzulę wykonalności. W uzasadnieniu swojej skargi podniósł, że opłata uzdrowiskowa została od niego pobrana nienależnie i wbrew jego woli, a co za tym idzie nie powinien być on teraz obciążany kosztami jej zwrotu, gdyż jest to sprzeczne z wszelkimi przepisami i zasadami konstytucyjno-unijnymi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta K. wniósł o odrzucenie skargi z tej przyczyny, że została ona wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i nie została poprzedzona wezwaniem organu administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa. Na wypadek uznania skargi za dopuszczalną, Burmistrz Miasta K. podniósł, że zwrot opłaty uzdrowiskowej nastąpił zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, tj. stosownie do art. 77 § 1 pkt 2 oraz art. 77b § 1, § 2 pkt 2 i § 4 tej ustawy. Ponieważ K. C. nie zażądał zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy, nadpłatę zwrócono w gotówce przekazem pocztowym w kocie 49,30 zł (słownie: czterdzieści dziewięć i 30/100 złotych), pomniejszając ją koszty jej zwroty, tj. o kwotę 5,70 zł (słownie: pięć i 70/100 złotych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z akt sprawy wynika, że decyzją dnia 9 kwietnia 2010 roku wydaną w sprawie pod sygn. [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nadpłatę z tytułu opłaty uzdrowiskowej w kwocie 55,00 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych) i nakazało jej zwrot K. C.. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona Burmistrzowi Miasta K.w dniu 14 kwietnia 2010 roku, który w dniu 29 kwietnia 2010 roku zwrócił nadpłatę Skarżącemu przekazem pocztowym pomniejszając jej kwotę o koszty zwrotu w wysokości 5,70 zł (słownie: pięć i 70/100 złotych). Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego należy wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne, tj. między innymi w razie niewyczerpania przez stronę skarżącą trybu zaskarżenia przewidzianego ustawą w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 139 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do: 1. organu podatkowego wyższego stopnia; 2. ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Natomiast według art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wyczerpanie środków zaskarżenia w niniejszej sprawie oznacza złożenie ponaglenia, o którym mowa w cytowanym art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Takie ponaglenie nie zostało złożone, co czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niewykorzystanie środków zaskarżenia przewidzianych odrębnymi przepisami stanowi negatywną przesłankę procesową, powodującą niedopuszczalność drogi sądowej. Złożenie skargi obarczonej powyższym uchybieniem stanowi podstawę do jej odrzucenia. Gdyby nawet przyjąć, że funkcje ponaglenia spełniało pismo skarżącego z dnia 15 maja 2010 r., to pomimo że zostało ono skierowane do SKO , to nie zostało ono rozpatrzone. Wniesienie natomiast skargi do sądu uzależnione jest nie tylko od wniesienia środka zaskarżenia, ale także od jego rozpatrzenia w trybie art. 141§1 Ordynacji podatkowej (tak P. Pietrasz, Komentarz do art.141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III) oraz NSA w postanowieniu z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 588/05, Lex nr 193106). W szczególności za uzasadnieniem powyższego orzeczenia NSA należy wskazać, że "środek ten doktryna traktuje przy tym za środek zaskarżenia. Środek szczególny, niemniej jednak środek zaskarżenia (por.: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, UNIMEX Wrocław 2003 r., str. 522) albowiem jego konsekwencją jest konieczność zajęcia przez organ wyższej instancji stanowiska w kwestii wytkniętej bezczynności. Przywołana wyżej regulacja Ordynacji podatkowej konstytuuje zatem w sposób niewątpliwy środek zaskarżenia. Skoro zaś oczywistym jest, iż każde żądanie, a co za tym idzie każdy środek zaskarżenia, a więc także i rzeczone ponaglenie, wymaga załatwienia w formie przewidzianej prawem, to póki do tego nie dojdzie, roztrząsana tu przesłanka dopuszczalności skargi nie będzie zachodzić z powodu braku przejawu władztwa administracyjnego, które stanowić mogłoby przedmiot zaskarżenia. W konsekwencji powoduje to, że skargę wniesioną w takim przypadku należałoby uznać za przedwczesną, na co w niniejszym przypadku trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Wnioski powyższe upoważniają tym samym do wyrażenia poglądu, iż w świetle przepisu art. 52 § 1 i 2 p.o.p.s.a. skargę do Sądu administracyjnego na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym można wnieść dopiero po załatwieniu przez właściwy organ ponaglenia przewidzianego przepisem art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Dopóki bowiem organ ten się nie wypowie, postępowanie zainicjowane ponagleniem zakończone nie jest, a to sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, iż wyczerpane zostały przysługujące stronie prawem przewidziane środki zaskarżenia. Swoją drogą dopiero wtedy, i tylko wtedy, strona będzie mogła ocenić czy w ogóle ma interes prawny w dalszym kwestionowaniu działania organów podatkowych". Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w oparciu o art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.