I SAB/Kr 9/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. na przewlekłość postępowań Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawach nr [...],[...],[...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2010 r., od stycznia do grudnia 2011 r. oraz od stycznia do lutego 2012 r. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji i w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2015 r. I SAB/Kr 9/15 poprzez wpisanie prawidłowych numerów spraw: [...] i [...] w miejsce [....] i [...] (sentencja) oraz [...] - w miejsce [...] (k. 1 i 3 uzasadnienia). Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) - w skrócie "p.p.s.a.", Sąd może z urzędu prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości podgląd, że prostować można również uzasadnienie wyroku. Aby można było jednakże dokonać sprostowania wyroku (uzasadnienia wyroku) wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z dnia 23 października 2013 r. II OSK 990/12, www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W niniejszej sprawie w sentencji oraz uzasadnieniu wyroku Sąd popełnił błędy w oznaczeniu przedmiotu sprawy – sygnatur postępowań podatkowych, których dotyczą skargi na przewlekłość, stąd też na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.